22, నవంబర్ 2013, శుక్రవారం

అతడు-ఆమె -4

continued from అతడు-ఆమె -3

      విజయాల్ని చవి చూస్తోన్న అతని చూపుల్లోని ఆత్మవిశ్వాసం  అడుగుల్లో కూడా వినిపిస్తోంది. నిల్చున్న చోటినుండి భవిష్యత్తు చూశాడు. అన్నీ ప్రత్యేకంగా ఉండబోతున్నాయి. తన చుట్టూ వాతావరణం అంతా ప్రత్యేకంగా ఉండాలి. ఆమె పై ఓ నిర్ణయానికొచ్చాడు.  

         సూర్యుడు సాయం సంధ్య కు  రంగులద్ది వెళ్తున్నాడు. ఆకాశం నిండా ఎన్నో రంగులు. ఏ ప్రత్యేకతా లేని లేత రంగు చీరలో , ఆమె కూడా ఆకాశం లో  ఓ రంగులా కలిసిపోయి ఉంది.  ఆమె నిల్చోవడం లో ఎప్పుడూ లేని నెమ్మది. ఆమె పరిస్థితి తెలిసినట్లు ,  గాలి కూడా నిశ్శబ్దంగా వీస్తోంది, ఆమె జుట్టుని అల్లరి పెట్టకుండా.

కూర్చోమని ఆమె అనలేదు. 

ఆమె అనలేదని అతను కూర్చోలేదు.

“వచ్చిన వాళ్ళకు మంచి నీళ్ళు కూడా ఇచ్చేది లేదా?”

“మంచినీళ్ళకోసం ఇన్ని మెట్లెక్కి రావాలా రాజూ?”

 “ఇదిగో, ఈ వెటకారాలే..” అని ఏదో అనబోయి ఆగి .” సరే, నీతో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి.”

“రాజూ, నేను కూడా నీతో ఒకటి చెప్పాలి.”

 “ఎవరిదో ఇల్లో వాకిలో చక్కబెట్టే పని వచ్చిందంటావు అంతేగా. నువు మొదలెడితే నన్ను మాట్లాడనీయవు. నీ డబ్బు వీలైనంత త్వరలో రెండు మూడు ఇన్స్టాల్ మెంట్స్ లో తీర్చేస్తాను.” అంటూ మొదటి విడత చెక్ ఆమెకు ఇచ్చాడు.

ఆమె అందుకోలేదు.

“అంతా ఒకే సారి ఇస్తేనే తీసుకుంటాను.” ఎన్వెలప్ అందుకోకుండా అంది. 

 “ఇచ్చినప్పుడు తీసుకో. తర్వాత నేను తీర్చకపోతే నీకే నష్టం. “

“పర్లేదు. నువ్వు తిరిగి ఇస్తావని , నేనివ్వలేదు.”

“మనిద్దరికీ చాలా గొడవలుగా ఉంటోంది. మన ఫ్రీక్వెన్సీలు అస్సలు కలవవు.”

“గొడవలా, ఏం గొడవలు?” గుర్తుతెచ్చుకోబోయింది. “ఆ మాత్రం ..అందరు భార్యాభర్తల మధ్యా ఉంటాయిగా రాజూ.” 

“ ఉండవు. అందరూ భర్తల్ని ఎంతో బాగా చూసుకుంటారు. నీకసలు నేనంటే గౌరవం లేదు. ప్రేమ లేదు. తిన్నానో తినలేదో పట్టించుకోవు. ఇంటి మీద, భర్త మీద శ్రద్ధ తక్కువ.” 

“నీ కంప్లైంట్స్ అన్నీ ఓ పేపర్ మీద టైప్ చేసి ఇవ్వు. తీరికగా చదువుకుంటా. ముఖ్యమైన వాళ్ళ ఇల్లు డిజైన్ చేస్తున్నాను. చాల పనుంది. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

“ఊళ్ళో వాళ్ళ ఇళ్ళు ముఖ్యం. నీ  కాపురం కూలిపోయినా నీకు పట్టదు.”

చివరి మాటల్లో  వందన వినిపించింది. 

“వందన గారి చిలక బాగానే మాట్లాడుతోందే..”

“మేడం ను ఒక్క మాటంటే ఊరుకోను.” ఆవేశంగా అన్నాడు. 

అతనితో వాదన అనవసరమనిపించింది.

“సరే విషయమేంటో చెప్పు.” 


“ఎప్పుడూ సున్నితంగా ఉండవు. ఎప్పుడు చూసినా మగరాయుడిలా ఆ స్కూటీ మీద ఇల్లు పట్టకుండా తిరుగుతావు. అందం మీద శ్రద్ధ లేదు. 

" రాజూ. నా ఇష్టమొచ్చినట్లు నేనుంటాను. అలంకారం చేసుకోవాలా వద్దా అనేది నా స్వంత విషయం. ఫిజికల్ అప్పియరన్స్ గురించి మాట్లాడొద్దు."


“అందరూ భర్తనెలా చూసుకుంటున్నారో చూసి కూడా నేర్చుకోవు.”

“సరే రాజూ, I accept that. నాకలాంటివి తెలియదు.”

“తెలియకపోతే పెళ్ళెందుకు చేసుకున్నావు?”

“తెలియక చేసుకున్నాను.”

“ఇదిగో ఈ అతితెలివే నీ కొంప ముంచుతోంది.”

“ఇంతకీ ఏమంటావు రాజూ.”

“నాకూ, నీకూ పడదు. విడిపోదాం.”

“విడిగానే ఉంటున్నాంగా రాజూ, , ఇంకేం విడిపోదాం? వంట్లో బాలేదా ?”

దగ్గరగా వచ్చి నుదిటిపై చెయ్యి పెట్టబోయింది.

తోసేశాడు.  “ఐ హేట్ యువర్ బిహేవియర్.”

అతని కంఠంలో తీవ్రత పసిగట్టింది.

దూరంగా నిల్చుంది.

ఎన్నో కంప్లైంట్లు, అవీ ,ఇవీ గుర్తున్నవన్నీ చెప్పాడు. 

“ఇవన్నీ సరే, నీకేం కావాలి?”

“మనిద్దరం విడిపోదాం. డివోర్స్ తీసుకుందాం.”

 జరుగుతున్న సంఘటనలు కొన్నింటిని, అతని ధోరణిని కలిపి, మైండ్ చకచకా కేలిక్యులేషన్ మొదలెట్టింది. త్వరగానే వచ్చింది జవాబు. ఇంకా త్వరగా సరైన నిర్ణయాలు తీసుకోవడం ఆమె ప్రత్యేకతని ఆమెతో పనిచేసే వారు అంటూ ఉంటారు. 

ఆమె వినిపించుకోలేదేమోనని మళ్ళీ అన్నాడు. 

“డివోర్స్ తీసుకుందాం.” 

“ఓస్. దానికింత గోలెందుకు. ఆ మాటేదే ముందే చెప్తే ఓకే అనేదాన్నిగదా. నామీద బురద జల్లితే కానీ విడాకుల విత్తనం మొలకెత్తదా?”

“అంటే నీకేం పర్వాలేదా? నీకేమీ బాధ లేదా?”

“ గ్రో అప్  రాజూ, నువ్వు విడిపోతానంటే నేను దొర్లి ఏడుస్తాననుకోవడం టూ మచ్. నీకింత ఆశావాదం పనికి రాదు. “

“అంటే నేను వేరే పెళ్ళి చేసుకుంటే…”

“ఆ డెకరేషన్ గోల మళ్ళీ నాకు పెట్టకు, నాకస్సలు ఖాళీ లేదు. “

ఆమె నిర్లక్ష్యం అతనికి చెంప చెళ్ళుమనిపిస్తోంది. పిడికిళ్ళు బిగుసుకున్నాయి.   

“ఎంత కావాలో చెప్పు.”

“ఏంటీ..ఎంత …”

“అదే భరణం. ఎంత కావాలో చెప్పు అరేంజ్ చేస్తా..”

“నీకెంత కావాలో చెప్పు. నేనూ అరేంజ్ చేస్తా!”

“ఇదిగో.. ఈ తలబిరుసుతనమే నిన్నిక్కడి వరకూ తెచ్చింది.”

“నేనున్నచోటే ఉన్నాను రాజూ. ఇక్కడికి వచ్చిందీ, ఎక్కడికో పోతోంది నువ్వే.”

“ఎప్పుడో తప్పకుండా పశ్చాత్తాప పడతావు.”

“థాంక్స్ ఫర్ ది డబ్బింగ్ రాజూ, నా డైలాగ్ కూడా నువ్వే చెప్పావు. ఇంక పోయిరా. “

అతను వెళ్ళిన తర్వాత సంధ్య లోపలికి వెళ్ళి బట్టలు మార్చుకుని, నైట్ సూట్ వేసుకుంది. విప్పిన చీర తీసి మడతలు పెట్టి అల్మైరా లో అన్నింటికన్నా అడుగున పెట్టింది. 

******

చట్ట ప్రకారం సంధ్యతో విడిపోడానికి, నందనతో పెళ్ళి కి కొంత టైం పట్టింది. భాస్కర్ వ్యతిరేకించినా, వందన మాత్రం తల్లిదండ్రులను ఒప్పించడంలో,  పెళ్ళి జరగడంలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించింది. సంధ్య మళ్ళీ రాజు జీవితంలోకు అడుగు పెట్టకూడదన్న షరతుతో పెళ్ళి అయింది. 

తనలాంటి భర్త దొరికినందుకు నందన జీవితాంతం సంతోషంగా ఉండాలి. నందనకు కష్టమనేది ఎరగకుండా చూసుకోవాలి. తనను  దూరం చేసుకున్నందుకు సంధ్య కుమిలిపోవాలి. ఆ కసి తో ఎదురుగా ఉన్న లక్ష్యం మీద దృష్టి పెట్టాడు. అతనికి ప్రతి మెట్టులోనూ విజయం. విజయానికి తగ్గ సంపద. 
    
