28, జులై 2011, గురువారం

రాసే వారూ, రాసేవూరూ




                                            సుమారుగా ఓ వంద కుటుంబాలున్న 

మా ఊళ్ళో, రాయని వాడు పాపి. నాకు తెలిసి, ముగ్గురు సినీ రచయితలు,

నలుగురు నవలా రచయితలు, గేయాలు రాసేవాళ్ళు, కవిత్వాల శాలువా 

గాళ్ళు అందరూ కలిపి ఓ పాతిక మంది దాకా ఉంటారు.


మా పెదనాన్న కొడుకులు, బాబాయ్ పిల్లలూ, మేనత్త మొగుళ్ళు, అందరూ 

ఏదో ఒకటి రాసి, రచయితో, కవో అనిపించుకున్నారు



                               మా మేనత్త కొడుకు కాలేజి మ్యాగజైనులో ప్రేమకథ 

పేరుతో ఇంకేదో రాస్తే,ప్రిన్సిపాల్ అది చదివి, విస్తుపోయి, మా మావయ్యకి 

కబురు చేశాడు.  వాళ్ళ నాన్న, అది చదివి బండ బూతులు తిట్టి చదువు 

మాన్పించాడు. తిరిగే కాలూ, బరికే కలమూ, ఊరికే ఉంటాయా? వాడు 

ఖాళీగా ఇంటో కూర్చోలేక, క్రితం ఆదివారం, ప్రెసిడెంటు గారి భార్య ఆయన 

ఊళ్ళో లేనప్పుడు, ఎవరితో ఏ సిన్మా చూసిందో, పక్కింటి పూజారి గారి 

రెండో భార్య, మహానివేదన అయ్యేవరకు ఆకలికి ఆగలేక ,మా ఇంట్లో 

కోడికూరతో భోంచేసి, ఆ కూర రుచిని మెచ్చుకుంటూ, మా పెద్దమ్మతో ఏమేం 

చెప్పిందో వివరంగా రాసి ఆ న్యూస్ లెటరు లైబ్రరీ గోడల మీద 

అతికించేవాడు

                                                                  మా దుర్గాగాడు ,కాలేజి

 లో తోటి కుర్రాళ్ళకి లవ్ లెటర్లు రాసి పెట్టి ఆ డబ్బుతోనే పిజి చేసాడు.

 ఎండా కాలం సెలవల్లో, మా అమ్మ, పెద్దమ్మలు, పిన్నమ్మలు 

అచ్చంగిల్లాలు ఆడుకుంటుంటే , ఇంకోపక్కన, మేమందరం శ్రీశ్రీ మహాప్రస్థానం ఏమి

 అర్ధం కాకపోయినాసరే,"పదండి ముందుకు, పదండి తోసుకు " అంటూ పెద్దగా

 అరుస్తూ  బట్టి వేసే వాళ్ళంఅంతెందుకు, "" కు ఎన్ని కొమ్ములుపెట్టాలో,

ఎక్కడ వత్తు పెట్టాలో తికమక పడే నేను కూడా ఏదో కలంతో 

గిలుకుతున్నానంటే మా ఊరి మట్టిలో ఏదో తెలియని శక్తి మమ్మలనందరినీ 

దెయ్యం తరిమినట్టు , రాయడానికి పురికొల్పుతుందని, నేను గట్టిగా 

నమ్మేవాడిని.నా నమ్మకం తప్పు కాదని ఋజువు చెయ్యడానికి, మా 

సువర్చల పిన్ని కథలే ఉదాహరణ. మా సువర్చల పిన్ని పియూసి రెండో 

సారి తప్పితే వాళ్ళ నాన్న మా ఆఖరి బాబాయితో ముడిపెట్టేసాడు.ఓ మాదిరి

 టౌన్ నుండి వచ్చిన మా పిన్ని చాల ఆధునికంగా   ఉంటుందని మా 

చెల్లెళ్ళందరూ పిన్ని పిన్ని అంటూ చుట్టూ తిరిగేవాళ్ళు.నడక, నవ్వు

 వయ్యారంగా కూర్చోవడం అంతా వాణిశ్రీ వొంటిమీద కొచ్చినట్లుండేది.               


