28, ఆగస్టు 2016, ఆదివారం

సౌదామిని-ending

Continued from

“సౌదామినీ” అని ఎలుగెత్తి పిలుస్తూ  పర్వతపు అంచు వరకూ వెళ్ళాడు. 

 నీలాంగన పర్వతాల మీద నుండి వేగంగా జారిపడుతూ ఉంటుంది మాతంగీ  జలపాతం. మితిమీరిన వేగంతో భూమి మీదకు జారిపడడం వలన వాతావరణం లో పొగమంచు కమ్ముకుని ఉంటుంది.  ఆకాశం లో ఏర్పడిన ఇంద్ర ధనస్సులతో చూసేందుకు ఒక ప్రక్క  మనోహరంగానూ, మరో ప్రక్క ఆ వేగం , జలరాశి పరిమాణం , ఆ ఉధృతి, పరిశీలించితే భయం గొలుపుతూ ఉంటుంది.  ఎత్తైన పర్వతాలనుండి వందలాది నదులు ఒకే లక్ష్యంతో జారిపడుతున్నట్లుండే ఆ జలధారల హోరు వినడానికి భీతిగొలుపుతూ , మనసులో గుబులు రేపుతూ ఉంటుంది. మిగతా ప్రకృతితో తనకు సంబంధం లేనట్లు ఏకదీక్షగా సాగిపోతున్న జలరాశి , తనలో ఐక్యం కమ్మని ఆహ్వానిస్తూ ఉంటుంది. కిందజాలువారిన పిమ్మట ఏర్పడిన సుడిగుండాలలో ఎంతో మంది లీనమయ్యారు.   అందులో  చిక్కుకున్న వారెవరూ ప్రాణాలతో బయటపడలేదు. 

జలధారలలో జారిపోతున్న సౌదామిని క్షణాల వ్యవధిలో విక్రాంతుడి కనులముందే అదృశ్యమైంది. కొన్ని క్షణాలపాటు అతడికి ప్రాణం లేనట్లు అనిపించింది. ఆమె లేని ప్రపంచంలో తనకు అస్థిత్వమే వలదనీ,  లేదని తలచాడు. మరణ బాధ అనుభవంలోకి వచ్చింది. ఆమెలేని జీవితం నరకప్రాయమని నిశ్చితాభిప్రాయంతో తల్లడిల్లాడు. 

సౌదామిని కావాలని , అతడి హృదయం  కఠినంగా పట్టుబట్టింది.  ఆమెలేని ప్రపంచం శూన్యమేనని మనసు నిశ్చయించింది. అతని కన్నులు అరుణిమతో అగ్నిలా ప్రకాశిసున్నాయి. అతడి శ్వాస వడగాలిని వేడెక్కించింది.  మరుక్షణమే ఓటమిని అంగీకరించని ధీరుడైనాడు. కార్య సాధకుడైనాడు.  

బలవంతుడెపుడూ నిర్ణయాలతో జీవిస్తాడు. 

బలహీనుడు నిర్ణయాలు తీసుకోలేక ఓటమితో మరణిస్తాడు. 

పరమగురువొసగిన స్వర్ణ రేత శక్తి జ్ఞప్తికి వచ్చింది. ఆనాడు సర్పకరాళుడిని హతమార్చడానికి వినియోగించబోయి,  స్వశక్తి విఫలమైనపుడే దానిని ప్రయోగించాలని దాచి యుంచిన  స్వర్ణ రేత శక్తి.  

 స్వర్ణ రేత శక్తి నిక్షిప్తమై యున్న తాయెత్తుని అతడు నడుమున ధరించి యున్నాడు. దానిని చేతుల్లో ఉంచుకుని స్థిరమనస్కుడై గురువుని భక్తితో ప్రార్థిస్తూ 

‘  నా ప్రియసఖి, నా దేవి, నా ప్రాణం , సౌదామిని క్షేమంగా ఉండాలి.’  అని కోరుకుని జలపాతంలోకి జారవిడిచాడు. అది కాంతివేగంతో ప్రయాణిస్తూ జలపాతంలోకి దూసుకుని వెళ్ళింది. 


జలపాతం పక్కనే పడి ఉన్న ఉగ్ర సింహుడు రక్తాన్ని కోల్పోతూ ఉన్నాడు. శ్వాస తీసుకోవడానికి ప్రయాస పడుతున్నాడు. విక్రాంతుడి చూపు తనపై పడగానే తనవద్దకు రమ్మని చేతితో సంజ్ఞ చేశాడు. విక్రాంతుడు అతడి వైపు అడుగులు వేస్తుండగా, వెనుకనుండి 

“విక్రాంతా, ఆగు” అన్న మాటలు వినవచ్చాయి..

ఆ మాటలతో బాటే వేవేల జేగంటలు ఒకేసారి వేగంగా ధ్వనించాయి.  

తిరిగి చూడగా, మాతంగిదేవి విగ్రహం కనిపించలేదు. ఆ స్థానంలో మంగళకరమైన రూపంతో మాతంగీ దేవి ప్రత్యక్షమైంది. 


దేవి నడచి వస్తుంటే, ఆమె ఆభరణాల సవ్వడి  జేగంటల ధ్వనిగా మారి నలుదిక్కులా వినిపించుతున్నది. 

ఆమె చూపులలో ప్రసరించే మాతృత్వ భావనతో ప్రకృతి పులకించింది. 

దేవి ప్రసన్న వదనం లోని మందహాసం తో పుష్పాలన్నీ విరబూశాయి.  వృక్షాలు ఆ పుష్పాలతో  దేవిని అర్చించాయి.

జలపాతం సంతోషంతో అభిషేకం చేసింది. 

నీలాంగన పర్వత శిఖరాలు వంగి నమస్కరించాయి. 

మాతృత్వమే, దేవిగా మారి తన ముందు నిలిచినట్లనిపించే ఆమె దివ్య విగ్రహ వైభవాన్ని చూచి మైమరచిపోయాడు.  అరుణవర్ణపు వస్త్రాలు ధరించిన మాతంగి దేవి ని చూచుటకు కనులే కాదు, జన్మలూ చాలవని అర్థమైంది.  తనని తాను సమర్పించుకున్నట్లు  భక్తితో ఆమె పాదాలపై ప్రణమిల్లాడు విక్రాంతుడు. వాత్సల్యంతో అతడిని లేవదీసింది. 

“విక్రాంతా, ఉగ్ర సింహుని రక్షించవలదు. నీ  దేహం లో ప్రవేశించాలని అతడి యత్నం .” అని పలికి 

ఉగ్ర సింహుడికి అగ్ని తో మరణ శయ్య సిద్ధం చేయమని ఆదేశించింది మాతంగి దేవి. విక్రాంతుడు తన అస్త్ర విద్యతో ఉగ్ర సింహుడు పడి యున్న ప్రదేశంలో,అతడి క్రింద  జ్వాలా సహిత అస్త్రాలతో, మండుతున్న అంపశయ్యనేర్పాటు చేశాడు. ఉగ్రసింహుడు అగ్నికీలలలో చిక్కుకుని దగ్ధమవుతున్నాడు. భస్మమైనంత సమయమూ , అతడి దేహం నుండి ఎన్నో క్షుద్ర శక్తులు వెలువడ్డాయి.  మిక్కిలి భయానకమైన రూపం కలిగిన ఆ క్షుద్ర శక్తులు ప్రకృతిలో సంయోగం చెందాలని ప్రయత్నిస్తుండగా , పంచభూతాలలో వాటికి స్థానం లేకుండా నిరోధించగల పరీణాహ అస్త్రాన్ని సంధించాడు విక్రాంతుడు. ఆ అస్త్ర ప్రభావంతో క్షుద్ర శక్తులు ప్రకృతిలో మనలేక మాతంగి దేవి పాదాలకు ఆభరణాలుగా మారాయి. 

