15, డిసెంబర్ 2011, గురువారం

ఒక ఇంటర్వ్యూ



"ఎంతో సంతోషం గా ఉందండీ, మిమ్మల్ని ఇంటర్యూ చేయాలని నా జీవితాశయం. ఇన్నాళ్ళకు నెరవేరింది. నాకేమిటో కలో నిజమో తెలియక కంగారుగా ఉంది. ఉండండి, గిచ్చి చూసుకుంటాను. అహ్హహ్హహ్హా... మిమ్మల్ని గిచ్చుతానని భయపడ్డారా? పెద్దవాళ్ళంటే నాకేమిటో చిన్నప్పటినుండీ ఒకటే గౌరవం.”

అవునా?”


"సరే మిమ్మల్ని ప్రశ్నలడుగుతాను. హ్హహ్హాహ్హ్హా.. ఏమడుగుతానోనని భయంగా ఉందా మాస్టారూ, భయపడకండి. ఇంతకీ మీరే ఊళ్ళో పుట్టారు? మీరు కృష్ణా జిల్లా లో మీ అమ్మమ్మగారి ఊరు కూచిపూడిలో పుట్టారనీ, మీరు పుట్టగానే ఏడవకుండా అటూ ఇటూ చూసి మంత్రసాని ని చూసి ఈలవేసినట్టు ఒకలాగా శబ్దం చేశారనీ విన్నాను, నిజమేనా?”


"ఏమో?”


"ఇంకో ప్రశ్న, మీరు చిన్నపుడే పాటలు వ్రాయాలని బడి మానేసి, ఊరి చెరువులో ఆడవాళ్ళు బట్టలుతుక్కుంటుంటే, చూసి ఆశువుగా 'తడిసిన కోకలు' అనే పాట వ్రాసి, పాటకు ప్రేరణగా నిలిచిన రత్తి కి అక్కడికక్కడే కానుకగా ఇచ్చారని తెలిసింది. అహ్హహ్హహ్హా ఎలా ఉంది మీ మొదటి పాట అనుభూతి, నాకోసం, మా ప్రేక్షకుల కోసం పంచుకోండి ఈ రోజు.”

"బాధగా ఉంది.”

"బాధా? తెలుస్తుంది సార్, మీ మొహంలో పెయిన్ స్పష్టంగా కనపడుతోంది. అహ్హహ్హహ్హా, ఈ పెయిన్ ఎందుకో తెలుసు మాకు. తొలి కాన్పు ఎంత కష్టమో, ఒక కవి తన తొలి పాట విషయంలో కూడా అంతే కష్టపడతాడు. తొలి అడుగు, తొలి మాట, తొలిపాట, తొలి పెళ్ళి, అలాగే మరి 'తొలి ప్రేమ'. అవును తొలి ప్రేమ సినిమాలో పవన్ కూడా చాలా కష్టపడ్డాడు. అహ్హహ్హహ్హా, ఇంతకీ ఈ బాధకు కారణం తొలి కవిత పుట్టుకేనా, లేదా రత్తి తాలూకు తొలి ప్రణయ ఙ్ఞాపకాలా?”

"అదీ..కాదు..”

"కాదా, అహ్హహ్హహ్హా, నాకు తెలుసులెండి ఎందుకో ఆ బాధ, దాని మొగుడు చేతి తొలి ఉతుకు వల్ల,అహ్హహ్హహ్హా ...”


"తర్వాతి ప్రశ్న , మీరు 19-- వ సంవత్సరం లో పెళ్ళి చేసుకున్నారనీ, ఆవిడ పేరు అచ్చమాంబ అని విన్నాను"


"దాని పేరు అదా? ఏమే ఏమే అని పిలుస్తే పలుకుతుందే మరి పిచ్చమాంబ..”


"పెళ్ళి చూపుల్లో అచ్చమాంబ గారిని చూసి ఏమైనా అనుభూతి చెందారా? అహ్హహ్హా అహ్హాహ్హా, చెందే వుంటారు లెండి. కవులు కదా, ఆ ఫీలింగ్ లో ఏదైనా పాట మెదిలిందా మనసులో?
పెళ్ళైన తర్వాత ఎలా ఉంది మీ జీవితం. ఒక ప్రముఖ కవిగా, మీ వైవాహిక జీవిత విశేషాలని తెలుసుకోవాలని, మా ప్రేక్షకులకు తెలియజెప్పాలన్నదే మా ఆకాంక్ష.”


"పెళ్ళి సంగతులా?”

"పెళ్ళి పీటల మీద కూర్చుని ఏమైనా పాట వ్రాశారా?”


"పీట మీద పాటా?”


"మీరు మర్చిపోయినా, మేము శోధించి పట్టుకున్నాము ఆ పాట. మీరు పెళ్ళి చేసుకుంటున్నారని ఏడుస్తూ నిల్చున్న రత్తి కిచ్చారట ఈ పాట. వినండి చదువుతాను"


'పెళ్ళి చూపులందు ఇచ్చిరి సున్ని ఉండ

పెండ్లి కూతుర్ని చూడ, పరమ బండ

కట్నమిచ్చిన మామ బంగరు కొండ


కళ్ళెర్ర జేయుచు తండ్రి పక్కనుండ

తాళికట్టితిని మారు మాటాడకుండ'

ఎలా ఉంది సార్?”


"ఇంకా దాచుకుందా వెర్రిముండ"



"ప్రతి మగవాడి విజయం వెనక ఒక స్త్రీ ఉంటుందంటారుగా, మీ విజయం వెనక 'స్త్రీ'గారి సహకారం ఎలా ఉండేది ఒక సారి చెప్పండి.”

"స్త్రీ ఎవరూ? ఇదా? “ భార్య వైపు చూసి


"అహ్హహ్హా అహ్హాహ్హా, స్త్రీ అన్నారు గానీ పెళ్ళామనలేదు గా...అహ్హహ్హాఅహ్హ్హా ఆరోజుల్లో మీరు ఒక చారెడేసి కళ్ళ నటి ని ఇష్టపడ్డారని, ఆవిడ చుట్టూ కవితలల్లే వారనీ. ఆవిడ పేరు జె తో మొదలవుతుందనీ, ఆమె ఎక్కువ గా ఎన్ అక్షరం తో మొదలయ్యే ఒక నటుడి పక్క ఎక్కువ సినిమాలు చేసేదనీ, నిజమేనా?”