శోభన్ బాబు అంటే పడిచచ్చేది. మా బాబాయిని అలా చూడాలని 

ముచ్చట పడేది.  జీడిపప్పు,అల్లం వేసిన  వేడి వేడి ఉప్మా పెట్టి  కాఫీ 

ఇచ్చిన తర్వాత   పాంటూ చొక్కా వేస్కుని , పొలం వెళ్ళమని పేచి పెట్టేది.

   పాతికేళ్ళుగా పొద్దున్నే చద్దన్నం, ఆవకాయ, మీగడ పెరుగు అలవాటున్న 

 మా బాబాయికి, వేడి ఉప్మా ఇమడక సతమతమయ్యేవాడు.అందుకని,   

  మా అమ్మ పిల్లలందరికీ చద్దన్నాలు పెడుతుంటే, దొంగ లాగా తినేసి,  

   మా పిన్ని దగ్గర నాకాకలిగా లేదే, ఉప్మా పొలం దగ్గర తింటాలే 

అంటూ,ఇత్తడి క్యారేజిలో పెట్టించు కెళ్ళే వాడు.మా బాబాయిని పంపిస్తూ ,

 వెనకనుండి చెయ్యి ఊపుతూ, టాటా చెప్పేది. ఇంక చెప్పేదేముంది,

 తోడికోడళ్లందరూ మూతులూ,మెటికలూ విరిచేవాళ్ళు "దీని సోకు మాడ "

 అంటూ.





ఓ రోజు నన్ను పిలిచి , ఓ నలభై పేజీల నోట్ బుక్ నాకిచ్చి తను  రాసిన

 కథ, ఎలాఉందో చదవమంది. ఉప్మా కూడా పెట్టింది. పిన్ని ని బాధ 

పెట్టలేక, ఉప్మాలో జీడిపప్పుకు లొంగిపోయి చదవడం మొదలెట్టాను.  



                                        రాధ,గోపి, ఒకే కాలేజీలో చదువుతున్నారు.

 కథ కోసం ప్రేమించుకుంటున్నారు. రెండు పేజీలకొకసారి లొకేషన్ 

మారుస్తూ,సిన్మా హాళ్ళలోనూ,పార్కుల్లోనూ, గుడి దగ్గర 

కలుసుకుంటున్నారు.పేజీకి  రెండుసార్లు, మనిద్దరిదీ అమరప్రేమ అని 

తీర్మానించుకుంటూ  గాఢంగా, ఇబ్బందికరంగా ప్రేమించుకుంటున్నారు. అవి

చదువుతూ మధ్య మధ్యలో ఉలిక్కిపడుతున్నాను.   అది గమనించి

 "ఏంటయ్యా, ఏమయ్యింది, ఉప్మాలో పలుకురాళ్ళు వొచ్చాయా" అని 

అడిగింది. అలాంటిదే పిన్ని అని జవాబిచ్చి  ఆలోచిస్తున్నా. సంతకం తప్ప

 చదవడం రాని మా బాబాయి ఎంత  అదృష్టవంతుడో కదా అని.



ఇంకా మూడు పేజీలు  మిగిలిఉంది అనగా, ఎక్కడినుంచో ఓ బీరకాయ పీచు

  చుట్టం ఊడిపడి, వీళ్ళిద్దరికీ మధ్య ఇంకేదో పీచు చుట్టరికాలు కాలిక్యులేట్ 

చేసి వీళ్ళిద్దరూ వరసకి అన్నా చెల్లెళ్ళవుతారని తేల్చాడు


              తర్వాత కథంతా,ప్రేమ్ నగర్ లో వాణిశ్రీ పెళ్ళికి నాగేస్సర్రావు 

శాలువా కప్పుకొచ్చి దీవించే సీను చూసి inspire అయ్యి రాసినట్టుంది

     ఆ సీనులో కూడా, వీళ్లిద్దరూ గాఢo గా సోదర సోదరీ ప్రేమని 

వెలిబుచ్చుకున్నారు. ఇది అన్నిటికన్నా ఇబ్బంది గా ఉంది.  



     నాక్కూడా, బాబాయికి ఉప్మా తిన్నతర్వాత ఎలాఉంటుందో తెలిసింది.





27, జులై 2011, బుధవారం

పేరు మార్చాను

మామూలు మనిషి పేరు చందు. S రచనలు గా మార్చాను. 