కొంత సమయం తరువాత, ఉగ్రసింహుడు శరీరం దహనమైంది. ఆ ప్రదేశంలో అతడి కపాలం వరకే మిగిలి ఉన్నది. 

‘ఆ కపాలాన్ని తాకకుండా నావద్దకు తీసుకుని రా విక్రాంతా’ అన్న మాతంగి దేవి ఆదేశం తో, బాణం సంధించాడు. అది  కపాలంలోని బ్రహ్మరంధ్రంలో గుచ్చుకుంది. బాణం సహాయంతో కపాలాన్ని తీసుకుని వచ్చి, మాతంగి దేవి పాదాల వద్ద ఉంచాడు. దేవి తన బొటన వేలితో ఆ కపాలాన్ని నొక్కి చూర్ణం చేసింది. 

ఉగ్రసింహుడి దేహం నుండి వెలువడిన భీకరమైన శక్తులను చూచికూడా వెరుపు లేకుండా వాటినన్నంటినీ నిరోధించిన తీరుకు మాతంగి దేవి సంతృప్తి చెందింది.  అద్భుత కాంతులతో వెలుగొందుతున్న సూర్య చాముండికా హారాన్ని అతని మెడలో వేసింది. మణి సహిత  మకుటాన్ని చేతిలో సృష్టించి,  అతని శిరస్సుపై ధరింపజేసి ఆశీర్వదించింది. 

దేవి స్పర్శతో విక్రాంతుడి శరీరం పైనున్న గాయాలన్నీ మాయమైనాయి. దేహం ధృఢతరమైంది , శరీరం తేజోయమయమినది.  మనసు ప్రశాంతతతో నిండింది. 


  భక్తితో దేవిని పూజించాడు విక్రాంతుడు.


“విక్రాంతా, సింహ కేయూర రాజ్యానికధిపతివి నీవే .   నాచే అనుగ్రహింపబడిన ఈ కిరీటమూ, హారమూ వలన ప్రజలు నిన్ను తమ రాజుగా గుర్తిస్తారు. పర్వతం దిగువున వారంతా నీ రాకకై నిరీక్షిస్తున్నారు.   నీ కొరకై  యజుష్పతి రథం ఎదురు చూస్తుంటుంది.  దానిపై అధిరోహించిన తరువాత అది నిన్ను సింహాసనం వద్దకు చేరుస్తుంది. రాజ్యాన్నీ , బాధ్యతలనూ స్వీకరించు. జనరంజకంగా పాలించు. నీకు నేనెపుడూ అండగా ఉంటాను. విజయోస్తు !” అని పలికి , ఆశీర్వదించి అదృశ్యమైంది.


  ఆ దినం ప్రారంభమైన సమయం నుండీ , రాజ్యంలోని ప్రజలకు ప్రకృతిలో పెనుమార్పులు గోచరించాయి.  ఉగ్ర సింహుడి రక్తం తో కలసిన జలపాతం అరుణ వర్ణం దాల్చింది.   పర్వతాల ప్రకంపనలతో, భూమి కంపించింది. జలపాతం తుళ్ళి పడింది.  నదీ జలాలు ఎగసి పడుతున్నాయి. ఆ మార్పులను  గమనిస్తున్న,  ప్రజలు భయభ్రాంతులయ్యారు.   రాజ్యానికెలాంటి ఆపద వాటిల్లనుందోనని కలవర పడ్డారు.   రాజ్యమంతా  అల్లకల్లోమై యున్నది. 


   ఉగ్ర సింహుడి మరణం తరువాత కల్లోలం తగ్గుముఖం పట్టింది. ప్రజలంతా చూస్తూ ఉండగా, ప్రసన్న గంభీరుడైన విక్రాంతుడు , మాతంగీ దేవి ఆశీర్వాదం పొంది , నీలాంగన పర్వతం దిగి  ధీరుడిలా  నడచి వస్తున్నాడు. ప్రకృతి ని శాసిస్తున్నట్లున్న , అతడి చూపులోని ధృఢత్వం,  ప్రళయాన్ని సైతం నియంత్రించగలిగిన అడుగులలో  స్థిరత్వం,   ముఖవైఖరి లో తెగువ, ధైర్యం గమనించారు.  మణిమకుట ధారియై, సూర్య చాముండికా హారపు తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తున్న ఆ వీరుడే  తమను రక్షించగల నాయకుడన్న విషయం వారందరికీ అర్థమై మిక్కిలి ఆనందించారు

 బాధ్యతలను స్వీకరించగల యోగ్యుడైన  నాయకుడిని చూసిన, ప్రజల మనసులో నిశ్చింత నెలకొన్నది. 

మాతంగిదేవి ఆశీస్సులతో, సప్త శ్వేతాశ్వాలతో పూన్చిన బంగారు రథం అక్కడ నిలబడి ఉన్నది.  
అతడిని చూడాగానే దేవాశ్వాలు తమంతట తాము నడిచి వెళ్ళి, మానవ భాషలో

"విక్రాంత మహారాజుకు ప్రణామాలు " అని పలికి అతడు అధిరోహించడానికి వీలుగా బంగారు రథాన్ని అతడి చెంత నిలబెట్టాయి. ప్రజలందరూ ఆనందాశ్చర్యాలతో జయజయ ధ్వానాలు చేస్తుండగా విక్రాంతుడు రథాన్ని అధిరోహించాడు.


********

 విక్రాంతుడు స్వర్ణ రేత శక్తిని ప్రయోగించగానే , ఆ శక్తి కాంతి వేగంతో ప్రయాణించి   జలపాతం మధ్యలో ఉన్న సౌదామిని ని కనుగొంది.   బంగారు కిరణ చక్రంలా పరిభ్రమిస్తూ ఆ ప్రదేశానికి చేరింది.  జలపాతం లో సౌదామిని ఉన్న ప్రదేశాన్ని గుర్తించి , ఆ జలధారను రెండుగా ఖండించింది. సౌదామినికి పైన , క్రింద, జలప్రవాహం ఘనీభవించింది. ఆ తరువాత, ఆ శక్తి బంగరు దోనె వలె పరివర్తన చెంది, స్పృహతప్పి యున్న సౌదామినిని తనలోకి గ్రహించింది. అక్కడి నుండి ప్రయాణించి ఆమెను కుటీరానికి చేర్చింది. కుటీరం ముందున్న జలాశయం పక్కనే పూలశయ్య మీద పవళింప జేసి , ఆమెకు శ్వాసనందించింది. ఆమె క్షేమమని తలచాక ,  ఆకాశ మార్గాన ప్రయాణించి పరమ గురువు చెంత చేరింది.  

