25, జూన్ 2016, శనివారం

సౌదామిని-3

Continued from 
సౌదామిని-2



'ప్రతి కలయిక చివరిదేమోనన్న అనుమానం'

'ప్రతి చూపునూ మదిలో నిలుపుకోవాలన్న అభిమతం'

'ప్రియతములను మరల చూడలేమోనన్న సంశయం' 

ప్రేమలో ఉన్న వారి మనసులో ఉదయించే సహజమైన ఆలోచనలే ఆమెలోనూ కలిగాయి. 

విక్రాంతుడు కనుమరుగయేవరకూ అతడిపై చూపు నిలిపింది. ఆ తరువాత అతడి అడుగు జాడలను వెదికింది. ఆ పాదముద్రల తావిలో నున్న పూలను దోసిలితో అందుకుని , కనులుమూసి ముఖానికి దగ్గరగా తీసుకుంది.  ఏదో అనుమానంతో కనులు విప్పి చూడగా ఆ పుష్పాలపై అతడి రక్తపు బిందువులు కనిపించాయి. 

అతడి శిరస్సుకయిన గాయానికి తాను వస్త్రంతో కట్టుకట్టిన విషయం గుర్తుకు వచ్చింది. ఆ ప్రదేశం  నుండి  జారిన రక్త బిందువులని, అతడికింకా స్వస్థత చేకూరలేదని గుర్తించింది.

  కుటీరం చివరివరకూ వెళ్ళి ,  ఉత్తరాన ఉన్న లోయలోని అశ్వనీ వనం లోనికి తొంగి చూసింది. లోయలోని వృక్షాలన్నింటినీ దేవ వైద్యులైన అశ్విని సుతులు నాటినవని ఆమె తండ్రి జీవించియున్నపుడు ఆమెకు చెప్పగా జ్ఞాపకం. ఆ ప్రదేశంలో మాత్రమే పెరిగే  అమృత వర్షిణి వృక్షాలు ఋతువులకతీతంగా నిరంతరమూ పుష్పిస్తాయి.  పసిడి కాంతులీనే వాటి  పూలతో లోయ మొత్తం మనోహరంగా ఉంటుందిలోయలోపల ఔషధ గుణాలతో కూడిన జలంతో నిండిన తటాకం ఉంది.   తండ్రినుండి బహుమతిగా పొందిన ఆ వనంలోని ప్రతి వృక్షమూ ఆమె ఎడల మిక్కిలి ప్రేమ కలిగి ఉంటాయి. 

  దోసిట ఉన్న పుష్పాలను ఆ లోయలోకి జారవిడిచి, అతడికి స్వస్థత చేకూర్చమని వనాన్ని కన్నీళ్ళతో వేడుకుంది.   
 అతడి రక్తం బిందువులతో తడిసి, ఆపై ఆమె అశ్రువులతో మెరిసిన ఆ పుష్పాల ద్వారా  సౌదామిని  సంతాపాన్నీ,  సందేశాన్నీ గుర్తించాయి. ఆమె ఆదేశాన్ని అందుకున్న మరుక్షణమే  అమృత వర్షిణి వృక్షాలు తమ పుష్ప రజస్సుతో తటాకం లోని జలాలను మిశ్రమించి, మిక్కిలి వేగంతో ప్రయాణించి విక్రాంతుడిపై మేఘంలా ఆవరించాయి. 
 అమృతసమానమైన ఔషధ  వర్షం కురిపించాయి. అతడి శరీరం పైనున్న గాయాలన్నీ మాయమైనాయి. దేహం  తేజోమయమైంది. మనసుత్తేజితమైంది.  


వర్షపు తాకిడికి, అతడి శిరస్సుకు ఆమె బంధించిన వస్త్రం విడి వడిందిగాలికి ఎగురుతూ వెళ్ళి ఓ చెట్టుకొమ్మకు చిక్కుకుంది. 