"ఇన్ని చెప్పావు, ఆవిడ పేరు కూడా చెప్పరాదూ...”

"ఇప్పుడు ప్రేక్షకులకో ప్రశ్న, కవిగారికి వెనకనుండి ప్రోత్సాహం అందించిన నటి ఎవరు? జానకా? జమునా? జయంతి?జయలలిత, జ్యోతిలక్ష్మి?”


"మరో ప్రశ్న.. మీ కుంటుంబం గురించి రెండు ముక్కలు చెప్పండి. మీ నాన్న గారు సంస్కృత పండితులు కదా, ఆయన మిమ్మల్ని వళ్ళో కూర్చోబెట్టుకుని భాష గురించి, కవిత్వం గురించి ఏమైనా చెప్పేవారా?”


" వళ్ళో? వళ్ళోనా? అవును, కోపమొస్తే, నాయన వళ్ళు చీరేసే వారు"


"మీ అన్నదమ్ముల గురించి అక్కచెల్లెళ్ళ గురించి చెప్పండి.”


"మా అన్నలు అప్పట్లో..”


"వాళ్ళు కూడా కవిత్వం వ్రాసేవారా? పోనీ మీరు వ్రాసేది చదివేవారా? చదివి మెచ్చుకునే వారా? ఏమైనా, కుళ్ళు ప్రకటించేవారా? ఏమైనా అసూయ మానవ సహజం కదా. ఒకానొక ఇంగ్లీషు రచయిత అన్న మాటలని బట్టి అసూయే అన్నిటికీ మూలం అని తెలుస్తోంది. వారి అసూయవల్ల మీరు ఇబ్బందులు ఎదుర్కొనే వారా? ఈ విషయం లో మీ తల్లిదండ్రులు ఎలా రియాక్ట్ అయ్యేవారు. వారి పాత్ర ఏమిటీ?”


"పాత్ర...?పాత్ర, అవునూ, నాకివ్వాళ ఇడ్లీ పెట్టావా?" భార్యనడిగాడు.


"మీకు నేనడిగిన ప్రశ్న అర్ధమయినట్లు లేదు సార్, మరొకసారి అడుగుతాను...మీ..”


"ఇంకోసారి ఎందుకులే అమ్మా... ఇంకేదైనా అడుగు..”



"అచ్చమాంబ గారితో కూడా ఇంటర్యూ తీసుకుంటాము.”


"అచ్చమాంబా..ఎవరు?”


"అదే సార్, మీ 'ఏమే' గారు..”


"నమస్కారమమ్మా అహ్హహ్హా, అహ్హ్హ్హహ్హా, చాలా సంతోషం గా ఉంది. మిమ్మల్ని చూడటం కన్నులపండుగ గా ఉంది. అచ్చమైన తెలుగింటి భార్యలా పద్ధతిగా ఎంతో చక్కగా ఉన్నారండీ. మిమ్మల్ని కూడా కొన్ని ప్రశ్నలడుగుతాము.”

"?"

"అహ్హాహ్హాఅహాహా. మీరు మీవారిని చూసినపుడు కలిగిన మొదటి అనుభూతి ఏమిటీ?
చెప్పండమ్మా, సార్ ని చూసిన మొదటి చూపులో మీకేమనిపించింది?”


"ఇంకొద్దిగా పొడుగుంటే బాగుణ్ణు అని.”


"అచ్చమైన తెలుగింటి పతివ్రతా సాధ్వీమణి లా ఎంతో చూడముచ్చటగా ఉన్నారమ్మా. సార్ ఎంతో పేరున్న కవి. ఆ కవి భార్యగా బయట మీ అనుభవాలు చెప్పండి. మీకేమైనా ప్రత్యేకమైన గుర్తింపు దొరికేదా?”


"అవును, అంబికా షోరూమ్ వాడు అందరికీ 5% ఇస్తే నాకు 10% డిస్కౌంట్ ఇచ్చేవాడు. దాంతో ఎవరు చీరలు కొనాలన్నా, నన్ను వెంటబెట్టుకెళ్ళే వాళ్ళు, పెళ్ళిళ్ళ సీజన్లో షాపింగ్ లకు తిరిగి తిరిగి చచ్చే చావయ్యేది. “

"ఆయన మొదటి సంపాదన తీసుకున్నపుడు మీరెలా ఫీలయ్యారు? ఆ నోట్లు గుర్తుగా దాచుకున్నారా?”


"దాచుకుంటే ఇల్లెలా గడుస్తుందీ?”


"అహహ్హాహహాఅహ్హ మీరు చాలా ప్రాక్టికల్ గా, చాలా బాగా చెప్పారమ్మా , అహహ్హాహహాఅహ్హ. అమ్మా, ఉన్నది ఉన్నట్టు చెప్పేవాళ్ళంటే నాకెంతో ఇష్టం. అమ్మా మీరు మొదటి సారి మీ వారి పాట తెర మీద చూసి ఎలా ఫీల్ అయ్యారు? అంటే మీ అనుభూతి ఏమిటీ?”


"జగ్గయ్య బాగున్నాడు, ఆయన పెళ్ళామెవరో అనుకున్నాను.”


"అహహ్హాహహాఅహ్, సార్, మీరు చెప్పండి, మీకు అన్నిపాటల్లోనూ మీకు ఏ పాట ఇష్టం. అఫ్ కోర్స్, ఒక కవికి తన పాటలన్నీ సొంత పిల్లల్లా అనిపిస్తాయనుకోండి. పిల్లల్లో ఎవరో ఒకరంటే కొంత ఎక్కువ ఇష్టం అనిపిస్తుంది. అలా మీరు వ్రాసిన పాటల్లో మీకు ఎక్కువ ఇష్టమైన పాట ఏది.”


"అదీ అదీ..”