భాస్కర్ , రాజూ ఇద్దరూ కలిసే బిజినెస్ చేస్తున్నా, నిర్ణయాలన్నీ రాజే తీసుకునే వాడు. మొదట్లో భాస్కర్ అంతగా పట్టించుకోలేదు కానీ, మెల్లగా అతనక్కడ ఎందుకు పనిచేస్తున్నాడూ, ఏం చేస్తున్నాడో అతనికే తెలియకుండా ఉంది. 

రాజుకు,  భాస్కర్ పట్ల  అభిమానమున్నా, అతన్ని అమాయకుడైన పెద్దన్నయ్యలా భావించి అన్ని నిర్ణయాలు తనే తీసుకునేవాడు. తమ కింద పని చేసే వారి ముందు రాజు మాత్రమే కనిపించేవాడు. 

    రాజు బిజినెస్ లో పాటించే షార్ట్ కట్ పద్ధతులకు రాజీపడుతూ, భాస్కర్, అతనితో  కలిసి నడవలేకపోయాడు. కొన్నాళ్ళకు,  రాజు మాత్రమే యజమాని  అని కింద పనివాళ్ళు భావిస్తున్నారని తెలిసిన తర్వాత అతనక్కడ ఇమడలేనని తెలుసుకున్నాడు. దాంతో ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు మొదలెట్టాడు.  

   అతనా ఆలోచనలలో ఉండగా రాజు రహస్యంగా తీసుకున్న నిర్ణయం అతన్ని బాధించింది. అది , వందన గ్రూప్ ఆఫ్ హోటల్స్ విస్తరిస్తూ,  రెండవ హోటల్ కొనడం .  నిజానికి , వందన  పుట్టిన రోజు సందర్భంగా,   భాస్కర్ కు ఆ హోటల్ మీద అన్ని అధికారాలు ఇచ్చి వారిద్దరినీ సర్ప్రైజ్ చేద్దామని అనుకున్నాడు రాజు.  


 వందన పుట్టినరోజు కు కొన్ని రోజుల ముందు , తామిద్దరి మధ్యా, స్నేహం నిలబడాలనే కోరికతోనే బిజినెస్ నుండి తప్పుకుంటున్నట్లు ,   బిజినెస్ లో తన బాధ్యతలు, హక్కులూ అన్నీ రాజు పేరిట బదిలీ చేస్తూ ఒక లెటర్ వ్రాసి భాస్కర్ వెళ్ళిపోయాడు.  

*******
నందనతో జీవితం మొదలైంది. అందరి లాంటి ఆడపిల్ల కాదని తొందర్లోనే తెలిసింది. ఆమెకు చాలా అరుదుగా కోపం వస్తుంది. ఒక వేళ కోపం వస్తే , మొదట ఆమె చిరునవ్వు నవ్వుతుంది. ఆమెకూ ఆవేశానికీ ఆమడ దూరం. 

  భర్తతో ఆమె ఎప్పుడూ వాదించదు. విభేదించదు. చిరునవ్వుతో, మెత్తని మాటతో ఆమెకు కావలిసినది చేయించుకోగలదు.  ఎదురుగా నిలబడి ప్రతిఘటించడం లాంటి తెలివి తక్కువ పనులు చేయదు.

  నందన తో జీవితం, అందమైన ఓడలో  సముద్రం మీద ఏ కుదుపులూ లేని ప్రయాణం లాంటిది. ప్రయాణం లో కుదుపులే కాదు. వేరే మనుషులూ , చెట్టూ చేమా ఏవీ ఎప్పటికీ కనబడవని, తెలిసిన ప్రయాణం. 
   తోడుగా రాజకుమారి మాత్రమే. వట్టి రాజకుమారి కాదు. ప్రేమ చూపే రాజకుమారి. నందన ప్రేమించదు,  కానీ ప్రేమ చూపించ గలదు.  అది కూడా ఎక్కువ మోతాదులో. దాహానికి మంచినీళ్ళడిగితే పాయసం ఇచ్చేంత. జీవితాంతం మంచినీళ్ళకు బదులుగా పాయసం తాగడానికి సిద్ధపడ్డాడతను. ఆమెను బాగా చూసుకుంటానని మాట ఇచ్చాడు. ఆ మాట నిలబెట్టుకున్నాడు. 


చెల్లెలితో పోలిస్తే ,  వందన అందగత్తే కాదు. పైగా  అమాయకురాలు కూడా. 



ఆలోచనలు ముగిసే సరికి టైం ఎంతైందో చూశాడు. రాత్రి మూడైంది. ఇంతవరకూ ఎన్నో ఇంటర్యూలిచ్చాడు. ఏ ఇంటర్వ్యూ కూడా గడిచిపోయిన విషయాల్ని ఇంతలా గుర్తుకు తీసుకు రాలేదు అనుకుంటూ ఎప్పటికో తెల్లవారు జామున నిద్రపోయాడు. 

*****



ఓ వారం తర్వాత ,  ఉదయం బ్రేక్ ఫాస్ట్ టేబిల్ దగ్గర  అతనికి ఫోన్ ఇచ్చింది సెక్రెటరీ 

"సర్ ఫోన్"  

అవతల భాను.

"గుడ్ మార్నింగ్ " 

జ్యూస్ తాగుతూ " యెస్ భాను, చెప్పండి"

"సర్, మీరా, నేను సెక్రెటరీకి ఫోన్ చేశాను"

ఒక వేళ భాను ఫోన్ చేస్తే వెంటనే తనకే ఇవ్వమని సెక్రెటరీకి  అతనే చెప్పాడు.

"సెక్రెటరీకా, ఇంకా నాకోసమే చేసావనుకున్నాను. " 

అటునుండి నవ్వు. " సర్,  మీ అప్పాయింట్ కోసమని ఫోన్ చేశాను"


మూడు రోజులకు ఫోన్ చేస్తానంది.

“మూడు రోజుల తర్వాతంటే ఇప్పుడేనా?” అడిగాడు.

“సర్, నాకు చిన్న సర్జరీ జరిగింది. రావడానికి కుదర్లేదు.” 

తినడం ఆపి, “ఏమైంది?”

“అపెండిసైటిస్ సర్. ఇప్పుడంతా బానే ఉంది. సర్, నేను బాగానే ఉన్నాను. ఈ రోజు ఇంటికెళ్ళమన్నారు కూడా .”

“ఏ హాస్పిటల్?”

*****

    దారిలో వెళ్తుంటే భాను ఉన్న హాస్పిటల్ కనిపించింది. ఒక సారి ఆ అమ్మాయిని పలకరిస్తే అన్న ఆలోచన అప్పటికప్పుడు తట్టి, కారు ఆ హాస్పిటల్ లోపలికి తీసుకెళ్ళమన్నాడు. 

కాసేపటికి ఆమె ఉన్న హాస్పిటల్ రూం తలుపు చప్పుడైంది. 

తలుపు తీయగానే అతన్ని చూసి, మొదట నమ్మలేనట్లు చూసింది భాను. తర్వాత తేరుకుని “రండి సర్, లోపలికి రండి” అంటూ లోపలికి దారితీసింది. 

“ఎలా ఉన్నారిపుడు?” ఆమెను పరామర్శించాడు. 

ఆమె అతన్ని కూర్చోమని, హాస్పిటల్ వాతావరణం అతనికి సౌకర్యంగా లేదేమోనని కంగారు పడింది. లేచి ఎయిర్ కండిషనర్ స్విచ్ వేసింది.

“పర్లేదు భానూ. మీరు కూర్చోండి. నాకేం మర్యాదలవసరం లేదు. “

ఆమె సామాన్లన్నీ పేక్ చేసి ఉన్నాయి. 

“డిస్ చార్జ్ చేశారా?” 

“అవును సర్” 

“మీతో ఎవరూ లేరా, ఒంటరిగా ఉన్నారే?"

" కారు పార్కింగ్ లోంచి బయటకు తీసుకుని వస్తానని అమ్మ  ఇప్పుడే వెళ్ళింది.."

నొప్పిగా ఉందా, మళ్ళీ ఎప్పుడు హాస్పిటల్ కు రావాలి లాంటి ప్రశ్నలడిగాడు. 

ఇంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. "అమ్మా, వచ్చేస్తున్నాను. ఒక్క నిముషం" 

వీల్ ఛెయిర్ వచ్చింది ఆమె కోసం. అతను లేచి నిల్చున్నాడు. 

"మీరు నాకోసం ఇలా వస్తారని అనుకోలేదు. థాంక్యూ సర్,"

"పర్లేదు, చూద్దామని వచ్చాను అంతే." 

“సర్, మీ ఇంటర్వ్యూ సిడి చూపించాలి. ఎప్పుడు తీసుకురమ్మంటారు.”

“ముందు కోలుకోండి.   మీకెలా అనిపిస్తే అలా edit చేసెయ్యండి. I think you are a better judge”  

ఆమె మొహమాటంగా చిరునవ్వు నవ్వింది. వీల్ చెయిర్ లో కూర్చోబెట్టారు హాస్పిటల్ స్టాఫ్.

వంగి భుజం తట్టి "టేక్ కేర్" అన్నాడు. 

‘ఆ అమ్మాయి నాకిష్టం’ మనసు అతనితో చెప్పింది. చిరునవ్వు నవ్వాడు. నాక్కూడా..అన్నాడు. అప్పుడప్పుడు అతనితో అతనే మాట్లాడుకుంటుంటాడు.

ఆమె కార్లో ఎక్కే వరకూ చూద్దామని నిలబడ్డాడు. 