వస్త్రంతో బాటే  ఆమె జ్ఞాపకాలు కూడా అతన్ని వీడాయి.

*******

ఆ నాటి రాత్రి అందరూ విశ్రమించాక ఆకాశం వైపు చూస్తూ ఉన్నపుడు సౌదామిని ఆకాశంలో హృదయేశ్వరుడు అన్న రీతిలో సౌదామిని అమర్చిన నక్షత్రాలను గమనించాడు

తన చెంత ఉన్న కుముదుడిని పిలిచి

"కుముదా , నక్షత్రాలను అక్షరాలుగా ఎవరు అమర్చారో?" అన్నాడు

కుముదుడు కూడా తలయెత్తి , విక్రాంతుడు చూస్తున్న దిక్కుకే చూశాడు

"నక్షత్రాలేమిటీ? అక్షరాలేమిటీ? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు" విస్మయ పడుతూ అడిగాడు కుముదుడు

"ఆకాశం వంక చూసి చదువు, నీకే అర్థమవుతుంది." 

కుముదుడు తల ఎత్తి ఆకాశం వైపు చూశాడు

నక్షత్రాలు కనిపిస్తున్నాయిగానీ, అక్షరాలేమీ లేవే?” అన్నాడు

తనకు భ్రాంతి కలుగుతుందేమోననుకునున్నాడు విక్రాంతుడు. వాటి వంక ఇంకో క్షణం చూసి ఉంటే అతడి జ్ఞాపకాలు జీవం పొందేవేమో ...


********

  కొన్ని దినాలపాటు యువకులందరినీ అన్ని రకాల విద్యలలో శిక్షణ ఇచ్చిన పిమ్మట , భౌతికమైన దాడికి వారందరూ సన్నద్ధులుగా ఉన్నారనీ, ఎంతటి శక్తివంతులు ఎదురైనా ఎదుర్కోగలరని విశ్వాసం కలిగాక   విక్రాంతుడు సంతృప్తి చెందాడు. శారీరకంగా తమని తాము సంరక్షించుకోగలరని తలచిన తరువాత వారికి తంత్ర విద్యల్లో శిక్షనివ్వడానికి ఏర్పాటు చేశాడు. శిక్షణ రాత్రి సమయంలోనే సాగేది.


“రాత్రి పూట ఎందుకు విక్రమా, పగలే సాధన చేద్దాం.”

“తంత్ర విద్యలు సూర్య కాంతి యున్నపుడు అభ్యసించరాదు .”

“వీటన్నిటికన్నా మాకు అదృశ్యంకావడం నేర్పు. ఎవరైనా మమ్మల్ని ఎత్తుకెళ్ళాలని వస్తే అదృశ్యం అయిపోయి మమ్మల్ని మేము కాపాడుకుంటాము.”

“మీరు మాయమైనంత మాత్రాన సమస్య మాయవదు కదా. అదీగాక, ఈ తంత్ర విద్యలు సమస్యపై పోరాటానికే తప్ప, పారిపోవడానికి కాదు.”  

వారు భయపడకుండా మానసికంగా వారిని  సంసిద్ధులను చేయాలని వారందరినీ వారి వారి భయాలేమిటో తెలియజెప్పమన్నాడు. 

“చీకటి అంటే భయం.”

“భూత ప్రేతాలన్న మిక్కిలి భయం.”

“ఒంటరిగా ఉండాలంటే భయం.”

అందరూ తమ తమ భయాలన్నింటినీ చెప్పారు. 