"ఓ మీరు చెప్పలేక పోతున్నారు. నేను అర్ధం చేసుకోగలను. నేను చెప్తాను మీ బదులు జవాబు.  'అనుబంధం, సమ్మంధం'  సినిమా టైటిల్ సాంగ్ మీకు అన్నింటికన్నా ఎక్కువ పేరు తెచ్చి పెట్టింది. అదంటే మీకు ప్రత్యేకమైన ఇష్టం ఉండటం సహజం. అది వ్రాసిన సందర్భం గుర్తుకు వస్తుందా? వస్తే ఆ ఙ్ఞాపకాలు మాతో పంచుకుంటారా?”


"అదా..”


"గుర్తు రావడం లేదేమో, నేను ఙ్ఞాపకం చేస్తాను .. అప్పుడు మీరు బాగా డిమాండ్ ఉన్న కవి. వైజాగ్ తీసుకెళ్ళి దసపల్లాలో నాలుగు రకాల టిఫిన్లు పార్సెల్ చేయించి సముద్రపు ఒడ్డున కూర్చోబెట్టారట. అప్పుడు పార్సెళ్ళు తెరిచి ఇడ్లీ- చట్నీ, పూరీ-బంగాళదుంప కూర, ఉప్మా- కర్వేపాకు చూసి, ఏమిటి వీటికీ సమ్మంధం, ఒకటి లేకపోతే ఇంకొకదానికి విలువలేదు అనుకున్నారట. అప్పుడే మీ నోటివెంట పాట పుట్టుకొచ్చింది, "ద్వైతంలో అద్వైతం, అనుబంధం లో సమ్మంధం "


"నిజమా? సముద్రం దగ్గర కూచున్నానా?”


ఇంతలో ఒక చిన్న పిల్ల వాడు అటుగా వచ్చాడు.


"ఈ పిల్లవాడు? మీ మనవడేనా. ఎంతో క్యూట్ గా ఉన్నాడు. అన్నీ మీ పోలికలే, మీ వారసుడిగా తీసుకురావడానికి ఇప్పటినుండే ఏమైనా ట్రైనింగ్ ఇస్తున్నారా? అహహ్హాహహాఅహ, ఏం బాబూ నువ్వు కూడా పాటలు రాస్తావా పెద్దైన తర్వాత మీ గ్రాండ్ పా లాగా? అవునూ, నీ గ్రాండ్ మా, గ్రాండ్ పా లలో ఎవరు బాగా ఇష్టం. వీళ్ళీద్దరిలో నీకు ఎవరిష్టం?”

"నాకా.. మరీ..”


"అవును నీకే నాన్నా? ఎవరిష్టం చెప్పాలి... చెప్పాలి.... చెప్పు మరీ. నీకు చాక్లెట్ ఇస్తాగా"


"నేను పక్కింటబ్బాయిని. నా బంతి ఇక్కడపడితే తీసుకోడానికొచ్చా...”


"చాలా సంతోషం గా ఉందండీ, ఈ రోజు ఎంతో మరపురాని రోజు నా జీవితంలో, మిమ్మల్ని ఇంటర్వ్యూ చేయగలడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం గా భావిస్తూ సెలవు తీసుకుంటాను.”

"ఎంతో పాజిటివ్ దృక్పథంతో మాకు వివరాలందించిన రత్తి మొగుడుగారికి కెమెరా ముఖంగా కృతఙ్ఞతలు తెలియ జేసుకుంటున్నాను. కెమెరామాన్ రాంపండు తో మీ బంగారి ది వన్ అండ్ ఓన్లీ లొడారి.”

"రోజూ యాతనగా ఉంటోందమ్మా ఈయనతో. మనుషుల్ని గుర్తుపట్టలేడు. నన్నుపట్టుకుని 'ఎవరమ్మాయివి, మీ పుట్టింటి వారిదేవూరూ, నిన్నే వూరిచ్చారూ, ఎందుకూ మా ఇంట్లో కూర్చుంటావ్ ఎప్పుడూ' అని కాల్చుకు తింటున్నాడు. నీ పుణ్యమా అని ఏదో కొంత మనుషుల్లో పడినట్లే ఉన్నాడు.”

కవి గారు ఎక్కడికో బయటికెళ్తున్నాడు.

"ఇదిగో ఎక్కడికీ?మతిలేని మేళం, ఎక్కడికీ బయలుదేరావ్?”

"రత్తిని పలకరించి వొస్తానే.”


****

7, డిసెంబర్ 2011, బుధవారం

నా టెమ్ ప్లేట్ మార్చుకున్నాను



నేను కూడా టెం ప్లేట్ మారిస్తే...

పనిలేని పనులు చెయ్యడం లో నాకు నేనే. (ఏమిటో ఈ మధ్యన ఆత్మ నిందా స్తుతి అలవాటయ్యింది.) సెల్ఫ్ పిటీ మాదిరిగా ఇదేమైనా రోగమా?

ఇదైతే బాగుంది. అని ఒకటి సెలెక్ట్ చేశా.

అబ్బే,మరీ పచ్చదనం. బాగులేదు.

పోనీ ఆకాశం,  ఒద్దులే. మరీ గాలిగా ఉంది.

పళ్ళు, కాయలు యాక్...వొద్దబ్బా, బజ్జీలు అయితే బాగుంటుంది.

ఇంకోటేదో పెట్టబోయా.

కుదర్లేదు.

బ్లాగంతా కరంటు కోతకు గురైనట్టు కనపడుతోంది.

కంగారు పుట్టింది. అచ్చరాలు కనిపిస్తే చాలు దేవుడా అనుకుంటూ, బాధ పడుతూ కూర్చున్నా.

ఎలా ఎలా...


నా కంప్యూటర్ గురువైన మా అబ్బాయిని అడిగితే పోలా? వాడే ఏదో తిప్పలు పడతాడు.


పిల్లోడు స్టీవ్ జాబ్స్ కు వీర హనుమంతుడు.

యాపిల్ తినడానికిస్తే పక్కగా కొంచం కొరికి ఎంగిలి చేసి, స్టీవ్ జాబ్స్ ఫోటోకు నైవేద్యం పెడతాడు.

టీనేజ్ కొడుకు ప్రైవసీ గౌరవించే గొప్ప తల్లిలాగా తలుపు తట్టి, "అబ్బాయీ ఏంచేస్తున్నావూ, నేనోసారి రావొచ్చా?” అని అడిగాను.