స్వర్ణ రేత శక్తి తాకిన తరువాత , సౌదామిని మోము  , పున్నమి జాబిలి బంగరు ఛాయ సంతరించుకున్నట్లు  వింత కాంతితో వెలిగింది. శరీరానికి మరింత సౌకుమార్యం వశమయింది.  దేహం నుండి వెలువడుతున్న పరిమళాలకు పూలకొమ్మలు అసూయ చెందాయి.   సౌదామిని స్పృహలోకి వచ్చి కనులు తెరచి చూడాలని ప్రకృతి మొత్తం ఆత్రుతతో నిరీక్షించింది. వృక్షాలు వింజామరలైనాయి. పుష్పాలన్నీ ఆమె పై రాలి పరామర్శించాయి.

కొంత సమయానికి సౌదామిని కనులు విప్పింది. పక్కనే ఉన్న జలాశయంలో తన ప్రతిబింబాన్ని పరిశీలించుకున్నది. నూతన వస్త్రాలు ధరించి, వధూలంకరణతో వింతగా ఉన్న తన రూపాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపడింది. వేళ కాని వేళ తానెందుకలా శయ్యపై పవళించియున్నదో అర్థం కాలేదు. ఆ దినం కానీ, కడపటి దినం కానీ ఎలా ప్రారంభమైనాయో జ్ఞప్తి తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. ఏమీ గుర్తుకు రాలేదు.  

కొంత సమయానికి, సమీపంలో మంగళ వాయిద్యాలు, జయ జయధ్వానాలు విన వచ్చాయి. అవేమిటా అని జలాశయం నుండి లేచి కుటీరం ముందుకు వచ్చి నిలబడింది. ఆమె నడక భారమైంది. దానికారణమేమిటా అని యోచించగా, ఆమె శరీరం నిండుగా ఎన్నడూ లేనన్ని ఆభరణాలున్నాయి. వస్త్రాలు, ఆహార్యం కొంత భిన్నంగా ఉన్నవని గమనించింది. తనలోను, ప్రకృతిలోనూ ఏవో అసంబద్ధమైన మార్పులు గమనించినను, వాటికి గల కారణమేమిటో ఆమెకు బోధ పడలేదు.  

అంతకు మునుపేనాడూ మానవ సంచారం లేని నదీ తీరం ప్రజాసమూహంతో నిండిపోయింది. సంగీత నృత్యాలతో ఉత్సాహంగా ఉత్సవాలు జరుపుకుంటున్నారు. మరింత దగ్గరగా చూడాలని, ఆమె కుటీరం నుండి నదీ తీరం వరకూ ఏర్పరిచిన పూల బాట చివరి వరకు వచ్చింది.  కుటీరం పర్వత శ్రేణులపై నిర్మితమైయున్నందున  తీరం వెంట నడుస్తున్న ప్రజలకు సౌదామిని కనబడే అవకాశం లేదు. 

   జనప్రవాహం కదులుతూ వెళుతోంది. ఆ ప్రజలందరూ ఎందుకలా సంతోషంగా ఉన్నారో, తన మనసుమాత్రం కలతబారిందెందుకో  ఆమెకు అర్థం కాలేదు. 

కొంత సమయం తరువాత విక్రాంతుడు అధిరోహించిన రథం వచ్చింది.  తెల్లని అశ్వాలతో కూడిన బంగారు రథం పై మణీకిరీట ధారి మహారాజు నిలబడి ఉన్నాడు. ఇరువురి చూపులూ కలుసు కున్నాయి. చూపులు పలకరించుకున్నాయి. 
వెంటనే అతడెవరో గుర్తుకువచ్చింది. తానెవరో తెలిసి వచ్చింది.  అంతవరకూ జ్ఞప్తికి రాని విశేషాలన్నీ గుర్తు వచ్చాయి.
మస్తిష్కం లో స్తబ్ధత  వీడి, ఆలోచనలకు చలనం వచ్చింది


తన శరీరం పైనున్న వస్త్రాలంకరణ ఏమిటో తెలియవచ్చింది. తానతడి వధువునైన విషయం గుర్తుకు వచ్చింది. 

నదీ తీరాన అతడితో పరిచయం, నక్షత్రాలతో తాను వ్రాసిన ప్రేమ లేఖ,  తనని అన్వేషిస్తూ పాణాపాయ స్థితిలో, అతడు  తన కుటీరంలో పడిపోవడం,  ఇరువురూ రాజ్య రహస్యాలకై అన్వేషించడం, మాతంగి దేవి సమక్షంలో తమ సమాగమం అన్నీ ఒక్క సారిగా జ్ఞప్తికి వచ్చి ఆమె దేహాన్ని కంపింప జేశాయి. 

ప్రాణం శరీరం  వెలుపలికి వచ్చి ఎదురుగా రథం మీద విక్రాంతుడిలో నిలిచింది. అతడి ముఖవైఖరిలో ధృఢత్వం ఆమెకు వింతగా తోచింది. అతడి చిరునవ్వులో ప్రజల పట్ల మమకారం ప్రకటితమవుతున్నది తప్ప తననాతడు గుర్తించినట్లు లేదు. 

రాజులా చూశాడు.

తన రాజులా కాదు.

కనులు అవే. చూపులు వేరు .

చిరునవ్వు అదే, భావం వేరు. 

తన ప్రాణ నాథుడు తన వైపు చూశాడు. గుర్తించనట్లు నిష్క్రమించాడు. 

 ప్రతి పర్యాయం కలయిక కోసం నిరీక్షించడం. కలిసిన వెంటనే వియోగం. 'ఎప్పటికీ ఇంతేనా. తనకు అతడితో శాశ్వతంగా జీవించే అదృష్టమే లేదా'  అని కలత చెందింది. 

బంగారు రథం వెళ్ళిపోయింది. ప్రజలంతా నిష్క్రమించారు.

  తనని గుర్తించలేదన్న భావన ఆమెలో దుఃఖాన్ని నింపింది. క్రోధారుణిమతో కనులు కెంపులైనాయి. 
మనసు జడివానలో సముద్రంలా ఉన్నది.  తిరస్కారం తట్టుకోలేని హృదయం వేదనతో కళ్ళనుండి వెలికి రాబోయింది. స్వాభిమానం అడ్డుపడి  తానతడి కోసమై కన్నీరు కార్చకూడదని ఒట్టు పెట్టింది.   నామమేటో  తెలియని అతడిని ప్రాణం  కన్నా మిన్నగా ప్రేమించినందులకే ఈ ఫలితమని  వివేకం విమర్శించింది. 

అతడి స్పర్శతో పునీతమైనానని ఆమె శరీరం, 
శాశ్వతంగా అతడికి తోడుకావాలని ఆమె అంతఃకరణ, 
అతడి వైఖరకి చిన్నబోయానని ఆమె హృదయం , 
ఆమె ఆలోచనలు అంగీకార యోగ్యం కావని తర్కిస్తున్న జ్ఞాపకాలు, 
అతడిని మరచిపోవాలని సూచిస్తున్న ఆత్మాభిమానము  
పలువిధాలుగా ఆమెని కల్లోల పరుస్తుండగా,  విచలితురాలై కూర్చుని ఉన్నది.  