“థాంక్యూ సర్, బై” అంటూ ఆమె తన కారు దగ్గరకు వెళ్ళింది. . డ్రైవింగ్ సీట్లో ఉన్న వ్యక్తి కారు దిగి వచ్చి, భానుని కార్లో జాగ్రత్తగా కూర్చోబెడుతోంది. 

ఆమెకూ భానుకూ పోలికలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. 

అతన్నెవరో గట్టిగా కుదిపినట్లయింది. ఆమె ఎవరో కాదు. 

 సంధ్య. 

భాను ...అవును సంధ్యలా ఉంది. అందుకే బాగా తెలిసినట్లు.. 

 సిబ్బంది ద్వారా అతని రాక గురించి, తెలుసుకున్న హాస్పిటల్ CEO వచ్చాడు. 

వస్తున్నట్లు  ముందు ఓ  కబురు చేస్తే బాగుండేది కదా, అంటూ ,అతన్ని మర్యాదగా లోపలకు తీసుకెళ్ళారు.  హాస్పిటల్ CEO తో ఏదో మాట్లాడుతున్నాడు గానీ, ఆలోచనలు సునామీలాగా చుట్టేస్తున్నాయి. వాళ్ల దగ్గర సెలవు తీసుకుని బయటకొచ్చాడు..

అతను ఆలోచనల్లో ఉండగానే అతని కారొచ్చి ఆగింది. ఎవరో తలుపు తీశారు. యాంత్రికంగా కారెక్కాడు.


అంటే భాను, సంధ్య కూతురా? 

 గుండెల్లో విపరీతమైన అలజడి. 

సెక్రెటరీ తర్వాత ప్రోగ్రాం ఎక్కడో ఏమిటో వివరిస్తోంది.

  సంధ్య పోలికలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నందు వల్లే తనంతగా ఉద్వేగానికి లోనవుతోంది. సంధ్య కూతురా, అంటే సంధ్య మళ్ళీ పెళ్ళిచేసుకుందా? 

‘ఏం తను పెళ్ళి చేసుకోలేదూ , ఆమె కూడా' లోపల్నుండి వచ్చిన సమాధానానికి గుండెల్లో చల్లదనం వ్యాపించింది.  మగ మనసులో మంట వ్యాపించింది. భాను తండ్రి ఎవరో….

వళ్ళంతా వేడెక్కింది. కళ్ళల్లో కమ్ముకుంటున్న ఎరుపు మేఘాలు  .

తనకన్నీ విజయాలే అని విర్ర వీగాడు. విధి ఈ రోజు, సంధ్య  కూతుర్ని చూపెట్టి ఎంత దెబ్బ కొట్టింది . నేను ఆమెకు చేసిన ద్రోహానికి, ఇలా సమాధానం దొరికిందా.

మారుతున్న భావాలను, మండుతున్న మనసుని మౌనంతో కప్పి ఉంచాడు. అప్పటికీ దాని సెగలు అతన్ని కాలుస్తూనే ఉన్నాయి.

తర్వాతి ప్రోగ్రాం ఎక్కడో, ఏమిటో సెక్రెటరీ చెప్పబోయింది.

"కేన్సిల్ చెయ్యండి" 

ఆమెకు అర్థం కాలేదు. ఈ ప్రోగ్రాం తర్వాత స్కెడ్యూల్ వివరించబోయింది.

“అన్నింటినీ కేన్సిల్ చెయ్యండి.”  

ఆమె ఇంకేదో చెప్పబోయింది.

“Miss, Learn to obey my commands”  మెత్తగా చెప్పాడు. 

“సారీ సర్.”

మొబైల్ లో మెసేజ్ వచ్చిన సౌండ్. భార్య నుండి.’

తన ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి, సింగపూర్ , మలేషియా  కు షాపింగ్ కు వెళుతున్నాననీ , ఓ వారంలో వచ్చేస్తాననీ, తనని మిస్ కావొద్దనీ’
.
డ్రైవర్ తో వూరికి దూరంగా ఉన్న అతని గెస్ట్ హౌస్ కు కారుని పోనివ్వమన్నాడు.  
రోజంతా ఆలోచించాడు. 

మనసు గదిలో సభ్యత, నాగరికతకు చోటులోని ఓ చోటు కెళ్ళి ఆలోచిస్తున్నాడు. విధిని ఓడించలేక, ఓటమిని ఒప్పుకోలేక  ఆవేశంతో రగిలిపోయాడు.  

అన్నీ ఇచ్చినట్లే ఇచ్చి, విధి  తనని దెబ్బ కొట్టిన తీరుకు తట్టుకోలేకపోతున్నాడు.  

*******

ఆ వొక్క రోజు సెలవు తీసుకున్నందుకు నాలుగైదు రోజుల పాటు ఊపిరాడకుండా పని చేయాల్సి వచ్చింది. 
మళ్ళీ గెస్ట్ హౌస్ కు చేరాడు.  పని లేకపోతే,  ఆలోచనలు అతని తలలో చేరి అతనితో  ఆడుకుంటున్నాయి. 


విధి

శ్రమకు తగ్గ అదృష్టాన్నిచ్చింది.

ద్రోహానికి తగ్గ దౌర్భాగాన్నీ అంట గట్టింది.

బిజినెస్ లో ఎన్నో కుట్రలు కుతంత్రాలు అవలీల గా చేసి ప్రత్యర్థులను ఓడించేవాడు. 
ఎవరూ లేని ఓ చోట తన తప్పు ఒప్పుకున్నాడు. పైకి కనిపించేదంతా ఎంత అబద్ధం. తనూ, తన కీర్తి, ఐశ్వర్యం, ఆత్మవిశ్వాసం అవసరానికి పనికి రాని అస్త్రాలుగా, తను దెబ్బ తిన్న యోధుడిగా నిస్సహాయంగా పడి ఉన్నట్లు తోచింది. 

కానీ విచిత్రంగా భాను మీద ఇష్టం పోవడం లేదు. ఆమె అంటే ఇంకా అదే భావన. ఆమెను తలచుకోగానే  సంతోషం, ఉత్సాహం, జీవితం మీద ఆశ కలుగుతున్నాయి.

  మధ్యాహ్నపు ఎండ తగ్గుతోంది. స్నానం చేసి బయటకెళ్దామనుకున్నాడు. ఆలోచనలు వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి. 

ఎవరై ఉంటారు భాను కు తండ్రి. ఎంత అదృష్టవంతుడు. ముచ్చటైన కూతురు. తనకు లేని భాగ్యం అతనెవరికో ... విసుగ్గా మొహం మీద నీళ్ళు చల్లు కుని అద్దంలోకి చూశాడు. ప్రతిబింబం నవ్వింది.

     అవును. 

 'భాను నాకూతురై ఉండొచ్చుకదా. ఆమెకెంత వయసు ఉంటుంది. షుమారు ఇరవై మూడో నాలుగో. తనూ సంధ్యా విడిపోయి ఎన్నేళ్ళైంది.'
 హడావుడిగా బయటికెళ్ళి, బాత్ రోబ్ తోనే హాల్లో టేబిల్ ముందు కూర్చున్నాడు. నోట్ బుక్ మీద లెక్కలు వేశాడు. 

అవును తాము విడిపోయిన సంవత్సరం  ..' అవును సరిపోతోంది. బహుశా, భాను నా బిడ్డేనేమో..' 

సంతోషం లోపల్నుండి ఎగసి పడింది. చేతిలో పెన్ను పైకి గాల్లోకి విసిరేసి పట్టుకున్నాడు. 
స్నానం నింపాదిగా కాకుండా, హడావుడిగా చేసి బయటికొచ్చాడు. చేతికందిన బట్టలు వేసుకుని కార్లో కూర్చున్నాడు. కార్లో వినిపించే ముఖేష్ విషాదం అతని లో ఉత్సాహం నింపుతోంది. సిటీ లోపలికి వెళ్ళిన తర్వాత ఫోన్ తీసి భానుకు చేశాడు. 

"ఎలా ఉన్నావు భానూ?"

ఏక వచనాన్ని గుర్తించింది.

"థాంక్యూ సర్, బానే ఉన్నాను. మీరెలా ఉన్నారు?"

"భాను , ఎక్కడున్నావు?"

"ఇంట్లో కూర్చుని కూర్చుని బోర్ గా ఉంది అంటే అమ్మ ఇప్పుడే బయటకు తీసుకు వచ్చింది. కాఫీ షాప్ లో కూర్చున్నాం"

“నేను రావొచ్చా? “

“సర్, మీరా? ఇక్కడికి?”

“నాకేమీ తోచడం లేదు భానూ, కెన్ ఐ జాయిన్ యు ?” పేరంటానికెళ్ళే తల్లితో తనూ వస్తానని పేచీపెట్టే పిల్లవాడిలా అడిగాడు.

ఒక్క క్షణం సంకోచించి, “రండి సర్” అంటూ అక్కడికి ఎలా రావాలో చెప్పింది. . 

అతనో గొప్ప మనిషి అయినా సరే, తన మీద పెరుగుతున్న ఇంట్రెస్ట్ గమనించింది. ఎందుకు తనను కలవడానికి ఆసక్తి చూపిస్తున్నాడో  భానుకు అర్థం కాలేదు. ఎవరైనా దగ్గరవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే, కలిగే సహజమైన భయమే ఆమెకూ కలిగింది. ఈయన ఏం ఆశిస్తున్నాడు అని కాసేపు ఆలోచించింది. ఏది ఏమైనా కొద్దిగా జాగ్రత్తగా ఉండాలని అనుకుంది. 

“అమ్మా, మనకో గెస్ట్ వస్తున్నారు ఇప్పుడు.”

“ఎవరూ?”

“చెప్తే నమ్మలేవు, కాసేపట్లో చూస్తావుగా, ఆయనో సెలెబ్రిటీ. బట్, ఎందుకో నేనంటే ఇష్టం.”