"ఎందుకూ? ఎప్పుడూ తలుపు కొట్టి లోపలకొస్తావూనేనేదో చూసేస్తున్నానని, నీకు అనుమానం. 'కట్ ద రోప్' ఆడుకుంటున్నా, కావాలంటే చూడు, చూడు" అని ఐ ఫోన్ నా ముక్కు మీద ఆనించాడు.

"పర్లేదులేరా, ఈ వయసులో అందరూ చూస్తారులే, కావాలంటే నా బుక్స్ ఇస్తాను వాటిలో చాలా ఇన్ ఫర్మేషన్ ఉంటుంది.”

"అక్కర్లేదు. కొత్తగా తెలుసుకోవాల్సింది ఏమీ లేదు" అన్నాడు, అదో రకమైన విఙ్ఞానంతో పుచ్చిపోయిన మేధావి లాగా.

"ఏంటీ ఇంత మంచిగా మాట్లాడుతున్నావూ? ఏం కావాలీ? " అడిగాడు టేబిల్ మీదున్న యాపిల్ తీసి కళ్ళకద్దుకుని తింటూ


"అబ్బీ, నీ కన్న తల్లి ఋణం తీర్చుకోవాల్సిన టైమొచ్చిందిరా.”


"ఏంటీ, నీక్కూడా కేన్సరా? " కంగారులో యాపిల్ వేగంగా పరపరా తింటున్నాడు.

"కాదురా? నా బ్లాగు టెంప్లేట్ మార్చబోయాను. అంతా చీకటయ్యింది. కంగారుగా ఉంది.నా బ్లాగుకో కొత్త టెంప్లేట్ పెట్టు”

"పాతది బాగానే ఉందిగా?”

"నిమ్మకాయ షర్బత్ బొమ్మ రోజూ అది చూసి చూసి డోకొస్తుంది. అదీ కాక అందరూ కొత్తవి మార్చుకున్నారు.”

"అయితే ఒక కండిషన్.”

అన్ కండిషనల్ గా సహాయం చేసేది ఎవరు ఈ రోజుల్లో,

"సరే అబ్బాయ్, మంచి టెంప్లేట్ తగిలించుతర్వాత చూస్తా నీ పనిఅందరికన్నా నాలుగాకులు ఎక్కువుండాలి. రంగులు నాకు నచ్చాలి. కాఫీ కప్పు ఉండేలా చూడు. ”వాడితో చెప్పాను.

బ్లాగర్ అకౌంట్ తెరిచి వాడిముందు పెట్టా.

స్నానానికి పోయి వచ్చేసరికి కొత్త టెంప్లేట్ పెట్టి ఉంచాడు.

"బాగుందిరా కానీ, కాఫీ ఏదీ?”

"ఈ వయసులో నువ్వు కాఫీ ఎక్కువ తాగ కూడదు. బ్లాగు పైనున్నవి తినాలి" హితం చెప్పాడు.

"థాంక్స్ రా" అని చెప్పి వెళ్ళబోతూ,

ఏవో కాగితాలు సర్దుకుంటూ సోఫాలో కూర్చుంటే పక్కనే చేరి

" అమ్మా,..”

"ఓంటయ్యా, ఓంకావాలీ" ఎప్పుడైనా బ్లాగు రిపెయిర్లకు పనికొస్తాడని గారం మేపుతున్నా.

"నీ బ్లాగుకి మంచి టెంప్లేట్ పెట్టానుగా.”

" అవున్రా, నువ్వు పుట్టకపోతే నేనేమయ్యేదాన్ని?” బుగ్గ నొక్కుకుని వాణ్ణే అడిగాను.

"మరి నాకేమైనా కొంటావా?”

లోపల ఏదో గంట మోగింది.....అమ్మో!

"సర్లే బడితెలా పెరిగి ఏమిటా గారాలు, దూరం కూర్చో, చీర నలిగితే నాకు నచ్చదు.”

"మరే, రేపు రియా బర్త్ డే"

"అయితే?”

"ఏమైనా గిఫ్ట్ ఇస్తా...”

"ఏం కొంటావ్?”

"ఒక మేక్ కొననా?”

"పీక పిసుకుతా, ఫో అవతలకు"

"మేకెందుకురా నీకూ?” పిల్ల వాడి నాయనమ్మ వచ్చి వివరాలు కనుక్కుంది.

ఆడ స్నేహితురాలి పుట్టిన రోజుకి బహుమతిగా ఇవ్వాలనుకుంటున్నాడని చెప్పాను.

"అమ్మా, పోనీ ఐ పేడిస్తాను.”

నాయనమ్మ చీదరించుకుంది.

"ఛీ ఏవిట్రా అసహ్యంగా, మేకలు కాసేదానితో, పిడకలు చేసేదానితో నీకెందుకురా స్నేహం?”

పిల్లాడు నాయనమ్మకు ఐ పాడ్ అంటే ఏమిటో చెప్పాడు.

"ఒహో కంపూపర్ పలక" రేటెంతో అడిగింది ఆవిడ.

రేటు విని "స్నేహితురాలికి అంత డబ్బు పోసి పుట్టిన్రోజు బహుమతి కొంటావా? ఏవిటో అనుకున్నాను, అన్నీ తాతగారి పోలికలేనమ్మాయ్" అని నాతో చెప్పింది

"ముష్టి ఐ పాడ్ ఏవిట్రా, మీ నాయనమ్మ నాకిచ్చిన కాసుల పేరుంది. అదిచ్చేయ్.” కచ్చకూ వెటకారానికీ మధ్యగా చెప్పాను

"అదివ్వడానికి ఇంకా టైముందిలే" అని ముసి ముసి గా నవ్వుతూ టీ పాయ్ మీద చూపుడు వేలితో సున్నాలు రాస్తున్నాడు.