  సమయం గడచి రాత్రి కాబోతున్నది.  ఆకాశ ద్వారంలోనిలబడిన చంద్రుడు సౌదామిని వంక చూశాడు. ఆమె లేఖ వ్రాయడానికి వీలుగా నక్షత్రాలు తమంతట తాము పక్కకు తప్పుకున్నాయి.  చంద్రుని రాకతో రాత్రి వెలిగింది. పుష్పాలు వికసించాయి. పరమళాలు విహరించాయి. ఆమెకు మాత్రం శాంతి కలుగలేదు. చల్లని గాలి ఆమెను కౌగలించుకుని సేద తీర్చబోయింది. ఆమె వేడి నిట్టూర్పులకు భీతిల్లి దూరం నుండే సేవలందిస్తున్నది. 

ఏవో మంగళ వాయిద్యాల సవ్వడి వినిపిస్తున్నది. వాయిద్య ధ్వనులతో బాటు , రథ చక్రాల సవ్వడి , జయ జయ ధ్వానాలు వినవస్తున్నాయి. నగరంలో ఉత్సవాలు ఇంకా ఆగినట్లు లేవు. 

వెనుకనుండి ఎవరో నడచి వస్తున్న అలికిడి అయింది. 

బాగా పరిచయమున్న అడుగుల సవ్వడి.

“దేవీ” 

అతడి కంఠ స్వరానికి  ఆమె ప్రాణం స్పందించింది.  విక్రాంతుడి అడుగుల సవ్వడి దగ్గరవుతున్నది. అతడి పద శబ్ద లయతో ఆమె హృదయ గతి లీనమైంది.  సౌదామిని శరీరం లోని ప్రతి అణువూ అతడి వైపు చూసింది.   అతడి చెంతకు వెళ్ళమని ఇంద్రియాలు ప్రేరేపించాయి.  ఉదయం నుండి తాననుభవించిన ఆగ్రహం, పరితాపం తగ్గలేదు. స్వాభిమానం ఆమెను శిలలా మార్చింది.  కదలిక లేని ప్రతిమలా కూర్చుని ఉంది.  

 మహారాజులా ఉన్న విక్రాంతుడు ఆమె చెంత వచ్చి నిల్చున్నాడు. 

నూతన వధువు వలె సౌదామిని! 
మహారాజు లా విక్రాంతుడు!

 ఇరువురి ప్రతిబింబాలతో  జలాశయం సుందర చిత్రంగా మారింది. 

అతడి కన్నులలో నిరంతరం ప్రసరించే స్నేహాభిమానంతో ఆమె ఆగ్రహం క్షీణించబోయింది.   ధీరనాయకుడి వలె ఉన్న అతడి యశస్సుని వీక్షించిన ఆమె హృదయంలో ఎనలేని సంతృప్తి నిండింది.  


“దేవీ, కుశలమా? ”

“ప్రభువులకు ప్రణామాలు” అని పలికి , ఆపై మౌనంగా ఉన్నది. 

“ నా పై ఆగ్రహమా ?”

“మహారాజుపై ఆగ్రహమా? సామాన్యులకు విధేయత తప్ప వేరే భావమా? " అన్నది. 

ఆ నిష్ఠురమైన పలుకులు విన్న విక్రాంతుడు, సౌదామిని చెంత కూర్చుని ఆమె చేతులందుకున్నాడు.

"దేవీ, క్షమించు, ఒకనాడు నీ స్పర్శతో ప్రాణదానం చేశావు. సమస్యలలో సహచరివై సహాయం చేశావు.  నీతో సంగమం నన్ను పూర్ణ పురుషుడిని చేసింది. నాకు జీవితాన్నందించిన నా దేవిని యోగ్యమైన స్థలం లో సముచితంగా గౌరవించాలనే  సాగిపోయాను. నిన్ను ఉపేక్షించగలనా, ఆపై జీవించగలనా?" విచలితమైన కంఠంతో  పలికాడు.    

అతడి పలుకులకు, ఆమె కన్నుల్లోని నీలిమేఘాలు వర్షించాయి. ఆ కన్నీటిని తనలో కలుపుకుందామని నిరీక్షిస్తున్న జలాశయం కోరిక తీరకుండానే , విక్రాంతుడు ఆమెను తన బాహువులమధ్యకు చేర్చుకుని  చెంపలు తుడిచాడు. .

“ ప్రణయ రాజ్యానికి , నీ రాజుకు రాణివై శాశ్వతంగా నన్ను పరిపాలించు. నన్ననుగ్రహించు సౌదామినీ.” అన్నాడు. 

మృదువైన అతడి పలుకులలోని స్వచ్ఛతకు ఆమె హృదయం కరిగింది. అతడి పట్ల అనురాగం వెల్లువైంది. అతడికి మరింత చేరువై  తన చేతులను అతడి కంఠంలో మాలగావేసింది. అతడి ధృఢమైన భుజాలపై తలవాల్చింది.

జలాశయం వొడ్డున ఉన్న జంటకు, ఒకే ప్రతిబింబమేంటోనని కలువలు నవ్వాయి. 

"ఇక వియోగము, విరహమూ ప్రసాదించనని బాస చేయాలి." 

“విరహమెంతో విలువైనది దేవీ.   సన్నిహితం కావాలని, మన ఇరువురినీ తపించిపోయేలా చేసింది విరహమే. వియోగమంటే భయపడేలా , శాశ్వత ప్రణయభాగ్యాన్ని ప్రసాదించింది  ఆ విరహమే.  విరహం గౌరవార్హం. ఇంక ఆ భావాన్ని ఆస్వాదించే అవకాశముండదు మనకు"  

అంటూ చేతులతో ఆమెను సాలభంజిక వలె లేవనెత్తుతుండగా వలదని వారించింది.  

“నీ కోపభారమోపలేనేమోగానీ, కోమలివి , నీవు నాకు భారమా?” అని పలికి ఆమెను  కొనిపోయి పూలతో అలంకరించబడిన రథం పై కూర్చుండబెట్టాడు.  

ఆ జంటనధిరోహించుకున్న పూల రథం మరింత మనోహరమై గర్వాతిశయంతో కదిలింది.రథానికున్న చిరు జేగంటలు  సంతోషంతో మ్రోగాయి. దూరాన నిలబడి ఉన్న పరివార జనం చెంతకు వచ్చి, రథం పైనున్న తమ మహారాణికి అభివాదం చేశారు.  

రథం పై మహారాజుని , మహారాణినీ చూచిన పురజనులు సంతోషంతో 

“విక్రాంత మహారాజుకు జయం” అని జయజయ ధ్వానాలు చేశారు.

“విక్రాంతుడెవరు? ” ఆశ్చర్యంగా ప్రశ్నించింది. . 

“ప్రజల దాసుడు.”

“మరి నీవు?”

“సౌదామిని దాసుడను.” 

సన్మార్గుడు, సమర్థుడు, సహృదయడు అయిన తన  ప్రభువు పాలనలో సింహకేయూర రాజ్య ప్రజలు చల్లగా ఉండాలని మాతంగి దేవిని మనసులోనే ప్రార్థించింది.   

సమాప్తం









17, ఆగస్టు 2016, బుధవారం

సౌదామిని-6


Continued from

సౌదామిని-5


   ఆ సమయం లో, హఠాత్తుగా వారిఎదుట ఒక సుందరాకారుడు నిలబడ్డాడు.  తెల్లని వస్త్రాలు, బంగారు ఆభరణాలు ధరించి సూర్యతేజస్సుతో వెలుగుతూ ఉన్నాడు. అతడి రాకతో అక్కడి పరిసరాలన్నీ వింతకాంతితో నిండిపోయాయి. సూర్యోదయమైనదా అన్నంత భ్రాంతి కలిగింది. 