*****
కాఫీ షాపు లోపల పెద్ద వాల్యూం లో పాటలు వస్తున్నాయి.  షాపుకు ఓ పక్కన గార్డెన్ ఉంది. పచ్చటి లాన్ పక్కనే ఒక పూల్.  అక్కడ కూడా మార్బుల్ తో చేసిన టేబిల్స్ ఉన్నాయి. పూల్ పక్కన,  ఒక టేబిల్ దగ్గర కూర్చుని ఉన్నారు. సాయంత్రమైనా వెలుగు బాగానే ఉండడం తో సంధ్య తన వెంట తెచ్చుకున్న బుక్ చదువుకుంటోంది. భాను మనుషుల్ని చూస్తూ, అప్పుడప్పుడు మొబైల్ లో గేం ఆడుకుంటోంది. . 

కొంత సేపటికి  ఆ షాపులోపలికి వచ్చి చుట్టూ చూశాడతను. ఎప్పటిలాగే పాంట్ జేబుల్లో రెండు చేతులూ పెట్టుకుని ఉన్నాడు.  అతనికి చలిగా ఉన్నట్లుంది. నేవీ బ్లూ స్వెట్టర్ వేసుకుని వచ్చాడు.   అతను వీళ్ళ టేబిల్ దగ్గరకు రాగానే భాను లేచి నిల్చుని 

“అమ్మా,  సర్ గురించే నేనిందాక చెప్పింది. నీకు తెలిసే ఉంటుంది.  , మా అమ్మ, R&B ఆర్కిటెక్ట్స్ మా అమ్మదే.”

ఇద్దర్నీ ఒకరికొకరికి పరిచయం చేసింది.

అతన్ని చూసి చదువుతున్న పుస్తకం మూసింది సంధ్య.  

లోపలి భావాలు పైకి కనిపించకుండా ప్రవర్తించడం, గాలి పీల్చడం కన్నా ముఖ్యమనుకునే  సమాజంలో బ్రతుకుతున్నారు  కాబట్టి,  ఇద్దరూ ,  అదే మొదటి పరిచయమైనట్లు , ఒకరినొకరు విష్ చేసుకున్నారు. 

కూర్చోండి అతనికి సీట్ చూపించి, అతను కూర్చున్న తర్వాత, 

“ఏం తీసుకుంటారు.” అడిగింది. 

భాను వంక చూసి “వాటర్, జస్ట్ వాటర్” అన్నాడు.

సంధ్య బాటిల్ నుండి నీరు గ్లాసులోకి వొంపి అతని ముందుంచింది. 

అక్కడున్న ముగ్గురిలో ఎవరికీ ఆసక్తి లేకపోయినా  , వెదర్ గురించి, ట్రాఫిక్ గురించి కాసేపు మాట్లాడుకున్నారు.  

“సర్, మీరొచ్చారు కదా, కార్లో ఇంటర్వ్యూ సీడీ ఉంది. తీసుకుని వస్తాను.” అంటూ భాను బయటకు వెళ్ళింది. 

సంధ్యను చూసి 'చాలా మారిపోయింది కానీ వయసు దగ్గరికి రాలేదు' అనుకున్నాడు .  స్వేచ్ఛగా ఎగిరే జుట్టు ఒద్దిక నేర్చుకున్నట్లుంది.  తెల్లటి కాటన్ చీరకు నల్లటి చిన్న టెంపుల్ బోర్డర్ .  మెడలో కానీ, చేతులకు గానీ ఎలాంటి నగలూ లేవు. ఆమె, మడత నలగని చీర, అంతే! సన్నబడిందేమో. పొడుగ్గా కనిపించింది. 

ఇద్దరికీ మాట్లాడుకోవడానికి మాటలే దొరకలేదు.

“బాగున్నారా?”  తనే మాట్లాడింది చిరునవ్వుతో.

పక్కింటి పెద్దమనిషి మార్కెట్ లో కనిపిస్తే పలకరించినట్లు చాలా మామూలుగా!


“ఊ..”

నువ్వు అనబోయాడు. మీరు అనలేకపోయాడు. 

“హౌ ఆర్ యు?” ఇంగ్లీషు ఆదుకుంది.

“బాగున్నాను. ”

ఇండియా లో ఎన్నాళ్ళుండేది, ఎప్పుడు వెళ్ళిపోయేది అడిగింది.

అతను ఆమె పని ఎలా ఉందో ఏమిటో వివరాలు కనుక్కున్నాడు.

ఆ తర్వాత కాసేపు గడ్డకట్టిన  నిశ్శబ్దం. 

ధైర్యం చేశాడు. 

“భాను నెప్పుడైనా చూడాలనుకుంటే, నేను కలుసుకోవచ్చా?”

“తప్పకుండా!”  ఈ విషయంలో ఆమెకు కోపమొస్తుందని, అనుకున్నాడు. ఆమె చాలా సాధారణంగా ఒప్పుకోవడంతో ఆశ్చర్య పడ్డాడు.

మొబైల్ కు మెసేజ్ వస్తే చూసుకుంది. భాను ఎప్పుడు వస్తుందో అన్నట్లు అటూ ఇటూ చూసింది. 

“సంధ్యా, వెళ్ళిపోవాలా? కొంచం మాట్లాడాలి. పర్లేదా?”

మొబైల్ బేగ్ లో వేసి, జిప్ లాగేసి “చెప్పండి.” అంది. 

కింది స్థాయి ఉద్యోగికి బాధలు చెప్పుకునేందుకు టైం ఇచ్చినట్లుంది ఆమె ధోరణి.

 కొద్ది సేపు మౌనంగా ఉండి ,

“నన్ను క్షమించు సంధ్యా. నాతో అసలు మాట్లాడతావని అనుకోలేదు.” 

“క్షమాపణలు ఎందుకు.  కలిసి నడవలేకపోయాము. అంతే!  ఇద్దరి స్వభావాలు ఒకటి కానంత మాత్రాన ని ద్వేషించాల్సిన అవసరమేముంది.”

“నేను ఎంతో బాధపెట్టి ఉంటాను. నామీద కోపం లేదా?”

“లేదు. మీరు నన్నేమీ బాధపెట్టలేదు.ఏదైనా ఆశించి, డిజప్పాయింట్ అయితేనే కదా  కదా కోపం.  I am self- sufficient. మీ విషయాన్ని నేను తొందరగానే పక్కన పెట్టేశాను.”

“నువ్వు ఆ టైం లో సహాయం చేశావు, నేను మోసం చేశానని అనిపించలేదా?”

“ చేసిన వాళ్ళు సహాయమన్న విషయం మర్చిపోవాలి.  మర్చిపోయాను. మీరు గుర్తుపెట్టుకున్నారు . థాంక్స్”.

“ఇదివరకెప్పుడూ నన్ను మీరు అనేదానివి కాదు.” 

“అప్పుడు ..చిన్నతనం. నాకు కొన్ని మర్యాదలు తెలియవు. I am sorry”  అని నవ్వింది.

“పెళ్ళి చేసుకోలేదా?”

“అదేం? చేసుకున్నా కదా?”  మీకు తెలుసు కదా అన్నట్లు అడిగింది.  

“అదికాదు” కాసేపు ఆగి సంకోచంగా “ఆ తర్వాత…”

“తర్వాత…No.. I din’t want to experiment again.”


“ అంటే , భాను….. మన పాపేనా?” వేగంగా వచ్చింది ప్రశ్న 



“కాదు.” స్థిరంగా అంది .

.. To be continued.

17, నవంబర్ 2013, ఆదివారం

అతడు-ఆమె -3


continued from..


అతడు-ఆమె -2 

                    రాజు, భాస్కర్, పెట్టబోయే హోటల్ బిజినెస్ గురించి చర్చించుకునేందుకు ప్రతి ఆది వారం కలిసేవాళ్ళు. ఆ మీటింగ్స్ లో సంధ్య ఉండేది కాదు. ఆమె స్వంత ప్రాజెక్ట్ లు చూసుకోవడానికి ఆమెకు ఆదివారమంతా సరిపోయేది. 

  రాజు పనిపట్ల, బిజినెస్ పట్లా ఎంత పట్టుదలతో ఉన్నాడో చూసింది వందన. 

మధ్య మధ్యలో కుక్ తో చెప్పి వాళ్ళిద్దరికీ తినడానికి తాగడానికి ఏర్పాట్లు చేయించేది. ఆమె  చీరకట్టు, తలలో పూలు, మేకప్ చెరగని ముఖం, భర్త చుట్టూ కట్టుకున్న ఆమె ప్రపంచం,  భార్యకు నిర్వచనం ఈమె అనుకునేవాడు రాజు. భాస్కర్ ఎంత అదృష్టవంతుడు.

కుక్, ఇద్దరికీ భోజనం వడ్డించింది . వందన పక్కనే ఉండి ఏ ఐటెం తినకపోయినా గొడవ చేసి తినిపిస్తోంది. తినకపోతే ఆమె తనమీద, తలమీద ఒట్టు పెట్టి,  అన్నీ తినేవరకూ వదలకుండా తినిపించింది. 

“ నీకోసం భోజనం చేయకుండా సంధ్య ఎదురుచూస్తూ ఉంటుందేమో కదా రాజూ, నేను ఫోన్ చేసి చెప్పనా తనకు” అంటూ ఫోన్ వైపు నడవ బోయింది.

“సంధ్య నాకోసం ఎదురుచూడడమా. అదే జరిగితే, ‘తూర్పు సంధ్యారాగం’ అనే సినిమా తీయాల్సిందే!” 
 అని నవ్వాడు.  