వాడి సిగ్గు వేషాలు చూసి వళ్ళు మండి, వీపు మీద నాలుగు పిడకలంటిస్తే సరి.అనుకుని చెయ్యెత్తి, వొద్దులే ముందు ముందు బ్లాగు అవసరాలకు మొండికేస్తాడనుకుని,

"నీతో మాటల్లో పడి లేటవుతుందిరోయ్, నే పోతా," అంటూ లేచి లాప్ టాప్ చంకన పెట్టుకున్నా

"అమ్మా, రియా బర్త్ డే"

"ఆడపిల్లల్తో స్నేహాలేవిట్రా నీకు. చదువు సంధ్యాలేకుండా? మొన్న అదేదో టెస్ట్ లో ఎన్నొచ్చాయ్ నీకు? సిగ్గు లేదూ, ఏనాడైనా, డాక్టర్ పెద్దబ్బాయి గారి చిన్నమ్మాయి కన్నా ఎక్కువ మార్కులు తెచ్చుకున్నావా? ఒక్క సారైనా నా పరువు నిలబెట్టావా?”

"నాన్నా ,చూడు.."అంటూ పిల్లాడు తండ్రి దగ్గరకు చేరాడు


"పాపమే, మేక్ బుక్, ఐ పాడ్ వొద్దుగానీ, ఆ పిల్లను భోజనానికి పిలుద్దాము" నాన్న రాజీకొచ్చాడు.

"ఏమీ అవసరం లేదు. బుద్ధిగా చదువుకోమనండి.”

"ఎందుకే పిల్లల్ని కూడా కాల్చుకు తింటావూ, ఎవరితోనూ స్నేహంగా ఉండకపోతే ఎట్లా?”


"మధ్యలో నీ ఇంట్రస్ట్ ఏవిటయ్యా? నువ్వు వాడిలో ఐడెంటిఫై అవుతున్నావా? “

"అమ్మా, ఎలాగో నీ బ్లాగు హాక్ చేసి దాంట్లో చెత్త ఎక్కించక పోతే..” అంటూ మావాడు ఆవేశ పడుతున్నాడు.

"ఏడిశావులే, చదివి చావు. ”



*****



హాస్పిటల్ కు వచ్చే సరికి ఓ పాతికేళ్ళ కుర్రాడు రిసెప్షన్ లో కూర్చుని ఉన్నాడు. తెల్లగా, పొడుగ్గా, లేత నీలి రంగు జీన్స్ , తెల్ల చొక్కా, శుభ్రంగా ఏదో మోడలింగ్ చేసే మనిషిలా ఉన్నాడు. నేనొచ్చింది కూడా పట్టించుకోకుండా, దిగులుగా నేలవంక చూస్తూ ఉన్నాడు.

నా రూమ్ లోకి నడిచేటప్పటికి

ఒక అమ్మాయి తల్లి దండ్రులతో కలిసి కూర్చుంది. తండ్రి లేచి,

"నమస్కారమండీ, నేను గుర్తున్నానా? పెద్దమ్మాయి రెండు కాన్పులూ ఇక్కడే, ఇది చిన్నమ్మాయి మొన్న సోమవారం పెళ్ళయింది.”


అమ్మాయి వేళ్ళ దగ్గర్నుండీ, మోచేతులు పైవరకూ గోరింటాకు.

"బయట కూర్చున్నతను మీ అల్లుడా?”

అవునన్నాడు ఆయన

"ఏమిటీ సమస్య?” అడిగాను

"పైకి చూట్టానికి బాగానే ఉన్నాడని దాదాపు కోటి రూపాయలిచ్చాంలాంఛనాలే పాతికయ్యాయి. పిల్లవాడికి సూట్లు రేమండ్స్ లో తీశాం రెడీమేడ్. నగలు , వియ్యంకుడికి రెడీమేడ్,....”

"విషయానికి రండి.” అసలే నాకు ఓర్పు తక్కువ.

ఆ పిల్ల మొదలు పెట్టింది.

ఆమె ఏ సంకోచం లేకుండా తన సమస్య చెప్పగలుతున్నందుకు ఆమెను అభినందించాను మనసులోనే. తల్లి దండ్రుల ముందు చాలా స్వేచ్ఛగా అన్ని విషయాలూ మాట్లాడగలిన ఈ కాలం లో పుట్టనందుకు నన్ను నేనూ అభినందించుకున్నాను.


ఆ అమ్మాయి తనేం ఆశలు పెట్టుకుందీ, ఎలా ఆశాభంగం పొందిందీ, తండ్రి ముందే వివరంగా చెప్తుంటే, నేను కాసేపు నేల చూపులు చూసి ఇక తట్టుకోలేక తండ్రిని బయట అల్లుడికి తోడుగా కూర్చోమన్నాను.

ఆ అమ్మాయి కంటిన్యూ చేస్తూ ..

రొమాంటిక్ గా బిహేవ్ చెయ్యలేదండీ... భయపడతాడు...

తల్లి నా టేబిల్ మీదకు వంగి రహస్యం చెపుతున్నట్లు, "అబ్బాయి పెళ్ళికి పనికి వస్తాడో లేదో అని అనుమానం గా ఉంది.”

అబ్బాయి వివరాలు కనుక్కున్నాను.

మూడేళ్ళకే స్కూల్లో వేశారు. అన్ని క్లాసుల్లోనూ ఫస్టే, చైతన్య టాపర్. చదువైన వెంటనే ఉద్యోగం.


మొత్తం పురుష జాతి మీద అమితంగా జాలి పుట్టుకొచ్చింది.



నా క్లాస్ మేట్ ఒకతను, సైకియాట్రీ చేసి, కౌన్సిలింగ్ సెంటరొకటి పెట్టి, సెంటర్లో భూములన్నీ కొన్నాడు.

ఫోన్ చేశాను.

క్లాస్ మేట్ లైన్లో కొచ్చాడు.

"ఏవోయ్, ఈ మధ్య ఏం కొన్నావ్?”

"ఏం కొనలేదు.”

అమ్మయ్య అనుకుంటూ "ఏం పాపం?"అడిగాను

"కొనడానికి మన ఊళ్ళో ఏం మిగల్లేదు.”

ఓర్నీ, కొట్టాడు దెబ్బ.

"సరే గానీ, ఓ ఎమెర్జెన్సీ కేసు చూడాలి నువ్వు.”

"కేసేమిటో? "అడిగాడు.

"అసలేమయ్యిందంటే..”