ప్రకాశవంతమైన చూపులతో, స్నేహపూరితమైన చిరునవ్వుతో వీరివురివద్దకూ వచ్చాడు. అతడెవరై ఉంటారా అని విక్రాంతుడు , సౌదామిని ఆశ్చర్యంతో చూస్తుండగా వారిరువురికీ చేతులు జోడించి " ప్రణామాలు" అన్నాడు. 

"తల్లీ , ప్రభువులు ఉగ్ర సింహుల వారు క్షేమమేనా?" అని సౌదామినిని ప్రశ్నించాడు.

అతడికి నమస్కరించి "మన్నించండి . మీరెవరో గుర్తించలేకున్నాము " అన్నాడు విక్రాంతుడు. 

“మీరిరువురికీ నేను పరిచయమే.” అని పలికి , కొంత విరామం తరువాత, .

“మీలో ఒకరు పునర్జన్మనిచ్చిన తండ్రి.  మరొకరు ప్రభువు సోదరి , ప్రభువుతో సమానం.” అన్నాడు. 

“ఇదివరకెన్నడూ చూసిన జ్ఞాపకం లేదు.” 

“నేను సర్పకరాళుడిని.” 

“సర్పకరాళుడివా? మరి ఆ రూపం ?”  మిక్కిలి ఆశ్చర్యంతో ప్రశ్నించింది సౌదామిని.

“ వికృతాకారుడినై జన్మించిన నేను, ఎన్నో అవమానాలకు గురి అయ్యాను. ఆ వికృతాకారం పోగొట్టుకునేందుకు ఎన్నో ప్రయత్నాలు చేశాను. ఎంతో వ్యధ చెందాను. చివరకు నాగదేవతని తపస్సుతో ప్రసన్నుడిని చేసుకొనగా, కొంతకాలం క్షుద్ర కార్యములలో నిమగ్నుడునైన తరువాత, నా మరణం గరుడ చిహ్నం కలిగిన యువకుని చేతిలో సంభవిస్తుందని అటు పిమ్మట ఆ వికృతాకారం తొలగి పోతుందని సెలవిచ్చాడు.   ఈ వీరుడు  నా నాభిలో నాటిన అస్త్రాల వలనే ఈ రూపం పొందాను” అని వివరించాడు. 

  సర్పకరాళుడిని చూచి ఆశ్చర్యపోయాడు విక్రాంతుడు. ఆ నాడు తనతో తలపడ్డ  సర్పకరాళుడి రూపానికి , ఈనాడు ఎదురుగా నిలబడ్డ సుందరాకారుడికీ పోలిక లేదు.

“మీరురువురూ ఈ ప్రదేశంలో ఇంత రాత్రివేళ సంచరిస్తున్న కారణమేమిటో నేను తెలుసుకొనవచ్చునా? ఏమైనా సహాయపడగలనా ?” సర్ప కరాళుడు ప్రశ్నించాడు. 

సర్పకరాళుడితో చెప్పవచ్చునో లేదోనన్న సంశయంతో ఇరువురూ మౌనంగా ఉన్నారు.

వారి ఎదురుగా ఉన్న పేటికను చూశాడు సర్ప కరాళుడు.  దానికి గుచ్చుకుని ఉన్న అస్త్ర మాలికను, దాన్ని పైకి తీసుకుని వచ్చిన క్రమాన్ని గమనించాడు. దానికోసమై వారెంత ప్రయాస పడ్డారో అర్థమైంది. వారెదురుగా ఉన్న పేటిక లోనికి తొంగి చూశాడు. అది శూన్యంగా ఉండడం చూసి, 

“ఈ పేటికలోని తాళపత్రాలకోసమేనా మీ అన్వేషణ?”  ప్రశ్నించాడు.

అవునన్నట్లు విక్రాంతుడు, సౌదామిని తలలూపారు. 

“ ప్రభువెపుడో ఈ పేటికనుండి తాళపత్రాలను తొలగించివేశారు. నేనెనాడో వాటిని సేకరించి ఉగ్ర సింహుడికి అందజేశాను.” తెలిపాడు సర్పకరాళుడు. 

సమస్య మరల ఉగ్ర సింహుడి వద్దకే చేరిందని ఇద్దరికీ  కొంత నిరుత్సాహం కలిగింది. 

‘ఇప్పుడా పత్రాలెక్కడ ఉన్నాయో, వాటిలోని రహస్యమేమిటో  ఎలా ఛేదించాలో’నని విక్రాంతుడు యోచిస్తుండగా,  

"కరాళా, ఆ పత్రాలెక్కడున్నాయో? వాటిని పొందే మార్గమేమిటి?" ప్రశ్నించింది సౌదామిని. 

"అవి లేకపోయినను, వాటిలోని సారాంశమంతనూ నాకు విదితమే" అని పలికి వారిద్దరినీ ఒక ప్రదేశానికి తోడ్కొని వెళ్ళాడు. 

  అదొక విశాలమైన మైదానం. వెన్నెల వెలుగులో పచ్చని పచ్చిక మెరుస్తున్నది. పక్కనే కొండ మీదనుండి జారిపడే జలపాతం ఆ ప్రదేశంలోని గాలిని చల్లబరుస్తోంది. వేరొక వైపు ఎత్తైన మాతంగి దేవి విగ్రహం ఉన్నది. 

అచటకు చేరిన తరువాత సర్పకరాళుడు వారితో చెప్పనారంభించాడు. 

“సింహ కేయూర రాజ్యాన్ని పూర్వం సహస్ర మయూఖ వంశస్తులు పాలించేవారు. వారినుండి ఉగ్ర సింహుడి పూర్వీకులు ఆ రాజ్యాన్ని హస్తగతం చేసుకున్నారు.  ఆ తరువాత రాజ్యం ఎన్నడూ సుభిక్షంగా లేదు. ఎన్నో దుస్సంఘటనలు, దుష్పరిణామాలు.  జన నష్టం, ధన నష్టం , కరువు కాటకాలతో రాజ్యం తీవ్రంగా నష్టపోయింది. ఉగ్రసింహుడి తండ్రి అయిన దేవ సింహుడు రాజ్యక్షేమం కొరకు ఒక యజ్ఞమొనరించాడు.  ఆ యజ్ఞ ఫలంగా సౌదామిని జన్మించింది. యజ్ఞ పురుషుడు ప్రత్యక్షమై దేవ సింహుడికి కొన్ని ఆదేశాలనిచ్చాడు. ఆ ఆదేశాలే తాళ పత్రాలలో లిఖించ బడ్డవి.”


“అవేమిటి?”

“రాజ్యం సహస్ర మయూఖ వంశస్థులకు చెందాలి. సౌదామిని కల్యాణం గరుడ చిహ్నం కలిగిన సహస్ర వంశస్థుడి తో సంభవించాలి. రాజ్యం సుభిక్షంగా ఉండాలంటే ఇది జరిగితీరాలి. ”

"సోదరుడు తలపెట్టిన ఈ కల్యాణం రాజ్యక్షేమం కోసమే కదా. ఆ సంకల్పం మంచిదేకదా?"  సౌదామిని ప్రశ్నలో ఎంతో సంతోషం కానవచ్చించి. 