"తను ఇంట్లో లేదు మేడం. బాస్ తో కలిసి ఏదో మీటింగ్ కు వెళ్ళాలని చెప్పింది. ఈ పాటికి వస్తూ ఉంటుంది." అని వాళ్ళిద్దరివద్దా సెలవు తీసుకుని వెళ్ళాడు.

అతను ఇంటికెళ్ళేసరికి స్కూటీ శబ్దం వినిపించింది. సంధ్య వస్తూ కనిపించింది.  

ప్రతి ఆదివారం కడిగిన ముత్యంలా, నలగని చీరలు, చెదరని చిరునవ్వుతో వందన ను చూస్తున్నాడు. అదే రోజు సాయంత్రం, ఏమాత్రం అలంకరణ లేకుండా, అలసిపోయిన ముఖం,  గాలికి ఎగిరే జుట్టు  సాదా సీదా బట్టలతో స్కూటీ మీద వచ్చే సంధ్య ను  
చూస్తున్నాడు.

రాణిని చూసిన కళ్ళతో ఆలిని చూసి ఏం చెయ్యాలో ఏ సామెతా చెప్పలేదుకదా. అందుకని పళ్ళు నూరుకున్నాడు.  
గాలికి ఎగిరే జుట్టు సవరించుకుంటూ పరుగున ఇంటి తలుపు తీసి లోపలికెళ్ళి వంట మొదలెట్టింది.ఓ అరగంటకు వంట పూర్తి అయింది. 

ఇద్దరికీ రెండూ ప్లేట్లలో అన్నం కూరా పెట్టి తీసుకొచ్చింది. రాజు సోఫాలో కళ్ళు మూసుకుని మౌనంగా  కూర్చున్నాడు. ఒకటి సోఫా ఎదురుగా ఉన్న టీ పాయ్ మీద పెట్టి, 'రాజూ, అన్నం తిను’ అని చెప్పి తను తినడం మొదలెట్టింది.  

   హోటల్ లో జరిగిన రియాల్టర్స్ మీటింగ్ లో తమ కన్సల్టెన్సీ తరఫున ఇంటీరియర్ డిజైనింగ్ మీద ఒక ప్రెజెంటేషన్ ఇచ్చివచ్చిందిట. ప్రెజెంటేషన్ కు  ప్రశంసలతో పాటే ఒక అవకాశం కూడా వచ్చిందట. ఆ ఉత్సాహంలో ఉంది. రాజు ఎలాంటి మూడ్ లో ఉన్నాడో గమనించలేదు. తన దారిన తను చెప్పుకుపోతోంది.  

కొత్తగా పెట్టబోయే డిజైనర్ బట్టల షాపు కు డిజైన్ చేసే అవకాశం. 

VIBGYOR  అని ఒక షాపు. ఏడు రంగుల్లో ఏడు విభాగాలుంటాయి. ఒక్కో రంగులో, కాటన్ నుండీ కాంజీవరంకు వేల సంఖ్యలో చీరలు.   ఒక చీర కొందామని వెళ్తే, వేల చీరలు ఎదురైతే , నిగ్రహించునే తపోశక్తి ఉన్న ఆడవారు అరుదు కాబట్టి , వాళ్ళ బలహీనతపై బలంగా దెబ్బకొట్టే ఆ షాపు తప్పకుండా విజయం సాధింస్తుందట. అప్పుడామెకు మరిన్ని అవకాశాలొస్తాయిట.

అతను తినడం లేదు, వినడం లేదని గమనించి “రాజూ” అని పిలిచింది. అతను పలకలేదు. నిద్రలో ఉన్నట్టున్నాడేమో నని మెల్లగా మళ్ళీ పిలిచింది. అతను పలకదల్చుకోలేదు.

అప్పటికి ఆమె భోజనం అయిపోయింది. అతని ప్లేట్ తీసి కిచెన్ లోకి తీసుకెళ్ళింది.

నేను తినకపోతే చీమ కుట్టినట్లే లేదు.  ఇంకెవరైనా అయితే ? భర్తను ఎంత బాగా చూసుకుంటారు?  ఎవరో ఎందుకు, వందన గారు భాస్కర్ ను ఎంత బాగా చూసుకుంటారు? అతనెంత అదృష్టవంతుడు? మనసు చేసే పోలిక మలుపుల్లో కొట్టుకుపోతూ, కాసేపటికి నిజంగా  నిద్రపోయాడు.

  ఒకరి మీద అంతులేని అభిమానం, ఇంకొకరిపై నిశ్శబ్దంగా వ్యతిరేకత  . రెండూ మౌనంగా నే   అతని మనసంతా ఆక్రమించుకున్నాయి. 

   కొన్నాళ్ళకు మౌనం వీడి వందనతో మొరపెట్టుకొన్నాడు. ఆ  బాధలో వెలువడే వాక్యాలన్నింటికీ  మొదలొక ‘మేడం’, చివర్నొక ‘మేడం’ తో అలంకరించాడు. 

చెప్పిన మాట వినదు  
గౌరవం లేదు  
కోపం 
అహంకారం
ఎప్పుడూ వేళాకోళం

ఆమె అంతా విని, ఆశ్చర్యంతో నిట్టూర్చింది. అతనిపై జాలి చూపుల జాజివాన కురిపించి,  అలా తనలో తనే కుమిలిపోతున్నందుకు రాజుకు నాలుగు చివాట్లేసింది.  అలాంటివే ఇంకో నాలుగు సంధ్యక్కూడా గట్టిగా పెడతానని హామీ ఇచ్చింది.  

“నేను చెప్తానుండు రాజూ. ఎవరో ఒకళ్ళు చెప్పకపోతే తనేమయిపోతుంది, నువ్వేమైపోతావ్?”
రాజు సంసారాన్ని చక్కదిద్దే బాధ్యత తన మీద వేసుకుంది. 

********

వందన వచ్చే సరికి హాలంతా ఛార్టులు, పెన్నులు, క్లిప్పులు చిందరవందరగా ఉన్న స్టేషనరీ షాపులాగా ఉంది. తలెత్తి వందనను చూసి 

"రండి, రండి” అంటూ లోపలికి ఆహ్వానించింది సంధ్య. చక చకా కొన్ని సర్దేసి ఆమెకు కూర్చున్నే చోటు చూపించింది. ఇల్లంతా ఓ సారి చూసి 

"హౌస్ సదురుకోరాదూ సంధ్యా?"

"ఇదిగో పదినిముషాల్లో అయిపోతుంది. సర్దేద్దాం అనుకుంటున్నాను. రేపే డెడ్ లైన్… అందుకే " అంటూ మొహమాటంగా నవ్వి,  
“పని లో ఉండి కుదర్లేదు. మీరు ఇల్లు చక్కగా సర్దుకుంటారు. నాకెంతో నచ్చుతుంది.” చెప్పింది

“జెంట్స్ బాగా టైరయి వస్తారు సంధ్యా, వాల్లు వచ్చేసర్కి,  మనం మంచిగ రెడీ అయి, హౌజ్ నీట్ గ సదురుకుంటే మన్మీద ...ఒక ఒపీనియన్ వొస్తది, యూ నో.. ఐ మీన్ …”

“ఇల్లు సర్దడం మగవాళ్ళకోసమా, నేను నాకోసమే అనుకున్నాను.”

“అందుకే కదా, రాజు ఎప్పుడూ చిరాకు పడుతూ ఉంటాడు. భాస్కర్ ని చూశావా, ఎంత ప్రశాంతం గా ఉంటాడో?”

సోఫా చివర్న కూర్చుని మాట్లాడుతోంది. బ్లౌజ్ డిజైన్,  మెగా సైజులో చేయించిన మంగళ సూత్రాలు, లక్ష్మీ రూపులతో ఉన్న తాళి,  చీరలోనుండి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.. పైటను  బిగుతుగా భుజాలమీంచి లాగి కుడి చేత్తో పట్టుకుంది. ఆమె వస్త్రధారణకు ఇబ్బందిపడి,  సంధ్య తలొంచుకుని కూర్చుంది. 

తన తప్పు తెలుసుకున్నందుకే తలొంచుకుందని అనుకుంది వందన.


“ నాకు భయంగా ఉంది సంధ్యా!” అంది వందన.

“ఏం?” ఏమీ అర్ధం కాక అడిగింది సంధ్య.

“ఏం లేదు. నువ్విలాగే ఉంటే నీ కాపురం ఎలా సాగుతుంది చెప్పు. చేతులారా కూలదోసుకోవద్దు.” చిన్న పిల్లకు నచ్చ చెప్పినట్లు మంచిగా, మెల్లగా అంది.

కాపురం ఏవిటో, కూలదోసుకోవడం ఏవిటో , ఆ మాటలు పనిలేని అమ్మలక్కలు మాట్లాడుకునే మాటల్లాగా అనిపించి, ఈ సంభాషణ ఎప్పుడు ముగుస్తుందా అనుకుంటూ పైకి వస్తున్న నవ్వుని చిరునవ్వులాగా మార్చింది. 

“నీకిది నవ్వులాటగానే ఉంటే కష్టం సంధ్యా.” 

ఇంతకీ ఆ కాపురమేంటో కూలిపోవడమేంటో అడగాలనిపించి వద్దులెమ్మని అలాగే చూస్తూ ఉంటే వందనే మాట్లాడింది.

“మెచ్యూరిటీ లేని చిన్న పిల్లవు సంధ్యా, మగ వాళ్ళకు విసుగు రాకుండా మనం ప్రవర్తించాలి. వాళ్ళకు నచ్చేట్టు తయారవాలి. వాళ్ళు ఇంటికొచ్చేసరికి ఇష్టమైనవి చేసి పెట్టి వాళ్ళను పసిపిల్లలను చూసుకున్నట్లు బాగా చూసుకోవాలి. లేకపోతే …” అని చెప్పబోతుండగా

సంధ్య అందుకుని “లేకపోతే కాపురం కూలిపోతుంది అంతేగా!”  అని అప్పటివరకు ఆపుకున్న నవ్వు  ఇంక ఆపుకోలేక, నవ్వింది. 