“భయానికి లోనైన సమయంలో మీకెన్ని మంత్ర విద్యలు, తంత్ర యుక్తులు తెలిసి యున్నా ప్రయోజనముండదు. అవి జ్ఞప్తికి రావు. ధైర్యమే నిజమైన ఆయుధం. ”

వారిమది నుండి భయాన్ని దూరం చేసే ప్రయత్నంలో భాగంగా , పలువిధాలుగా వారికి భ్రాంతులను కలుగచేసి భయాన్ని క్రమంగా దూరం చేశాడు

ఆకాశం వంక చూపించాడు. చూపుడువేలితో అక్కడో కొంత మేరకు చీల్చాడు . చీలికనుండి వేయిమందిని బంధించగల పొడవాటి కొండచిలువ తోక వారివైపే ప్రయాణిస్తూ వస్తోంది. తోకకు ఇరువైపులా, పదునైన కత్తులున్నాయి. తోక కదలికలు చూస్తుంటే అది ఎటువైపునుండి వీరిని కబళిస్తుందో అర్థంకాక కలవరపడి కేకలు వేయసాగారు
విక్రాంతుడు నిలబడి. కత్తులలోనుండి ఒక దానిని పెరికి దానిని నిలువునా గుచ్చాడు. క్షణంలో కొండ చిలువగానీ, కత్తులుగానీ ఏమీ కాన రాలేదు .అదృశ్యం అయాయి.

మిక్కిలి సంభ్రమమానికి లోనయ్యారు యువకులు.ఎన్నో భయంకరమైన రాక్షసాకారులను , పిశాచ రూపాలను  కల్పించి వారికా అనుభవం ద్వారా భయాన్ని పోగొట్టాడు.
 , అటువంటివి ఎదురైనపుడు భయం లేకుండా ఎలా ప్రతిఘటించాలో వారికి శిక్షణ ఇచ్చాడు


పంచభూత పరివర్తన ప్రక్రియ ఏమిటో వివరించాడు. 

"దీని  ద్వారా ఆపదలో చిక్కుకున్నపుడు మిమ్మల్ని మీరు రక్షించుకోవచ్చు " అని చెప్పి వారిని విడిచి  దూరంగా వెళ్ళాడు. 

ఒక ప్రదేశం లో నిల్చుని తన చుట్టూ ఒక అగ్ని వలయాన్ని ఏర్పరచాడు. అతడిని చుట్టుముట్టిన అగ్నికీలలు అంతకంతకూ పెరుగుతూ ఊర్ధ్వముఖంగా ప్రయాణిస్తున్నాయి. యువకులందరూ భయభ్రాంతులయారు. అతడా అగ్ని నుండి జీవంతో బయటపడడం అసంభవమని తలచే లోగా ,
విక్రాంతుడు చిరునవ్వుతో చేయి సాచి ఆకాశం నుండి ఒక మేఘమాలికను కిందికి రప్పించాడు. దానిని జలగుళికగా మార్చి అందులో ప్రవేశించి, అగ్నివలయం నుండి సురక్షితంగా బయటకు వచ్చాడు. 

అంతే కాదు, నీటిలో మునిగినపుడు వాయు నాళికను ఏర్పరుచుకోవడం, సుడిగాలిలో చిక్కుకున్నపుడు శిలగా మారడం చూపించడమే కాక అందరికీ ఆ ప్రక్రియలను బోధించాడు. 

ప్రత్యర్థి రూపంలో వారిని కబళించబోయినా దానికనుగుణంగా వారిని వారు రక్షించుకోగల యుక్తులన్నింటిలోనూ శిక్షణ ఇచ్చాడు.



 ఆనాడు పౌర్ణమి


నదీ తీరాన వారంతా సమావేశమైనారు


“ఇప్పటివరకూ మీరందరూ ఒక జట్టుగా కలసి యున్నారు. ఇప్పటివరకూ అదృశ్యమైన యువకులు ఒకరొకరే మాయమయ్యారు. మీరు ఏకాంతంలో ఉండడం కూడా అలవరచులోవాలని చెప్పాడు.”