“ప్రభువుల ఉద్దేశం మంచిదే. ఈనాడు కొంత త్వరపడవలసిన ఆవశ్యకత గోచరిస్తున్నది. తల్లీ, అంతా శుభప్రదం కావాలని, నీవు ఆ మాతంగి దేవి పూజ చేసి సిద్ధం కమ్మని” సౌదామినిని కోరాడు సర్పకరాళుడు. 

అతని కంఠంలోని ఆతృతని గమనించి, సౌదామిని అక్కడి నుండి కొద్ది దూరంలో  ఉన్న మాతంగి దేవి విగ్రహం వద్దకు వెళ్ళింది.  మాతంగి దేవి విగ్రహం ఎంతో ఎత్తైనది.  దేవి పాదాల వద్ద నిలబడితే శిరస్సు కంటికి కనిపించదు.  అది రాత్రివేళ కావడం వలన ఆమె రూపం సుస్పష్టంగా కనిపించలేదు వారికి. ఉదయ సూర్యకాంతిలో ఆమె రూపాన్ని చూడగలిగేందుకు ఎంతో ధైర్యం కావాలి. 

దేవి విగ్రహం యొక్క బొటన వేలి వద్ద పూజ చేస్తున్న సౌదామిని , చిన్న పావురం లా కనిపిస్తున్నది.  

సౌదామిని దూరంగా వెళ్ళిన తరువాత సర్పకరాళుడు కొనసాగించాడు 

"విక్రమా, కల్యాణం ఒక్కటే కాదు. మాతంగి జలపాతం లో సింహ కేయూర వంశస్థుల రక్త తర్పరణం జరగాలి. ఆ వంశం లో మిగిలి ఉన్నది ఉగ్రసింహుడు, అతడి సోదరి మాత్రమే. ఉగ్ర సింహుడి రాజ్య కాంక్ష తెలియనిది కాదు. కల్యాణం జరిపిస్తాడు. కానీ సౌదామిని కన్యగా ఉన్నపుడే, ఆమె రక్తం సమ్మిళతం కాక మునుపే , జలపాతంలో ఆమె రక్త తర్పణ చేయాలని ప్రయత్నిస్తాడు. అందువలన మీ వివాహం జరిగిన వెంటనే ఆమె ప్రమాదం లో ఉంటుంది.” 

“అంటే..”

"ఈ రాజ్యాన్నీ, నీ స్త్రీని ఎలా రక్షించుకోవాలో ఒక పురుషుడిగా ఆలోచించు."  అన్నాడు.

అతడి మాటలలోని అంతరార్థం వెదుకుతూ ఆలోచిస్తున్నాడు. 

ఇంతలో దేవి పూజ ముగించి వచ్చి విక్రాంతుడి చెంత నిలబడ్డది.  

సర్ప కరాళుడు, విక్రాంతుడు  ఇద్దరూ గంభీరంగా ఉండడం గమనించి 
“ఏమైంది. మీరెందుకలా వున్నారు?” అని ప్రశ్నించింది. 

" ఎక్కువ సమయం లేదు విక్రమా, రేపు ఉదయమే నీవు ఉగ్ర సింహుడు రాజప్రాసాదం లో ఉండాలి." 
ముందు జరుగ వలసిన కార్యక్రమమేదో యోచించు.”
సర్పకరాళుడు త్వరపెట్టాడు. 

సౌదామిని కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. 
విక్రాంతుడు  దేవికి నమస్కరించి ఆమె పాదాలవద్ద కుంకుమను సౌదామిని నుదిటన దిద్దాడు. 
విక్రాంతుడేదో చెప్పబోగా, సర్పకరాళుడు వారించి, “త్వరపడండి, సూర్యోదయం కావడానికి ఎక్కువ సమయం లేదు.” అని పలికి ఆకాశం లో చేయి చాచి, ఒక మేఘం వెనుక నుండి ఏదో పట్టి లాగాడు. ఒక నిముషం తరువాత వారి ఎదుట పర్జన్యాశ్వం నిలబడ్డది. 

“ సూర్యోదయానికి ముందు మీరు మీ గమ్యాలను చేర్చడానికి ఈ ఏర్పాటు” అంటూ వారిద్దరినీ ఒక వృక్షం వద్దకు వెళ్ళమని సూచించాడు. 

   అక్కడొక వృక్షం భూమికి చత్రంలా అమరి ఉన్నది. సర్పకరాళుడు తన భుజం మీద ఉన్న వస్త్రాన్ని ఆ వృక్షం క్రింద విసిరాడు. అదొక వృత్తాకారపు పూల శయ్య లా మారింది. వృక్షపు శాఖలనుండి పూలతీగెలు శయ్య చుట్టూ వేళాడుతూ శయ్య కు తెరలా ఏర్పడ్డాయి. ఆ పూల యొక్క సుతిమెత్తని పరిమళాల తో ఆ ప్రదేశమంతా గుబాళిస్తున్నది. పక్కనే కొండమీదనుండి జారుతున్న జలపాతపు హోరు సంగీతమైంది. జలపాతం మీద నుండి వీచేగాలి అవసరమైన చల్లదనాన్నిస్తోంది. చంద్రుడు చుక్కలతో చేరి వినోదం చూడడానికి ప్రయతిస్తుండగా, వెండి మబ్బులు అడ్డంగా నిలబడి అతడి ఉత్సాహాన్నీ, కళ్ళుచెదిరే వెన్నెల వెలుగునీ అదుపులో పెట్టాయి. 


ఆ శయ్యనీ , ఆ వాతావరణాన్నీ  గమనించిన విక్రాంతుడు , ఆశ్చర్యంతో వెనుదిరిగి సర్పకరాళుడిని ఏదో ప్రశ్నించబోయాడు కానీ అప్పటికే అతడక్కడినుండి అదృశ్యమైపోయాడు. 

అతడికో లక్ష్యం ఉన్నది. లక్ష్యాన్ని అందుకోవలసిన మార్గంలో సహచరితో కలసి ప్రయాణం ప్రారంభించాడు. తదేక ధ్యానంతో ఆమె సౌందర్యారాధన చేపట్టాడు. ఆరాధన ధ్యానమైంది.  మనసు లగ్నం చేసి ధ్యాన సముద్రంలో మునిగాడు. అతడి ఏకాగ్రతతో ఆమె మమేకమైంది. అతడి ధ్యానం ఆమెకు మోక్షకారకమైంది. అతడు లక్ష్య సిద్ధికి చేరడంతోటే, ఆమెకు స్వర్గద్వారాలు తెరుచుకున్నాయి. సంతోష శిఖరాలనందుకున్న ఆమె అంతటి ఆనందాన్ని ఓపలేకపోయింది. తనలోని  ఉధృతి, ఆమెలో గమనించిన జలపాతం, అర్థం చేసుకుని ఆమె ఉద్రేకాన్ని తన హోరులో ఇముడ్చుకుంది.   ఆ ఇద్దరినీ ఆశీర్వదించింది.    

**********


ప్రతి కార్యసాధకుడి మదిలో ఎంతో కొంత కలవరం ఉంటుంది. అది కార్య సాధనకు దోహదంచేస్తుంది. 