“సారీ వందనా, వెరి సారీ. ఎప్పుడూ వాళ్ళకు నచ్చినట్లే ఉండటం కరెక్టయిన పద్ధతా. ఏం నాకు నచ్చిన పనులు అంత తప్పు అవుతాయంటారా ?”అని అడిగింది.

 “ ఈ రోజు నీకు తెలియడం లేదు సంధ్యా, ఏదో ఒకరోజు రాజుకి విసుగొచ్చి, అతని మనసు విరిగిన రోజున అప్పుడు తెలిసొస్తుంది. అప్పుడు చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకుని ప్రయోజనం లేదు.”

సంధ్య వంక చూసి ‘ రాజు ఈ పిల్లని వదిలేసే రోజు దగ్గర్లోనే ఉంది. వదిలేస్తే తెలిసొస్తుంది.’ అని కచ్చగా అనుకుని,

“సరే ఈ రోజున నామాటలు బిట్టర్ గా అనిపిస్తన్నాయి సంధ్యా, ఏదో ఒక రోజు ..” చెప్పబోయింది. ఆమెను ఆపేసి 

“ నేను వెళ్ళాలి వందనా, పనుంది. ”  అంది. 


సంధ్య తన మాటలు అసలు వినిపించుకోలేదన్న సంగతి అర్ధమయి వందనకు వళ్ళు మండింది.

“రాజు నీకు కొంచం పద్ధతీ బిహేవియర్ నేర్పమన్నాడని చెప్పాను. లేకపోతే నాకేం పని?నీకిష్టం లేకపోతే సరే ” అంది. 

 మొహంలోకి రక్తం ఒక్కసారిగా చిమ్మింది. రాజు మీద కోపంతో సంధ్య మొహం ఎర్రబడింది. 

ఆఫీసుకు ఫోన్ చేసింది. రాజు ఆన్సర్ చెయ్య గానే 

“రాజూ, ఏంటిది, వందన గారితో ఏం చెప్పావ్?”

“సంధ్యా, నేను తర్వాత మాట్లాడనా?”

తప్పించుకోవాలని చూస్తున్నాడని, 

“కాదు, ఒక్క మాటకు సమాధానం చెప్పు, ఏం చెప్పావు ఆవిడకు? నేను ఎవరివద్దో ప్రవర్తన నేర్చునేదేవిటి? నన్ను అవమానం చేసే అధికారం నీకెవరిచ్చారు?” అని నిలదీసింది.

“సంధ్యా ప్లీజ్, చాలా క్రిటికల్ సిట్యుయేషన్ లో ఉన్నాను. ప్లీజ్ వదిలెయ్యి!”  అంటున్నాడు అవతల వేపునుండి. గొంతు బలహీనంగా ఉంది. 

“ఏమయ్యింది?” అడిగింది సంధ్య. 

"బిజినెస్ కోసమని బాంక్ లోన్ అప్లై చేశాం కదా, అది కొంత లేటవుతుందని, కంపెనీ మనీ కొంత డైవర్ట్ చేశాం." 

 రియాక్ట్ అయి ఏదో అనబోతున్న సంధ్యను ఆపేసి, 

“అదేమీ కొత్త కాదు సంధ్యా, ఎప్పుడూ జరిగేదే, కాకపోతే, వారం రోజుల్లో పైనుండి ఇన్స్పెక్షన్ టీం వస్తోంది. ఆ టైం కు మనీ రీప్లేస్ చేసే పరిస్థితి కనిపించడం లేదు. నా సేవింగ్స్ కూడా బిజినెస్ లోనే పెట్టాను

“మాక్జిమం ఏమవుతుందో చెప్పు... అడిగి ... జైల్ లాంటి ప్రమాదమేమైనా ఉంటుందా?”

ఆమె ప్రశ్నకు అతని మౌనం సమాధానమిచ్చింది.

వెంటనే అతని ఆఫీసుకెళ్ళింది.

“నేనొక్కడినే అయితే పర్లేదు.  భాస్కర్ ... పాపం భాస్కర్ వద్దంటూనే ఉన్నాడు.”

“ఎంత ఎమౌంట్?”

చెప్పాడు.

ఆమెకు ఊపిరి ఆగిపోయింది. అంత డబ్బు ఒక్కసారిగా ఆమె అంతవరకూ ఎప్పుడూ కళ్ళతో చూడలేదు. 

“ గాడ్. ఇప్పుడెలా?పోనీ వందన వాళ్ళ ఫాదర్ ఏమైనా హెల్ప్ చెయ్యగలరా?”

“అమ్మో.. పొరపాటున కూడా మేడమ్ తో చెప్పొద్దు.” 

అతనెందుకలా అంటున్నాడో అర్థమైంది సంధ్యకు. వందన ముందు చెడ్డవాడు కాకూడదు.

అతని వంకే చూస్తోంది.

ఆ చూపులకు జవాబుగా “అంటే సంధ్యా, మేడం చాలా సెన్సిటివ్. ఇలాంటివి తట్టుకోలేరు.” 

తలూపింది.

“మరి డబ్బెలా?”

“ఎక్కడైనా లోన్ తీసుకోవాలి.”

“ఎవరిస్తారు అంత డబ్బు?”

*******


సమస్య శ్రద్ధగా విన్నాడు ఛీఫ్ ఆర్కిటెక్ట్ 

“అది సరే సంధ్యా, అంత మనీ వీళ్ళెక్కణ్ణుంచి తెస్తారు?”

ఆలోచించి పెట్టుకున్న జవాబే చెప్పింది. 

“సార్, నా ఫ్లాట్స్ మీద ఏమైనా అప్పుగా ఇవ్వగలరా?”

“వాటి మీద లోన్ గా అంత అమౌంట్ రాదు సంధ్యా. నీకున్న మూడు ఫ్లాట్స్ లో రెండు సేల్ కు పెడితే తప్ప అంత డబ్బు రాదు. …”  

"అలా అయితే సేల్ కే పెట్టండి సర్"

కొంచం ఆగి “నువ్వేమీ అనుకోకపోతే పెద్దవాడిగా ఒక్క మాట చెప్తాను. ఎమోషనల్ అయి తొందరపడుతున్నావేమో... ఆలోచించు. పెద్దనిర్ణయం" 

 రాజుకు తను తప్ప ఎవరున్నారు. 

“ఏమనుకుంటాను సర్. కానీ ఇప్పుడున్న పరిస్థితిలో అతనికైనా వేరే దారి లేదు. కొంచం త్వరగా ఏర్పాటు చేయండి .”


  వీళ్ళెంత మేనేజ్ చేసినా, అవకతవకలు స్పష్టంగా కనిపిస్తుండడం తో ఉద్యోగాలనుండి ఇద్దరికీ విముక్తి లభించింది. వాళ్ళిద్దరూ కోరుకుంది కూడా అదే. ఇళ్ళూ కార్లూ కూడా మాయమైపోయాయి. వందనకు మాత్రం, ఇంకో సంవత్సరం జాబ్ అగ్రిమెంట్ మీద సంతకం చెయ్యడం ఇష్టం లేక ఉద్యోగాల్ని వదిలేసినట్లు చెప్పారు. 

ఆమెకున్న మూడు ఫ్లాట్స్ లో రెండు అమ్ముడుపోగా ఒకదాన్ని అద్దెకిచ్చింది.   

******

    అపార్ట్ మెంట్స్ పైన విశాలమైన టెర్రేస్ మీద కట్టిన పెంట్ హౌస్ లోకి మారారు. అది కూడా ఓ మాదిరిగా పెద్దదే.  కాకపోతే ఒకే ఒక బెడ్ రూం, లివింగ్ కం కిచెన్, చిన్న వరండా.  అందమైన ఉదయాలు, చక్కని సాయంత్రాలు ప్రత్యేకం. 

   వందన అయిష్టం గానే  వచ్చింది. వాళ్ళు వచ్చే సమయానికి సాయంత్రమవుతూ ఉంది. దూరంగా సూర్యుడు దాక్కోబోతూ ఉన్నాడు. చల్ల గాలి వీస్తూ ఉంది. పెద్ద టెర్రేస్ మీద ఓ పక్కగా కట్టిన పెంట్ హౌస్. టెర్రేస్ కు ఓపక్కన ఉన్న సన్న జాజి పందిరి. పిట్ట గోడ మీద గులాబీ, చేమంతులు పూసిన పూల కుండీలు.

   తలుపు తాళం తీసి  సంధ్య బయటే నిలబడింది. ముగ్గురూ లోపలికెళ్ళారు. ఒక బెడ్ రూమ్, లివింగ్ రూమ్ లోనే ఓ పక్కగా ఒక ప్లాట్ ఫామ్ మీద రైస్ కుక్కర్, ఒవెన్ ఉంది. కిచెన్ కోసమని ఏర్పాట్లు ఉన్నాయి. టెర్రేస్ కు ఒక పక్కగా విశాలమైన బాత్ రూమ్. 
అబ్బ చాలా బాగుంది అనుకున్నారు మగవాళ్ళిద్దరూ.

“ఇంత చిన్న ఇంట్లో ఎలా ఉండాలి భాస్కర్?” అడిగింది వందన.

******

ఆ రోజు రాత్రి, తనకు చేతనైనట్లు భోజనపు ఏర్పాట్లు చేసింది సంధ్య.  

“రేపు డేడీ కి ఫోన్ చేసి గెస్ట్ హౌస్ కు మారిపోదాం భాస్కర్”  అంది సంధ్య వినేట్టుగా.

అది కుదిరే పని కాదని అక్కడున్న అందరికీ తెలుసు. మామగారు అడిగే ప్రశ్నలకు  భాస్కర్ దగ్గర జవాబులు లేవు. 