"అమ్మా, తల్లా,” బిచ్చగాడిలా అరిచి "కథలు బ్లాగులో రాసుకో నాలుగు లైన్లలో చెప్పు చాలు, నాకు కేసు అర్ధమవుతుంది.”

బొత్తిగా ఓర్పు లేదోయ్ నీకు అంటూ చీవాట్లు పెట్టి

"మొన్నే పెళ్ళి

పిల్లాడు ఫాస్ట్

పిల్ల లేత

కాదు కాదు రివర్సు"

కొత్తగా పెళ్ళయిన ఇద్దర్నీ పంపించాను.

కౌన్సిలింగ్ అయిన తర్వాత క్లాస్ మేట్ ఫోన్ చేశాడు.

" చెప్పు.”

" కంగారు లేదు, చిన్న యాంగ్జైటీ, ఇంకా రెండు మూడు రోజులు రమ్మన్నాను. పర్లేదు సర్దుకుంటాడులే కానీ,

ఏంటదీ ఆ పిల్ల చేతులు మీద వానపాములు పాకుతున్నట్టు, అవి చూసే భయపడుంటాడు.”అన్నాడు.

"ఎప్పుడూ స్థలాలు, పొలాలు , ఇళ్ళ బ్రోకర్ల మధ్యేనా, అప్పుడప్పుడు మనుషుల మధ్య తిరుగుతూ ఉండు. అవి వానపాములు కాదు, గోరింటాకు.” చెప్పాను.

"ఏమో నాకే భయమేసి, ఆ పిల్లతో ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు. నువ్వు మాట్టాడు.”

వెధవ, మొత్తం ఫీజు వాడు తీసుకుని సగం పని నాకు చెప్తున్నాడు.



ఏమన్నారు కౌన్సిలింగ్ డాక్టరు గారు అంటూ వచ్చారు పిల్ల, ఆమె తల్లిదండ్రులు.

అమ్మాయి తల్లి మళ్ళీ టేబిల్ మీదికి వంగి, "పిల్లాడిలో ఏదైనా తేడా ఉంటే చెప్పండి. ఇప్పుడే జాగ్రత్త పడతాం. మొన్నేగా పెళ్ళైయింది.”

"ఏమైనా ట్రీట్ మెంట్ ఉంటే ఇవ్వండి మేడం" ఆ పిల్ల సలహా నాకు.

"ఖర్చెంతైనా పర్లేదు.” తల్లీదండ్రుల ఔదార్యం.

ఏమివ్వను తల్లీ, ఓర్పు పెరగడానికి మందులేవీ ఎవరూ కనిపెట్టలేదు మరి. అలాంటి మందు వుంటే డాక్టర్లందరమూ వాడుకునే వాళ్ళం.

ఆ అమ్మాయిని లోపల రూమ్ లో కూర్చోబెట్టి మాట్లాడాను. మాట్లాడుతున్నంతసేపూ, తల్లి తొంగి చూస్తూ ఉంది.

వెళ్ళబోయే ముందు,

"చూడండి, మా కొలీగ్ ఏ సమస్య లేదన్నారు. బళ్ళో వేసిన మొదటి రోజునే పరీక్ష రాయమంటే ఎలా? కొద్దిగా టైమివ్వండి. అలా కంగారు పెట్టకండి.” చెప్పాను.

ఆ అమ్మాయి తల్లితో,

"మీరు ముందు తొంగి చూసే అలవాటు మానండి. అన్నీ సరవుతాయి.”

******

నేను ఇంటికెళ్ళేసరికి మా వాడి రూమ్ లోనుండి మాటలు వినబడుతున్నాయి. తండ్రీ కొడుకులు ఇంకా ఏదో మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నారు. నా మీదే అయ్యుంటుంది. వాడి రూమ్ బయట నుంచుని వినబోయి, పెళ్ళికూతురి తల్లి గుర్తొచ్చి, ధడాల్మని లోపలికి వెళ్ళాను.


పిల్లోడు పక్కకు తిరిగి పడుకుంటే, నాన్న వాడి పొట్టకానుకుని కూర్చున్నాడు.


నన్ను చూడగానే మా వాడు గాఢ నిద్రపోతున్నట్టు ఒక లాగా నటిస్తున్నాడు.

వాడి వీపు రుద్దుతూ ఉన్నాడు ఈయన.

"ఎందుకూ రోజూ వాడికా వీపు సేవ?”

"బాగుంటుంది.”

"మీకా, వాడికా?”

"ఇద్దరికినూ, ఏం నీకేమైనా ప్రాబ్లెమా?” మాంఛి తిరుగుబాటు ధ్వనితో...


"సరే, ఆ ప్రియాని రేపు భోజనానికి పిలవమని చెప్పండి వాడితో" అన్నాను.

"ప్రియా కాదు రియా" మావాడు అంటున్నాడు.

చూస్తే, గాఢ నిద్రలో ఉన్నట్టు ఫోజు.

"కలవరిస్తున్నాడు" అన్నాడు ఈయన ఇంకా స్పీడుగా వీపు రుద్దుతూ.

వాడి కలవరింత, తండ్రి కవరింత.





4, డిసెంబర్ 2011, ఆదివారం

మార్పు (తప్పని సరి ముగింపు)



continued from మార్పు (తప్పని సరి)





చిన్నప్పటి ఫోటో ఆల్బమ్స్ చూపించింది. కొన్ని ఫోటోలు చూసి

"మీకు డాన్స్ వచ్చా ?” అన్నాడు.

"చిన్నప్పుడు నేర్చుకున్నాను.”

బీరువాల్లో పుస్తకాలు, ఏవో ప్రైజులు, కప్పులు సర్ది ఉన్నాయి.

ఆ ప్రైజులు చూస్తూ, "ఇవన్నీ మీవేనా?" అడిగాడు

"కొన్ని నావే కానీ, ఎక్కువగా మల్లివి.”

"మల్లి అంటే.." అడిగాడు.