ఉగ్ర సింహుడి లో సింహ కేయూర రాజ్యం తన చేయి జారిపోకూడదన్న ఆందోళన. 

విక్రాంతుడికి సహచరులనూ , సౌదామినినీ రక్షించుకోవాలన్న పట్టుదల.

సౌదామిని కి విక్రాంతుడితో ఆజన్మాంతమూ కలిసియుండాలన్న అభిమతం, తన అభిమతం నెరవేరుతుందో లేదోనన్న  కలవరం.

బందీ అయిన యువకులందరిలోనూ ప్రాణాలతో బయటపడగలమా , తమ తల్లిదండ్రుల వద్దకు చేరగలమా అన్న అలజడి.

 ఎవరి భావాలతోనూ , ఆందోళనతోనూ నిమిత్తం లేకుండా , అత్యంత సహజంగా , లోకాన్ని కాంతితో నింపాలనే స్ఫూర్తితో సూర్యోదయమైంది. 

రాజమందిరం లో విక్రాంతుడు నిలబడ్డాడు. ఉగ్రసింహుడు వేగంగా నడచి అక్కడికి వచ్చాడు. ఆనాడేమవుతుందోనన్న కలవరపాటు అతడి ముఖంలోనూ , నడకలోనూ స్పష్టంగా  తెలుస్తోంది.

 నిశ్చలంగా నిలబడియున్న విక్రాంతుడితో 

"ఏమి ఆలోచించావు విక్రమా?" అని ప్రశ్నించాడు.

"యువకుల క్షేమమే నా ధ్యేయం. అందుకోసం ఎందుకైనా సిద్ధమే" అన్నాడు స్థిరంగా.

“చాలా సంతోషం మిత్రమా, మంచి నిర్ణయం తీసుకున్నావు. నీకు గుర్తుందికదా. ఇక రాజ్యక్షేమం కోసమే నీ జీవితం అంకితం కావాలి.  వివాహం అయిన మరుక్షణం నుండి, మరణించేంతవరకూ నా ఆజ్ఞలు పాటిస్తూ దేశానికి సేవలందించాలి. గుర్తున్నదికదా."  

"నా కర్తవ్యం నేనెన్నడూ మరచిపోను ప్రభూ" 

అతడి సమాధానంతో సంతృప్తి చెందిన ఉగ్ర సింహుడు "ఎవరక్కడ" అంటూ ఉత్సాహంగా చప్పట్లు చరిచాడు. 

"వివాహానికి అన్ని  ఏర్పాట్లూ చేయండి." అని ఆజ్ఞాపించాడు.

స్వల్పవ్యవధిలోనే విక్రాంతుడిని, సౌదామిని పరిచారికలు వివాహానికి సిద్ధం చేశారు. 

  పరిచయం లేని నూతన వధూవరులకుండవలసిన సహజమైన తడబాటు వారిద్దరిలో కనబడకపోవడం, ఉగ్ర సింహుడికి కొంత చిత్రంగా తోచినా ,  జరుప వలసిన కార్యక్రమం కోసం వేగిరపాటుతో 

"మేఘవాహిని ని సిద్ధం చేయండి. మాతంగి దేవి సమక్షంలోనే వివాహం జరపాలి " అన్నాడు. 

కొన్ని నిముషాల వ్యవధి తరువాత ముగ్గురూ మాతంగి జలపాతం వద్దనున్న దేవి విగ్రహం వద్ద నిలబడ్డారు. 

తలయెత్తి చూడగా ఆకాశాన్నంటుతున్నట్లుగా ఉంది ఆమె ప్రతిమ. 

ఆకాశం లోని నల్లని మేఘాలు ఆమె కురులముందు చిన్నబోతున్నాయి. 

నుదుటి తిలకం ముందు సూర్యుడు వెలవెలబోతున్నాడు. 

లెక్కించడానికి వీలులేనన్ని  కరములు .  వాటి నిండుగా మరెన్నో అలంకరణలు.

ఒక్కొక్క హస్తం లో పలువిధాలుగా అమరియున్న ఆయుధాలు. 

ఆమె హస్తంలో పర్వతమైనా చిన్న ఆటబొమ్మ అవుతుందన్న విశ్వాసం కలుగుతోంది.

దేవి కళ్ళలో రెండు భూలోకాలు ఇమిడియున్నవేమోనన్న  భ్రాంతి కలుగుతున్నది. 

   వాయు ప్రకంపనలకు ఆమె  కంఠంలోని బరువైన హారాల వేగంగా కదులుతున్నాయి.  ప్రళయమేదో సంభవిస్తుందన్న భయం కలుగజేస్తున్నాయి.  ప్రచండంగా వీస్తున్న గాలి పరిసరాలలో తీవ్రమైన భీతిని నింపుతున్నది.

వాతావరణంలో  నిగూఢమైన ఉగ్రత దాగి ఉన్నది. అవ్యక్తమైన అలజడితో అందరి మనసులూ కల్లోలితమై ఉన్నాయి. 

ఉగ్ర సింహుడు మాతంగి దేవి విగ్రహం  ముందు నిలబడి ఆమెను పలువిధాలుగా పూజించాడు.  
ఆమెను సంతృప్తి పరచుటకై తానేమి చేయదలచాడో , చారణ భాషలో దేవితో సంభాషించాడు.  

"మాతా, సింహ కేయూర రాజ్యం స్థిరమూ శాశ్వతముగా వర్థిల్లాలని ఆశీర్వదించు.  యజ్ఞ పుత్రిక అయిన  సౌదామినిని సూచించిన వరుడితోనే వివాహం జరుపబోతున్నాను.  భర్తతో సమాగమం కాకమునుపే మాతంగి జలపాతం లో సౌదామిని రక్త తర్పణం గావిస్తాను. "

ఆ తరువాత ఏకాగ్ర చిత్తంతో కనులు మూసి ధ్యానించాడు. ధ్యానం ముగియగానే విక్రాంతుడికి, సౌదామినికి  పూల మాలలిచ్చి మార్చుకొమ్మని త్వరపెట్టాడు ఉగ్ర సింహుడు. విక్రాంతుడి మెడలో హారం వేసే  వేళ , మాలతో బాటు తన అహర్మణి హారాన్ని విక్రాంతుడికి వేయవచ్చునన్న ఆలోచనతో ఉన్నది సౌదామిని. 

అది ఉండగా విక్రాంతుడిని ఏ శక్తీ దరిచేరలేదు. ఎవరూ హాని తలపెట్టలేరు.  

అతడి మెడలో పూలమాల వేయబోతుండగా ,  మాతంగి దేవి విగ్రహం లో కదలిక తెలియవచ్చింది. చుట్టూ ఉన్న పర్వతాలు ఉలికి పడ్డాయి. ఏకరీతి వేగంతో నిరంతరమూ ప్రవహించే జలపాతం  తుళ్ళిపడింది. వారు నిలబడ్డ భూమి కంపించింది. 

"కన్య?  ఎవరు కన్య? వివాహితకు మరల కల్యాణమా? మూర్ఖుడా?" అన్న మాటలు దేవి విగ్రహం నుండి వెలువడ్డాయి. 

ఉగ్ర సింహుడు విస్మయ పడి వెనుదిరిగి చూశాడు. సౌదామిని, కన్య కాకపోవడం ఏమిటి? పరపురుషుడి కంట బడకుండా అన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకున్నాడు. 