భోజనాల తర్వాత భాస్కర్ బయటికొచ్చి నిల్చున్నాడు. 

సంధ్య , భాస్కర్ దగ్గరకొచ్చి “మీరు ఫ్రీగా ఉండండి. ఎందుకలా ఉన్నారు?”అంది.

“అదికాదు, ఉన్నదొకటే బెడ్ రూమ్ ఎలాగా ,మా వల్ల మీకు ఇబ్బంది…”

“మరేం పర్లేదు. నాకు బోలెడంత పని ఉంది. హాయిగా ఆరుబయట చల్ల గాలిలో పని చేసుకుంటాను. లోపల లైట్స్ వేస్తే మీకు ఇబ్బంది కూడా.” 

సంధ్య పనిచేసుకుంటున్నంత సేపూ, వందన పక్కనే,  భాస్కర్, రాజు ఇద్దరూ కూర్చుని,  రాబోయే రోజులు ఎంత అందమైనవో చెప్పి, వాటికోసం ఎదురుచూసే బస్ స్టాప్ లాంటి మజిలీ, ఈ ఇల్లు  అని, బంగారు భవిష్యత్తుకోసం కొన్ని కష్టాలు తప్పవని ఆమెను బుజ్జగించారు.  

 రాజు బయటకు వచ్చేసరికి, సంధ్య పరుపు కు ఒక చివర పక్కకు తిరిగి నిద్రపోతోంది. రాజు మాత్రం వెల్లికిలా పడుకుని ఆకాశం వైపు చూస్తూ  ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు చాల సేపు.

తెల్లవారుజామున చిన్నగా చినుకులు పడుతున్నాయి. 

“సంధ్యా, సంధ్యా” నిద్ర లేపాడు. చాలా కష్టం మీద కళ్ళు విప్పింది.

“ లే.లే.వాన పడుతోంది.” లేపాడు. వర్షం లోనుండి దూరంగా సిటీ లైట్లు కనిపిస్తున్నాయి. అప్పుడప్పుడు మెరుపులు.

లేచి గబగబా పరుపు తీసి చుట్టి, అటూ ఇటూ చూసింది.  మెల్లగా తలుపు నెట్టి చూస్తే లోపల నుండి గడియ పెట్టి ఉంది. వరండాలో చాప, పరుపు సర్దేసి, ఓ పక్కగా  నిల్చున్నారు. 

ఇంటి కప్పు పైనుండి వర్షం ధారలుగా పడుతోంది.  అప్పుడప్పుడు కొన్ని ముత్యాలు వీళ్ళిద్దరిపైన కూడా పడుతోన్నాయి. 
సంధ్యను దగ్గరకు తీసుకుని బుగ్గల పక్కగా ఉన్న ఉంగరాల జుట్టు సవరిస్తూ.. “సారీ” అన్నాడు. 

*****


    

సంధ్య పొద్దున్నే అన్నం కూర వండేసి కొంచం బాక్స్ లో పెట్టుకుని వెళ్ళేది. రాత్రి పొద్దుపోయి వచ్చేది. సంధ్య వెళ్ళిన గంటకు రాజు, భాస్కర్ కొత్త హోటల్ పనులు చూసేందుకు వెళ్ళేవాళ్ళు. ఎప్పుడు చూసినా, మొదలెట్టబోయే వ్యాపారం ఎలా సాగుతుందోనన్న ఆదుర్దాలో ఉండేవారు. 

అన్ని సౌకర్యాలున్న కంపెనీ వాళ్ళిచ్చిన ఇల్లు వదిలి, ఇలా పెంట్ హౌజ్ కు మారడంతో వందన  ఇమడలేక ఇబ్బంది పడుతోంది. పనివాళ్ళు ,వంటవాళ్ళు లేరు.  

 ఫ్రెండ్స్ ను ఈ చిన్న ఇంటికి ఆహ్వానించలేకపోతోంది. పార్టీలు లేవు.  ఊపిరాడనట్లుంది అక్కడ.  దానికి తోడు భాస్కర్ ఇదివరకులా  వందనతో సరదాగా మాట్లాడింది లేదు.  భాస్కర్ ఇంటికి రాగానే తనతో కూర్చుని కబుర్లాడుతాడని ఎంతో ఎదురుచూస్తుంది. కానీ అతను అలిసిపోయి వచ్చి పడుకుంటాడు.  ఎవరికి వారులా తయారయారు. 

ఓ రోజు,
వందన కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకుంది. 

“ఏమైంది?” ఆదుర్దాగా అన్నాడు భాస్కర్. 

“ నిన్నిలా చూడలేకపోతున్నాను భాస్కర్. నా వల్ల కావడం లేదు.”

“ ఇంకా ఎన్నో రోజులు లేవు వందనా. తొందర్లోనే మంచి రోజులు.  నువ్వలా బాధ పడితే రేపే వెళ్ళి వుద్యోగం లో చేరతాను. ఉద్యోగం సంపాదించడం పెద్ద కష్టమేమీ కాదు. ”

“వద్దు. కానీ నీకేమీ చెయ్యలేకపోతున్నాను. ఇక్కడ పని వాళ్ళు లేరు. “మళ్ళీ బాధ పడింది.

“పోనీ కొన్నాళ్ళు మీ పేరెంట్స్ దగ్గరకెళ్తావా? అన్నీ సెటిల్ అయి కొత్త ఇల్లు చూసే వరకు వెళ్తావా?”

కాసేపు ఆలోచిస్తూ గడిపింది.

ఆమె ఎక్కువరోజులు ఇక్కడ ఉంచడం మంచిది కాదనిపించింది. తామైతే ఎక్కడపడితే అక్కడుండి దొరికింది , తిని బతికేయొచ్చు. వందన అలా కాదు. 

“వెళ్ళు వందనా, పర్లేదు. అన్నీ సర్దుకోగానే వచ్చేద్దువు గానీ.”

“సరే అయితే.  టికెట్ బుక్ చెయ్యి అంది కళ్ళు తుడుచుకుని. బట్ నేను చాలా మిస్ అవుతాను.” అంది కళ్ళు తుడుచుకుని

అంత తొందరగా ఒప్పుకుంటుందని అతననుకోలేదు. చాలా సేపు  నచ్చజెప్పాలేమోనని  అనుకున్నాడు.  

*******

    పార్టనర్స్ మధ్య గొడవల  వల్ల మూసేసిన ఒక హోటల్ ను కొని, తమ అభిరుచి తగ్గట్లు మార్పులు చేసి మళ్ళీ ప్రారంభించడానికి అన్ని ఏర్పాట్లు చేస్తున్నారు.  మార్పుల విషయంలో సంధ్య, ఆమె బాస్ చాలా వరకు సహాయం చేశారు. కొన్ని సూచనలు మాత్రం ఇచ్చి,  ఇంటీరియర్ డిజైనింగ్ మొత్తం, ఆమె బాస్ పూర్తిగా సంధ్య చేతికే ఇచ్చాడు. అంతా పూర్తి కావడానికి కొన్ని నెలలు పట్టింది.  కొన్ని నెలల పాటు, ముగ్గురూ పగలూ రాత్రీ తేడాలేకుండా కష్టపడ్డారు. 


       హోటల్ ప్రారంభోత్సవానికి ముందే,  రాజు, భాస్కర్ ఇద్దరూ ఒకే చోట ఉండేందుకు వీలుగా  పెద్ద ఇల్లొకటి అద్దెకు తీసుకున్నారు.  దాని ముస్తాబులు కూడా పూర్తి అయ్యాక, వందనకు కబురు చేశాడు భాస్కర్.  

      పెళ్ళి అయిన తర్వాత వాళ్ళిద్దరూ విడిగా ఉన్నది లేదు. ఇన్ని రోజులు వందన లేకుండా గడిపినందుకు అతనికి ఆశ్చర్యంగా ఉంది. ఆశ్చర్యం ఆలోచించింది. ఆలోచనలు ఓ దరికి వచ్చే సరికి  అర్థమూ వచ్చేసింది. 

అందమైన రోజా పువ్వులాంటి వందన. 
పూలని పూలలాగే చూసుకోవాలి. బరువులూ, బాధ్యతలూ మోపకూడదు. 

   హోటల్ కోసమని లోగోలు తయారు చేయించారు. చేతులు జోడించి, కళ్ళు వాల్చిన యువతి  లోగో నచ్చింది. లోగోకు తగ్గ పేరుకోసం చాలా సేపు తర్జనభర్జన పడి చివరికి వందన పేరు బాగుంటుందని తేల్చారు.

 " పేరు చాలా బాగుంది. ఇక మేడం పేరు, మంచి శకునం" అంటూ రాజు ఆనంద పడ్డాడు. 

వందన  వచ్చేసింది.   రాగానే, భాస్కర్ మెడచుట్టూ ఆమె చేతుల పూలదండ పడింది. 

చెవిలో అన్ని రోజుల విరహాన్నీ  గుసగుసలుగా మార్చి అతని చెవిలో  వొలికిస్తోంది.  

కౌగిలి లో గాలికి బదులు గులాబీల పరిమళం ఆక్రమించేసరికి అతనికి ఊపిరాడక  తొందరగానే విడిపడ్డాడు. 

ఏమైందన్నట్లు చూసింది వందన.

జిగినీ చీర వైపు చూపించి "గుచ్చుకుంటోంది" అన్నాడు మొహమాటం గా నవ్వుతూ.
వందన అతని వేపు చిలిపిగా చూసి, "దొంగా అంతా తొందరే." అని చెంప మీద కొట్టింది.
"అహ .. అదికాదు" అని సరిచేయబోయి ఆగిపోయాడు. ఆమె అలా అర్థం చేసుకుంటేనే క్షేమం అనిపించి.