"మల్లీ" అని పిలిచింది. ఎవరో ఒక అమ్మాయి వచ్చింది. తొమ్మిదో క్లాసు చదువుతుందేమో, వచ్చి నమస్కారం చేసింది. ఆ అమ్మాయిని చూపించి,

"పేరు మల్లీశ్వరి. మల్లి అంటాం.” ఆ అమ్మాయి, తన గురించి చెప్పటం విని సిగ్గు పడి పారిపోయింది.

చుట్టాలమ్మాయేమో అనుకోబోతుంటే, తర్వాత చెప్పింది.

"వాళ్ళ నాన్నమా పొలం లో పనిచేసే వాడు . పాము కాటుతో చనిపోయాడు. వాళ్ళ అమ్మ ఇంట్లో పని చేస్తుంది. మా ఇంట్లోనే ఉంటారు. నేను డాన్స్ చేస్తుంటే, చెస్ ఆడుతుంటే చూసి నేర్చుకుంది. ఒక్క సారి చూస్తే చాలు తొందరగా పట్టేస్తుంది..”

"ఈ అమ్మాయిని ఎక్కడో చూశాను. గుర్తుకు రావడం లేదు.” మల్లి గురించి చెప్పాడు.

వీణ, వయొలిన్ లాంటివి ఏవో సంగీత వాయిద్యాలు చూసి,

"పాటలు కూడా పాడతారా?”అడిగాడు.

"మీకిష్టమేనా మ్యూజిక్?”

"వినడం చాలా ఇష్టం”

ముందు భోంచెయ్యండి అని తీసుకెళ్ళింది.

భోజనం చేసే టైం లోమల్లిని అడిగాడు.

"నిన్నెక్కడో చూశాను, ఎక్కడో గుర్తుకు రావడం లేదు.”

"అది లోకల్ చెస్ ఛాంపియన్, అప్పుడప్పుడు ఫోటోలు పేపర్లలో పడుతుంటాయి.” చెప్పింది

"నిజమా? గ్రేట్.” ఆ అమ్మాయిని మెచ్చుకున్నాడు.


భోజనాలు అయినాయి. ఆమె లైబ్రరీ రూమ్ లో కూర్చున్నారు. ఆమె అతను పాట వింటాడని దానికేవో సిద్ధం చేసుకుంటూ ఉంది.

ఇంతలో అక్కా అంటూ వచ్చింది మల్లి. వెంటే ఆ అమ్మాయి తల్లి కూడా.


పుస్తకాలున్న బీరువా వైపు నడిచి ఏదో తీసి చూస్తూ ఉంటే వెనక నుండి మాటలు వినిపిస్తున్నాయి


" అక్కా, స్కూల్లో ఫంక్షన్ " అంటూ ఏదో చెప్పడానికి ఆ అమ్మాయి సందేహిస్తూ ఉంటే తల్లి ముందుకొచ్చి,

"స్నేహితురాళ్ళంతా పరికిణీ ఓణీలు వేసుకుందామనుకున్నారటమ్మా, దీనికేమో నేను కుట్టించలేదు. ఇప్పుడు హఠాత్తుగా గొంతు మీద కూర్చుంది.”

"మేనేజర్ ని అడిగి డబ్బు తీసుకెళ్ళు, బజారు తీసుకెళ్ళి కొనిపించు.”

"సాయంత్రం లోపల కుట్టించడం వీలుపడదమ్మా, ...” కొద్దిసేపు ఆగి చిన్న గొంతుతో "మీ పరికిణీ ఓణీ ఏమైనా...”

తల్లీ కూతుళ్ళు ఈమె నిర్ణయం కోసం ఎదురు చుస్తూ నిల్చున్నారు.

"సల్వార్ కమీజ్ వేసుకెళ్ళు, డ్రెస్ కోసం ఏమిటా పేచీలు?”

తల్లీ కూతుళ్ళు వెళ్ళబోతుంటే, తల్లిని వెనక్కి పిలిచి

"దానికి నచ్చజెప్పు రంగమ్మా, అడిగినవన్నీ వెంటనే చేతికందితే కష్టాలంటే ఏం తెలిసొస్తుంది. జీవితం అంటే ఒక తేలిక భావం వొస్తుంది.” అంటోంది ఆమె.

వాళ్ళు నెమ్మదిగా అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయారు.

ఆ అమ్మాయిలో ఆశాభంగం స్పష్టం గా కనిపిస్తూ ఉంది.

అతనేమీ అడగకపోయినా చెప్పింది.

"వీళ్ళకెంత చేసినా చాలదండీ. ”

కాస్సేపు మౌనంగా కూర్చున్నారు.

అతను లేచాడు, "వెళ్ళొస్తాను" అంటూ.

"ఏమైనా మర్చిపోయారేమో?” గుర్తు చేసింది. పాట పాడమని అడుగుతాడని..

"ఏమీ లేదే?”

ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

" మీ లక్ష్యం గురించి మీరు మళ్ళీ ఒకసారి ఆలోచించుకోండి. ఆల్ ది బెస్ట్.” చెప్పాడు.

ఆమె మాట్లాడకుండా అతన్నే చూస్తూ ఉంది.

అతను వెళ్ళిపోయాడు.


అలానే కూర్చుంది సాయంత్రం వరకు. అంతవరకు పరిచయం ఉన్న మగాళ్ళెవరూ ఇలా ప్రవర్తించలేదు. అందరూ తన స్నేహం కోసం ఎంతో ప్రయత్నించేవాళ్ళు. ఏమిటితను?

ఎప్పుడూ జరగనంత అవమానం జరిగినట్టు కూర్చుంది.

రాత్రి అయింది.

తండ్రి వచ్చాడు.

"ఏమ్మా, నీ ఫ్రెండ్ వచ్చాడా? ముందే వద్దామని ట్రై చేశాను , కుదర్లేదు. ఏమైనా అనుకున్నాడా నేను రాలేదని.”

"ఊహూ..” అంది.

కూతురిలో నిశ్శబ్దాన్ని గమనించి "ఏమ్మా, ఏమయింది?”

తండ్రి రూమ్ లో కూర్చుని జరిగింది చెప్పింది.

" నేను చేసిన తప్పేంటి నాన్నా, , డబ్బులిస్తున్నాను కదా?”

"నేను చెప్తే, నువ్వు బాధ పడతావు" హెచ్చరించాడు తండ్రి.