26, జులై 2011, మంగళవారం

ది పనిష్మెంట్

continued from పనిష్మెంట్-5



ఇదివరకు వ్రాసిన ముగింపు నాకేమాత్రం నచ్చక తొలిగించాను. వీలైనంత తొందర్లో మళ్ళీ వ్రాసి publish చేస్తాను.


sorry for the inconvenience.


Old ending is available at


http://web.me.com/sailajachandu/S.chandu/The_punishment.html

25, జులై 2011, సోమవారం

పనిష్మెంట్-5



continued from పనిష్మెంట్-4



అత్తగారు , మామగారు వచ్చారు. మామగారు కోపంతో

"అల్లారు ముద్దుగా పెంచినందుకు ఇదా నువ్వు చేసే నిర్వాకం.”

అత్తగారు నెమ్మదిగా" తప్పు అమ్మా, నీ కాపురం చెడగొట్టుకుంటున్నావ్, వేరే వాళ్ళ బతుకులతో ఆడుకుంటున్నావ్. "

"నేను సంతోషం ఉన్నానమ్మా ఇప్పుడు, అదే మీ అందరికీ నచ్చడం లేదు.”

"దేవుడు లాంటి మనిషి కి ఎందుకే నరకం చూపెడతావ్.”

తల్లి దండ్రుల మాటలు వింటూ, తలొంచుకుని కూర్చున్న విశ్వనాథాన్ని చూస్తే ఇందుమతి కోపం ఆకాశాన్నంటింది.

"అంతా నీ వల్లే విశ్వనాథం, నువ్వు మంచోడిలా , నంగనాచిగా నాటకాలాడి మార్కులు కొట్టేస్తున్నావు. అందరి ముందూ నన్ను చెడ్డ దానిగా నుంచో బెడుతున్నావ్.”

"నీకసలు సరదాలు తెలుసా? పదిమందిలో కలవగలవా? నీకు ఇన్ ఫీరియారిటి కాంప్లెక్స్. నువ్వు సంతోషంగా ఉండవు, ఇంకోళ్ళని ఉండనివ్వవు. పెళ్ళి చేసుకునే అర్హత ఉందా? నీ అంత చచ్చు భర్తతో నేను కాపురం చెయ్యలేను.”

మామగారు ఇక వినలేక విసురుగా వచ్చి ఇందుమతి చెంప చెళ్ళు మనిపించాడు.

ఏడుస్తూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది


" తనకిష్టమైనట్టు వెళ్ళనియ్యండి. మీరు పట్టు బట్టొద్దు. ఒక వేళ ఇందు మనసు మారినా....."తర్వాత ఎలా చెప్పాలో,

విశ్వనాథం ఆగిపోయాడు.

ఆయనకే అర్ధం అయ్యి, "దాని బతుకిలా అవుతుందని అనుకోలేదు, ఎలా పెంచుకున్నాను, మూర్ఖపు తల్లి"

అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.


**********


హాస్పటల్ కి వచ్చారు మావగారు.

ప్రాక్టిస్ మీద శ్రద్ధ తగ్గింది, ప్రాక్టీసు కూడా తగ్గింది.

మునుపటిలా పేషంట్లు లేరు.

" తలంతా ఏదో గజిబిజిగా ఉంది బాబు, గుండెల్లో ఏదో మంటగా ఉంది" అన్నాడు ఆయన


పక్కనే ఉన్న సుబ్బు హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళాడు విశ్వనాథం. సుబ్బు పరీక్షలు చేసి బిపి ఎక్కువగా ఉంది, మందులు వాడితే పర్వాలేదని, అబ్జర్వేషన్ లో ఉంచుతాను అన్నాడు.

ఆయన రూమ్ లో పడుకున్నాడు.

"ఇందు వాళ్ళకు ఫోన్ చెయ్యనా?

"అమ్మాయి వాళ్ళు కంగారు పడతారేమో, మా బంధువుల పిల్లలు ఇక్కడే ఉన్నారు బాబు, కొంచం ఫోన్ చేసి పిలిపిస్తారా?”

ఓ అరగంట తర్వాత...

పాతిక ముప్ఫై వయసున్న కురాళ్ళు ఇద్దరు వచ్చారు, లోపలికొచ్చి

"ఏంటి మావా? వంటో బాగో లేదా? " అంటూ పరామర్శిస్తున్నారు.