నిశ్చలంగా నిలబడ్డ విక్రాంతుడి స్థిర వదనంలో ఉగ్ర సింహుడికేదో సంశయం కనిపించింది. సౌదామిని వదనంలోని కలవరం దానికి సమాధానంగా నిలిచింది.  

"వారిరువురూ నా సమక్షం లోనే దంపతులైనారు." దేవి మరో సారి పలికింది. 

ఆశించినవి జరగనపుడు ఆవేశం కలగడం సహజం. 

తన ఊహలు, స్వప్నాలు చెదిరిపోయినందుకు కోపోద్రిక్తుడైనాడు ఉగ్ర సింహుడు. ఉద్రేకం, ఆవేశం ,  క్రోధం అన్ని కలిసి అతడి మనసులో సంక్షోభాన్ని రేపాయి. అందుకు కారణమైన విక్రాంతుడి మీద అంతులేని ఆగ్రహం కలిగింది. అతడిని హతమార్చడానికి అక్కడే ఉన్న పదునైన శూలాన్ని బలంగా విక్రాంతుడిపై విసిరాడు. అది తనను చేరకమునుపే, దాని గమనానికి ఎదురుగా వేగంతో చేరుకుని ఒడుపుగా శూలాన్ని అందుకున్నాడు విక్రాంతుడు. సౌదామిని ముఖంలోని ఆందోళన గమనించి ఆ శూలాన్ని బలంగా భూమిలో గుచ్చాడు. 

  పలువిధాల ఆయుధాల్ని ప్రయోగిస్తున్నాడు ఉగ్ర సింహుడు. వాటిని దీటుగా ఎదుర్కుంటున్నాడు విక్రాంతుడు. తనకు తెలిసిన క్షుద్ర శక్తులన్నింటినీ ప్రయోగిస్తున్నాడు ఉగ్ర సింహుడు.  సమస్త తంత్ర విద్యలు తెలిసిన విక్రాంతుడు వాటికి లోబడక స్థిరంగా నిలబడ్డాడు. 
 పైగా గరుడ చిహ్నం కలిగియున్నందున విక్రాంతుడిని లొంగదీసుకోవడం కష్టతరమవుతున్నది. క్షుద్ర శక్తి సంపన్నుడైన ఉగ్ర సింహుడితో సమానంగా యుద్ధం చేస్తున్నాడు విక్రాంతుడు. ఎన్నో రకాల అస్త్రాలనుపయోగించినా ఫలితం లేకపోయింది. అన్నింటికీ దీటుగా బదులిస్తున్నాడు విక్రాంతుడు . 

విక్రాంతుడు ఎటువంటి శక్తినైనా, ఎదుర్కొని విజయుడై నిలబడడంతో ఉగ్ర సింహుడి మదిలో తీవ్ర అసహనం నెలకొంది. చిట్టచివరకు  విక్రాంతుడిని అంతమొందించాలన్న ఉద్దేశంతో  మెడలోని అహర్మణి హారాన్ని ఖడ్గం యొక్క పిడి కమర్చి బలంగా విక్రాంతుడి వైపు విసిరి వేశాడు ఉగ్ర సింహుడు. అది వేగంగా విక్రాంతుడి వైపు ప్రయాణించుతూ వస్తున్నది.  

  ఆ ప్రయోగానికి బదులు చెప్పగల శక్తి విక్రాంతుడి వద్దలేదని సౌదామినికి తెలుసు. తన మెడలోని అహర్మణి హారాన్ని విక్రాంతుడి వైపు విసిరింది. దాన్ని పట్టుకున్న విక్రాంతుడిని ఖడ్గం తాకలేకపోయింది. నిర్వీర్యమై వెను తిరిగింది. లక్ష్యాన్ని ఛేదించలేక వెనుదిరిగిన ఖడ్గం ఉగ్ర సింహుడివైపే ప్రయాణించింది. అతడి మరణం నిశ్చయమని తెలిసింది.  పర్వతం చాటున నక్కి ఖడ్గం నుండి తప్పించుకోవాలని చూశాడు. జలపాతం వైపు పరుగెత్తాడు. కొండ అంచున నిలబడ్డ ఉగ్ర సింహుడిని ఖడ్గం సంహరించింది. కుప్పకూలిపోయాడు. రక్తధారలు పక్కనే ఉన్న జలపాతంలో కలుస్తున్నాయి. ఉగ్ర సింహుడి రక్త తర్పణంతో జలపాతం చల్లారుతున్నది. రక్త తర్పణం స్వీకరించిన జలపాతం అతడి రక్తాన్ని తెలుపుగా మారుస్తోంది.  

తనవల్లనే సోదరుని మరణం సంభవించిందన్న వ్యధతో చేతులలో ముఖం దాచుకుని  ఖిన్నురాలయింది సౌదామిని.  అది గమనించిన ఉగ్ర సింహుడు “సౌదామినీ” అని పిలిచాడు. ఉగ్ర సింహుడి వద్దకు పరుగున చేరింది. సోదరుడి చెంతనే కూర్చుని  రోదించింది. ఆమెను ఆశీర్వదిస్తున్నట్లు  చేయి ఎత్తాడు ఉగ్ర సింహుడు. ఆమె కనులు తుడిచాడు. 
  ఉగ్ర సింహుడి అనునయ ప్రవర్తనతో మరింత ఖేదం కలిగి తల్లడిల్లింది సౌదామిని . ఉగ్ర సింహుడి ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోవడానికి ఎక్కువ సమయం లేదని తెలుస్తోంది. అతడి చేతులు రెండూ పట్టుకుని క్షమించమన్నట్లు చేతులు జోడించింది. 


  విక్రాంతుడు వారిరువురి వద్దకు రాబోతుండగా , అతడి వైపు చూస్తూ ఉగ్ర సింహుడు , ఒక్క ఉదుటున సౌదామిని చేతులందుకుని  ఆమెను మాతంగి జలపాతం లోకి తోసివేశాడు.  ఊహించని సంఘటన తో విక్రాంతుడు నివ్వెరపోయాడు. 


ఎత్తైన జలధారలలో ఆమె కలిసిపోతూ విక్రాంతుడి వంక చూసింది. అతడిని పిలవాలనుకున్నది.  ప్రాణనాధుడి పేరుకూడా తెలియదు. కన్నులతోనే వీడ్కోలు పలుకుతూ జలధారలలోకి జారిపోయింది. 


పరిచయమైన తొలినాటి నుండీ, 

ప్రతి కలయిక ఫలితమూ విరహమే అయింది.

వివాహ యోగ ఫలం కూడా  శాశ్వత వియోగమేనా అని తలచి  ఖిన్నుడైనాడు విక్రాంతుడు. 


“సౌదామినీ ,దేవీ”  తీవ్రమైన వేదనతో ఆక్రోశిస్తూ  పిలిచాడు. విక్రాంతుడి పిలుపులతో  దిక్కులన్నీ ప్రతిధ్వనించాయి. 

అతడి కంఠంలోని వ్యధకు జలపాతం సైతం ఒక్క క్షణం నిశ్చలమైంది. 

మాతంగి దేవి అతడినే జాలిగా వీక్షించింది. 

..To be ended next week.