"లేదు నాన్న, చెప్పు "

"కొత్త బట్టలు కొనడానికి నీకు అభ్యంతరం లేదు, కానీ మల్లి, నీ బట్టలలో, నీలాగే కనపడటం , ఒప్పుకోలేక పోయావు. డబ్బు సహాయం ఒక్కటే సరిపోదు, నీ స్థాయి జీవితాన్ని మల్లి కూడా గడపాలని కోరుకోగలగాలి.”

"చాలా మంది కన్నా, నేను నయం కదా?”

" వాళ్ళు ఎక్కువ, నువ్వు కొంచం తక్కువ. అందరూ ఒకటే. పనివాళ్ళు సమానమవుతారంటే మాత్రం ఒప్పుకోలేరు. ఇచ్చే పొజిషన్ లోనువ్వు, తీసుకునే పొజిషన్ లో మల్లి ఉండాలి అనుకుంటే, అతను చెప్పినట్లు ఇగో సంతృప్తి కోసం మల్లిని వాడుకోవడమే.”

“.......”

"మల్లిని నీతో సమానంగానే కాదు, అంతకన్నా కూడా పైకి ఎదగనివ్వాలి, అదీ సంతోషం గా,

నువ్వు, ప్రజలకేదో చేద్దామనుకుంటే మాత్రం, నీలో ఈ మార్పు తప్పని సరి. అలాంటి మార్పు నీవల్ల కాకపోతే వదిలెయ్, నువ్వు నీలానే ఉండు కానీ, రాజకీయాలు, ప్రజల్నేదో ఉద్ధరించేసే కార్యక్రమాలు పెట్టుకోవద్దు.”

***********


ఆ తర్వాత అతనికి ఎప్పుడూ ఆమె జిమ్ దగ్గర కనిపించ లేదు. హఠాత్తుగా లేచి రావడం, ఆమె లక్ష్యం గురించి ఆలోచించుకోమనడం పొగరుగా అనిపించి సిగ్గుపడ్డాడు. ఆమెకిష్టమైనట్లు ఆమె ఉంటుంది, తనెవరు ఆమె మీద ఆదర్శాలు రుద్దడానికి అనుకున్నాడు.


కొన్ని నెలల తర్వాత, జిమ్ కల్చరల్ యాక్టివిటీస్ లో భాగంగా జరిగిన డాన్స్ పోటీలకు అతన్ని గెస్ట్ గా పిలిచారు. గెలిచిన వాళ్ళకు ప్రైజులివ్వమని. డాన్స్ చేసిన వాళ్ళలో మల్లిని గుర్తు పట్టి పలకరించాడు.

"చాలా బాగా చేశావు." అభినందించాడు మల్లిని.

మాటల్లో చెప్పింది. "అక్క ఇక్కడే ఉంది సార్. ఇద్దరం కలిసే వచ్చాం."


ఇంతలో ఆమె కూడా వచ్చింది.

ఒకరినొకరు పలకరించుకున్నారు.

ప్రోగ్రామ్ అయిన తర్వాత,

మల్లి క్లాస్ మేట్స్ కొంత మంది ఇంటికెలా వెళ్ళాలి అని చూస్తూ ఉంటే,


"మల్లీ, డ్రైవర్ తో వెళ్ళి వాళ్ళను దింపేసిరా, నేనిక్కడే ఉంటాను నువ్వొచ్చే వరకు" అని చెప్పింది ఆమె.


"ఇంత రాత్రి ఇక్కడేం కూర్చుంటారు. మా హాస్పిటల్ పక్కనే కదా, రండి" అని పిలిచాడు ఆమెను.


మల్లి , స్నేహితురాళ్ళతో కలిసి డ్రైవర్ ని తీసుకుని వెళ్ళింది.


హాస్పిటల్ ముందు ఆగారు. స్టాఫ్ నిద్ర పోతున్నారు. అలికిడి లేదు.


"లోపలికెళ్దామా?" అడిగాడు.


ఇక్కడే బాగుంది అంటూ పూల తీగెల కింద పేషంట్ల కోసం వేసిన బెంచ్ మీద కూర్చుంది.


కొంత సేపు మాటలు లేవు.


"ఆ రోజు మీ లక్ష్యం గురించి నేనలా మాట్లాడకుండా ఉండాలనిపించింది, సారీ." అన్నాడు.


కొంచం సేపు మౌనంగా ఉండి చెప్పింది.


మీరెళ్ళిన తర్వాత నేను నాన్న తో మాట్లాడాను.” అని తండ్రి తనతో చెప్పిన విషయాలు చెప్పింది.

"ముందు మీమీద బాగా కోపమొచ్చింది. తగ్గడానికి చాలా టైం పట్టింది. అవసరానికి డబ్బు సహాయం చేయడమే గొప్ప అనుకున్నాను కానీ, వాళ్ళని నాతో సమానంగా చూడలేక పోతున్నానని గమనించలేదు. నాన్న కోరుకున్నట్లు నేను ఆలోచించేవరకు రాజకీయాల గురించి ఆలోచించకూడదనుకున్నాను.”


"విమర్శను ఒప్పుకోవడం, మిమ్మల్ని మీరు విమర్శించుకోవడం తేలిక కాదు. మీలో అది మంచి విషయం.” చెప్పాడు.


కొద్ది సేపు మౌనం గా కూర్చున్నారు.

"ఇంకేమిటి విశేషాలు?” ఏదో మాట్లాడాలి కనక అడిగాడు.


"మల్లి, అండర్ 20 వరల్డ్ చెస్ టోర్నమెంట్ కు క్వాలిఫై అయింది. వచ్చేనెల బ్రెజిల్ వెళ్తున్నాం. తనతో ప్రాక్టీస్ చేయిస్తున్నాను.”

"నిజమా? సంతోషం.” అభినందిస్తున్నట్లు చేయి అందుకుని చెప్పాడు

మాటల్లో ఒక పది నిముషాలు గడిచిన తర్వాత, ఆమె కారు వచ్చి హాస్పిటల్ ముందు ఆగింది.

వెళ్తానని లేచింది.

ఆమె చెయ్యి ఇంకా అతని చేతిలోనే ఉంది


***