"మళ్ళీ వస్తాను" అని విశ్వనాథం బయటికొస్తున్నాడు.

"ఇంకా ఎన్నాళ్ళుంటావురా ?"

" ఎల్లుండే దుబాయ్ ప్రయాణం మావా, .."


************



రాత్రంతా నిద్ర పట్టక మెసులుతున్నాడు.

ఎక్కడికీ బయటకు వెళ్ళలేక పోతున్నాడు. ఎవరిని చూసినా తన గురించే మాట్టాడుకుంటున్నట్టు.

పేషంట్ల కళ్ళలో కళ్ళు పెట్టి కౌన్సిలింగ్ చేసే ఆత్మవిశ్వాసం ఎటో పోయింది.

సీటు కదలకుండా, ఫోనుల్లో పంచాయితీలు పెట్టే తోటి డాక్టర్లకు కాలక్షేపమయ్యాడు.

'నేను మొదటి రోజునే చెప్పాను.'

'పెళ్ళాన్ని అదుపు చెయ్యలేని వాడు.'

'కంట్రోల్ చెయ్యలేని చవట'

'ముందు నెత్తి నెక్కించుకున్నాడు. ఇప్పుడనుభవిస్తున్నాడు.'

భార్యలు పతివ్రతలుగా ఉండటం భర్తల గొప్ప తనమేనా?

ఎవరి మనసు మీద వాళ్ళకే సరైన కంట్రోల్ ఉండదే, పక్కనున్న వాళ్ళ మనసు కంట్రోల్ చెయ్య గల మంత్రాలేమైనా ఉంటాయా?

ఇందుకి బుద్ధొచ్చేలా ఏదైనా చెయ్యాలి,

'నా శవం ఇందు ముట్టుకోకూడదు అని చీటీ రాసి, ఆత్మహత్య చేసుకుంటే'

అంతరాత్మ ఆపకుండా నవ్వింది

'ఏమిటోయ్, నీ శవం ఏమైనా కంచిలో బంగారపు బల్లి అనుకున్నావా, అందరూ ఎగబడి తాకడానికి?'

ఏం చేస్తే ఆమెకు పనిష్మెంట్ అవుతుంది?

ఏదైనా గట్టి పనిష్మెంట్ ఇవ్వాలి.

మొగుడికి కుక్కరు వెయిటు వాత పెట్టిన మహిళ గొంతు, గాల్లో నుండి వినిపిస్తూంది.

" ఏం పిచ్చిడాక్టరూ, నాకు నీతులు చెప్పావు గా, ఇప్పుడు తెలుస్తుందా మంట, తన దాకా వస్తే...."


********

ఆరింటికి లేచి, లాన్ లో కూర్చున్నాడు విశ్వనాథం సుబ్బు కోసం ఎదురు చూస్తూ, వాకింగ్ కి తోడు వస్తాడని. పని అమ్మాయి పేపరు తో పాటు టీ కూడా తెచ్చి ఎదురుగా ఉన్న టేబిల్ మీద పెట్టి వెళ్ళింది.

ఒక చేత్తో టీ కప్పు అందుకుని, వేరే చేత్తో పేపరు తిరగేస్తున్నాడు.

వెనక స్పోర్ట్స్ పేజీ, ఎప్పటిలానే 'పోరాడి ఓడిన...'

విసుగ్గా మెయిన్ పేజీ చూశాడు.



ఎర్రటి అక్షరాలలో " నగర మేయర్ దారుణ హత్య"

గుర్తు తెలియని వ్యక్తుల చేతిలో ...



లోపలికెళ్ళి టివి పెట్టాడు.

"హత్య జరిగిన తీరు చూస్తే కిరాయి హంతకుల పాత్ర ఉన్నట్టు తెలుస్తోంది. కారణాల కోసం..”



గేటు చప్పుడయింది.



పోలీసులు వస్తున్నారు.

వెనకే సుబ్బు వాకింగ్ షూస్ తో...



క్షణం లో అలుముకున్న గందర గోళం.

ఇంతలో, వేగంగా మెట్లు దిగి ఇందు వచ్చి విశ్వనాథం చెంప మీద బలంగా కొట్టింది,

" ఇలాంటి పామువనుకోలేదు!”



to be ended in the next post