వారందరినీ జట్టుగా కాక , రాత్రి రెండవ జాము వరకూ ఏకాంతంగా, ఒక్కొక్కరుగా ఒక వృక్షం మీద గడపాలని సూచించాడు


వంటరిగా వారిని విడిచివెళ్ళేందుకు నిర్ణయించుకున్నాడు. వారికేదైనా ఆపద వాటిల్లితే, అన్న ఆలోచన విక్రాంతుడిని వ్యాకులపాటుకు గురిచేసింది. వారందరికీ అతి విశిష్టమైన  ప్రకృతి లీన మర్మాన్ని బోధించాడు. ఆపద ఎదురైన సమయంలో ఆ మర్మం తెలిసిన వ్యక్తి తన దరిదాపులలో ఉన్న పదార్థంలోనైనా , లేదా ఏ ప్రాణిలోనైనా క్షణంలో లీనం కాగల మర్మం. 

విక్రాంతుడి గురువు శిక్షణాకాలం పూర్తి అయిన పిదప అతడికి బోధించిన అత్యంత గుప్తమైన మర్మాన్ని సైతం వారికి బోధించాడు. వారి క్షేమాన్నాశించి విక్రాంతుడు తీసుకున్న నిర్ణయం అతడికి అపాయం కలుగ జేస్తుందని ఊహించలేకపోయాడు. 

******



పూర్ణ చంద్రుడు.   నిశ్చలంగా కురుస్తున్న వెన్నెల. చల్లని గాలి, నదీ జలాలు సైతం నిశ్శబ్దం లో లీనమయినట్లు మెల్లగా ప్రవహిస్తున్నాయి. అతడు ఒక విరగబూసిన ఉన్న మాలతీ వృక్షం కింద విశ్రమించాడు. పుష్ప సుగంధం తో కలసిన గాలి అతడి దేహానికి సేవలందిస్తోందికనులుమూసుకుని సుషుప్తిలోకి జారబోతుండగా వృక్షం పై చిక్కుకున్న సౌదామిని వస్త్రం కొమ్మ నుండి విడివడి అతనిపై పడింది.  

ప్రేమ తో నిండిన చేతులతో ఎవరో లేపనం పూస్తున్నారు. అతడి చేతి వేళ్ళు మృదువైన పెదవుల మధ్య బంధింపబడి మధుర శిక్షకు లోనవుతున్నాయి. పాదాలు వెచ్చటి స్పర్శతో సుఖాన్నందిస్తున్నారు. ఎవరో ప్రేమతో  జీవామృతాన్నందిస్తున్నట్లుగా ఉన్నది. ప్రాణాలుపోతున్నంత మధురమైన బాధ గానూ ఉన్నది

ఉలికి పడి నిద్ర లేచాడు.  అతడి లాలనకోసమేనన్నట్టు అతడి ఎదపై వస్త్రం పడి ఉన్నది

దాన్ని చేతులలోకి తీసుకునిసౌదామినీ” అన్నాడు అప్రయత్నంగా



నదీతీరాన ఆమె పరిచయం, ఆమెకొరకు అన్వేషించుతూ ప్రమాదంలో చిక్కుకోవడం, ఆపైన పరివర్తన మంత్రంతో ఆమె కుటీరంలో తను స్పృహకోల్పోవడం అన్నీ వరుసనే గుర్తుకువచ్చాయి

జ్ఞాపకాలతోబాటే, తాను ప్రమాదంలో అర్థ చేతనావస్థలో ఉండగా ఆమె చేసిన సపర్యలన్నీ అనుభవంలోకి వచ్చాయి

‘సౌదామినీ,’ ‘సౌదామినీ’ అన్న పిలుపు అతడి శరీరంలోని ప్రతి అణువులో  ప్రతిధ్వనించింది. ఆమెను వీడి తానెలా మనగలుగుతున్నాడో అన్న సంశయం సహజమైన భావనగా మారిందిఅప్రయత్నంగా ఆకాశం వంక చూశాడు

అదే సమయానికి సౌదామిని అప్పటివరకూ ఉన్న హృదయేశ్వరుడు వలెనున్న నక్షత్రాలను మార్చి ప్రాణ నాథుడు వలె అమర్చింది