కొన్ని సార్లు  అర్థాంగితో అపార్థమూ అదృష్టమే.

******

    హోటల్ ప్రారంభోత్సవం ఉదయం పదింటికి. ఓపెనింగ్ సెరిమొనీకి , క్రేజ్ రావాలని ఫిల్మ్ సెలెబ్రిటీలను పిలిచారుముందు రాత్రి అలంకరణలన్నీ అయే సరికి తెల్లవారు జామున మూడైంది.  సంధ్య  ఇంటికెళ్ళి రెడీ అయి ఆకుపచ్చ జరీ చీర కట్టుకొచ్చింది. 



     ఆమె వెళ్ళే సరికి పూజ జరుగుతోంది. పూజ కోసమని ముందువరసలో రాజు ,భాస్కర్, వందన, కూర్చున్నారు.  ఇద్దరూ ఒకే రకమైన సూట్స్ వేసుకున్నారు. వందన ముదురు గులాబి రంగు పట్టుచీరలో భక్తిగా పూజచేస్తోంది. ఆమె పక్కనే అలాంటి పోలికలతో ఇంకో లేత గులాబి. ఆమె చెల్లెలేమో. అందరూ ఆమెను నందనా నందనా పిలవడం అని గమనించింది. వాళ్ళ వెనుకగా వయసులో పెద్దవారైన జంట.  వందన తల్లి దండ్రులులా ఉన్నారు. 

సంధ్య చాలా వెనకగా నిల్చుంది.  

  ఆమె చూస్తుండగానే పూజ పూర్తి అయింది. అందరితో బాటే ప్రసాదం అందుకుంది. చాలా సేపట్నుండీ కూర్చున్నాడేమో, రాజులేవడానికి ఇబ్బంది పడుతుంటే, నందన చేయందించి లేపింది రాజుని. 

ఆమె ఏదో అంది. అందరూ నవ్వారు. 

ప్రారంభోత్సవానికి వచ్చిన ప్రముఖులందరూ, రాజునీ, భాస్కర్ నూ తోడల్లుళ్ళు అనుకున్నారు. ఆ మాటలకు, రాజు ముసిముసిగా నవ్వుతూ సంతోషంగా ఇబ్బంది పడ్డాడు.
సెలెబ్రిటీల హడావుడి, వాళ్లతో వచ్చిన పరివారజనం, చూసేందుకు వచ్చిన పురజనం తో బాగా రద్దీ ఏర్పడింది. 

  రాజు, వందన తండ్రిని ప్రత్యేకంగా హోటల్ మొత్తం తిప్పి చూపించాడు. ఆయనకు రాజు ఆలోచనలు, పట్టుదల  బాగా నచ్చాయి.    ఒక బిజినెస్ మాన్ గా రాజు చెప్పిన ప్లాన్స్ అద్భుతంగా తోచాయి.  రాజు చేయబోయే ప్రాజెక్టుల గురించి తెలుసుకున్నాడు. 
రాజుకు పెళ్ళైన సంగతి తెలియని ఆయన, నందనను అతనికిస్తే బాగుంటుందనీ, అక్క చెల్లెళ్ళిద్దరూ ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటారనీ మనసులో అనుకున్నాడు. 

హడావుడి తగ్గిన తర్వాత రాజుని కలిసింది సంధ్య. ఆమెను చీరలో చూసి ఏమైనా అంటాడేమోనని ఎదురుచూసింది. 

“థాంక్స్  సంధ్యా, చాలా హెల్ప్ చేశావు.”

“అది హెల్ప్ కాదండీ రాజు గారూ, పని.  చేసినందుకు మేము మనీ తీసుకుంటాం.  తీర్చేసెయ్ తొందరగా.” 

“కొద్దిగా టైమివ్వు సంధ్యా తొందర్లోనే.. తప్పకుండా తీర్చేస్తాను.” ఆమె వేళాకోళంగా మాట్లాడడానికి వీల్లేకుండా మర్యాదగా చెప్పాడు.



“సరే వెళ్తాను. ఆల్ ది బెస్ట్” అంది.

“కొత్త ఇంటికి రారాదూ?” ఆ మాటలో ఆహ్వానమూ లేదు, అభిమానమూ లేదు. దార్లో కనిపించిన దూరపు చుట్టాన్ని  పిలవాలి కాబట్టి పిలిచినట్లుంది.

“నాకు...నా  ఆఫీసు అక్కడికి దగ్గర.” 

“ఇంక నువ్వు పని చెయ్యాల్సిన అవసరం లేదు”

“థాంక్యూ. కానీ కుదరదు . చాలా వెంచర్స్ దాదాపు పూర్తి కావొస్తున్నాయి. మధ్యలో ఆపలేం కదా.”ఆమె కూడా అతనిలాగే మర్యాదగా జవాబిచ్చింది.  

అతనింకేమీ మాట్లాడలేదు.  

********

కొన్ని నెలల పాటు కెరీర్ కోసమని పరుగు పందెంలో పాల్గొన్నట్లు పరుగులు తీశారు. రాజు మొదలెట్టిన కొత్త విధానాలతో హోటల్ విజయవంతంగా సాగుతోంది. బిజినెస్ వ్యవహారాల్లో అతని వేగం, కొత్తదనం వారి పోటీదారులకే కాదు , భాస్కర్ కు కూడా  ఆశ్చర్యం కలిస్తున్నాయి.  

   ఉదయం మొదలెట్టిన పని, రాత్రికి తప్ప ఆపలేనంత హడావుడిలో పడింది సంధ్య.  ఆమెకు ఎప్పుడైనా హోటల్ ఓపెనింగ్ గుర్తొస్తూ ఉంటుంది. మనసెందుకో విచారమని పిస్తుంది. మళ్ళీ వెంటనే పనిలో పడిపోతోంది.

 అక్కను చూసేందుకు తరచూ వచ్చే, నందనతో, రాజుకు చనువు పెరుగుతోంది.  వాళ్ళిద్దరి మధ్యా చనువు నవ్వులు, చూపులు, స్టేజ్ దాటి ఇంకా ముందుకెళ్ళడం భాస్కర్ గమనించాడు. 
ఇలాంటి విషయాల్లో, ప్రకృతి ఏనాడూ అశ్రద్ధ చూపదు. వారిద్దరూ దగ్గరవడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు.  

*******

ఓ రోజు సాయంత్రం, సంధ్య పని చేసుకుంటుంటే భాస్కర్ వచ్చాడు.

అతను దగ్గరకు వచ్చినా సంధ్య మెట్ల వంక చూస్తూ నిలబడింది. 

“రాజు చాలా బిజీగా ఉన్నాడు సంధ్యా. నేనొక్కణ్ణే వచ్చాను.” అన్నాడు. 

లోపలికి వెళ్ళి కుర్చీ తెచ్చి బయట వేసింది. 

 వందన హెయిర్ స్టైలింగ్ సామాన్లు ఇక్కడే ఉండిపోయాయట. కప్ బోర్డ్ లో ఉన్నాయట తను వచ్చిన కారణం చెప్పాడు. 

"ఒక్క నిముషం" అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది. వస్తూ వస్తూ ఆ సామాన్లతో బాటు కాఫీ కూడా తెచ్చింది అతని కోసం. 

కాఫీ తాగుతూ “నీకేది సంధ్యా?” అన్నాడు.

“నేనిప్పుడే తాగి పని మొదలెట్టాను. రెండో సారి తాగితే రాత్రికి నిద్రపట్టదు.”

"సంధ్యా, ఆరోజు నువ్వు హెల్ప్ చెయ్యకపోయుంటే, తలచుకోడానికే భయమేస్తోంది. నువ్వు చేసింది మామూలు సహాయం కాదు.” అని కొంచం సేపు ఆగాడు.

“ఓ మాట చెపితే ఏమీ అనుకోవు కదా.” 

ఆమె లేదన్నట్లు తలూపింది. 


“కానీ నువ్విక్కడ వంటరిగా ఉండడం మాకేం బాలేదు . నువ్వు, రాజు కలిసి ఉండకపోవడం మాకు చాలా బాధగా ఉంది.   మీరిద్దరి మధ్యా దూరం పెరుగుతోందేమోనని నా  అనుమానం. ఒక వేళ అది వట్టి అనుమానమే ఐతే సంతోషమే . ఇవ్వాళ రాజునిక్కడికి పంపిస్తాను. ఏమైనా డిఫరెన్సెస్ ఉంటే మొదట్లోనే క్లియర్ చేసుకోండి. వాటిని మరీ పెంచుకుంటూ పోవొద్దు. నీ వైపునుండి ఏవైనా అడ్జస్ట్ మెంట్ అవసరమనుకుంటే కొద్దిగా చూడు. కలిసి బతకడానికి చిన్న చిన్న త్యాగాలు తప్పవు కదా.  వీలైనంత త్వరగా నువ్వక్కడికి రావాలి. సరేనా. ఆల్ ది బెస్ట్." అతను మాట్లాడడం పూర్తయే సరికి ఆమె మనసంతా నిశ్శబ్దమా మారింది.

భుజం తట్టి వెళ్ళిపోయాడు.

భాస్కర్ వెళ్ళిన తర్వాత ఇల్లంతా సర్ది, వంట చేసింది. స్నానం చేసి లేత వంగ పూవు రంగు కాటన్ చీర కట్టుకుంది. సన్నజాజులు కోసి మాల కట్టింది. తలలో పెట్టుకోబోయి, ఏవిటీ కొత్త వేషాలంటూ మనసు నిలదీసిందని , సిగ్గుపడి , సాయి బాబా పాదాల దగ్గర పెట్టింది. 
బయటికొచ్చి నిల్చుంది. సాయంత్రం రాత్రి కాబోతోంది. రాజు మెట్లెక్కి వస్తున్నాడు. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. 

....to be continued