విక్రాంతుడు చూస్తుండగనే నక్షత్రాలు తమ స్థానాన్ని మార్చుకున్నాయి. అవి తనకోసమే సౌదామిని వ్రాసినవని తెలిసి వచ్చింది. సంతోషం సహించడం ఎంత కష్టమో అతడికి అనుభవమై, దాన్ని ఎలా వ్యక్తీకరించాలో తెలియక తన ఎదపైనున్న ఆమె వస్త్రాన్ని కౌగలించుకుని ఆమె పేరు జపిస్తూ ముద్దాడాడు

నదీతీరాన ఆమె కోసం వెదుకుతూ వెళ్ళాడు. ఆమె కుటీరం నుండి వెలుపలికి వస్తూ ఏర్పాటు చేసిన బాటకోసం చూశాడు


అప్పటికి సౌదామిని అతడే క్షణం లోనైనా రావచ్చునని , రాకను గుర్తించకపోతే ఎలాగోనన్న ఆలోచనతో నిద్ర పోలేక, వేరే పని మీదా శ్రద్ధ చూపలేక నిరంతర నిరీక్షణ యోగం లో మునిగింది. కన్నులను జ్యోతులుగా చేసి విక్రాంతుడువెళ్ళిన దారి వంక చూస్తూ గడిపింది. శరీరం బలహీనమై ,సౌందర్యం అధికమైంది


 అతడి రాకకు సిద్ధంగా ఉండాలనిమరిన్ని సార్లు  చూసుకోవడంతో  సౌందర్యాన్ని దర్శించి దర్శించి  దర్పణం అలసిపోయింది. అతడి గురించిన ప్రశ్నలకు సమాధానమివ్వలేక పూలవనం విసిగిపోయింది

పౌర్ణమి నాటి రాత్రి సైతం నదీ తీరాన్ని నిరాశగా చూస్తున్న సమయంలో ఆమెకు విక్రాంతుడు కనిపించాడు. హృదయంలో సంతోషపు సముద్రాలు పొంగాయిఊహించని అదృష్టం ఎదురైన సమయంలో శరీరమూ , మనసూ పారవశ్యానికిలోనైనాయి. అనూహ్యంగా ఉద్భవించిన సంతోష సముద్రాలను హృదయం ఓపలేక, శరీరాన్ని వణికించింది

కొన్ని క్షణాల తరువాత  పుష్పాలు పరచిన మెట్లను దాటి, అతడామె ఎదురుగా నిల్చున్నాడు

వారివురూ ఒకరి వంక చూసుకున్నారు. ఇరువురి కన్నులలోనూ ఒకే భావం. రెండు దేహాలుగా విడిపోయిన ఒక ప్రాణం వేయి జన్మల తరువాత ఎదురైన వైనం. 

ఎన్నో యుగాల పాటు , ఎడబాటు ఎడారులలో పయనించిన  వారివురికీ , విరహ దాహం తీరేది అమృతమయమైన కౌగిలిలోనే అని ఏకకాలంలో స్పష్టమైంది.  వేరు దేహాలలో మనగలగడం అసాధ్యమన్న విషయం విదితమై ఒకరిబాహువులలో ఒకరు ఒదిగిపోయారుపరితపిస్తున్న రెండు హృదయాలు ఏకమై,  మౌనమే రాగమై ఉపశమింపజేసుకుంటున్నాయి.  అతడి లాలనలో విశ్రాంతి లభిస్తున్నా, అతడి స్పర్శకు వివశురాలై సౌదామిని  పూలశయ్యపై వాలింది . పౌర్ణమి వెన్నెలలో , నీలికన్నులలో ఒకరినొకరు వీక్షించుతూ స్పృహ నిలబెట్టుకోవడానికి విశ్వప్రయత్నం చేస్తున్నారు
 చంద్రుడూ , నక్షత్రాలూ వారి అవస్థ గమనించుతూ ఆనందిస్తున్నాయి


ఎంతో సమయానికి ,ఆమె మృదువైన చెక్కిళ్ళను స్పృశించి  " ఇన్నాళ్ళూ ఎక్కడున్నావు ?" అని ప్రశ్నించగలిగాడు. నిరీక్షణలోని నైర్యాశ్యమూ, కలయికలోని సంతోషసుఖమూ వెంటవెంటనే అనుభవం కావడంతో  ఆమె అలసి ,శక్తిని కోల్పోయి సమాధానం ఇవ్వలేకపోయింది

పున్నమికాంతిలో , అతడి సన్నిధిలో మరింత ఎరుపెక్కిన అధరాలు చిరుగాలి చల్లదనానికో , అతడి శ్వాసలోని వెచ్చదనానికో చిన్నగా అదురుతున్నాయి.
 ఆమె కనులు మూసి, అతడి మధురమైనస్పర్శకు వేచియున్న క్షణంలో,

విక్రాంతుడికి పక్కనే ఒక మెరుపు మెరిసినట్లైందిఒక క్షణం పాటు కనులు మూసుకున్నాడు. ఆమె పరుండిన ఋతి గీర్వాణ పత్రాల నుండి వెలుగు వస్తున్నదని గుర్తించాడు

వాటిపై పున్నమి వెన్నెల వేళలో భవితవ్యాన్ని దర్శించగలమని విని వున్నాడుతప్ప, ఎన్నడూ చూసియుండలేదు. సంభ్రమంగా పత్రాలపై కనిపిస్తున్న తన భవిష్యత్తుని పఠించసాగాడు

  రాబోతున్న విపత్తుని పత్రాలపై చదివి ఒక్కసారిగా అప్రమత్తుడై లేచి నిల్చున్నాడు. ఆనంద లోకాల ప్రయాణానికి సన్నద్ధురాలైన సౌదామిని స్పృహలోకి వచ్చింది.  అప్పటికే విక్రాంతుడు మెట్లు దాటి వెళ్ళిపోతున్నాడు

ఆమె తీవ్రమైన నిరాశకు గురి అయింది

నిరాశ, ఆగ్రహంగా మారి విచక్షణ కోల్పోయి అతడిని మరల చూడరాదని ఆన తీసుకోబోయి,


అతడిని చూడని జీవితమెందుకని తనని తాను ప్రశ్నించుకుని దుఃఖంతో కుంగిపోయింది.

.....To continued

5 comments:

Lalitha TS చెప్పారు...

ఎన్నాళ్లయిందో ఇలాంటి చందమామ కథ చదివి - మీ "మెరుపు కన్నె" కథ చాలా బావుంది - చప్పట్లు!!!

SIVARAMAPRASAD KAPPAGANTU చెప్పారు...

లాభం లేదండీ....ప్రయత్నించాను....కాని కథ నచ్చట్లేదు.మళ్ళీ మీ మామూలు శైలీలోకి వచ్చెయ్య ప్రార్ధన.

Chandu S చెప్పారు...

శివరామ ప్రసాద్ గారూ. మీ సూచన అర్థమైంది. కథని మధ్యలో ఆపడం ఎలా అని ఆలోచిస్తున్నాను.

HIMADEVI YEKULA చెప్పారు...

Hi chandu,సౌదామిని ఎలా సాగుతుందో ఊహాతీతంగా ఉంది.ఋతిగీర్వాణపత్రాలు.....
అసలు ఈ క్రొత్త క్రొత్త.. సారీ.... పురాతన పదాలు.....స్వయం సృష్టా?లేక తాళపత్రాల లిఖితాలా....??

Kamudha చెప్పారు...

పాత్రలలో లీనమై పరకాయప్రవేశం చేస్తే ఇలాగే ఉంటుంది. మరేం ఫరవాలేదు కొనసాగినచండి. తరువాత భాగలకై ఎదురుచూస్తూ......

వ్యాఖ్యను పోస్ట్ చెయ్యండి